ايوب 41 FHB Father's Heart Bible™

41 ¹”ڇا تون لوياتان کي مڇي مارڻ واري ڪنڊي سان ٻاهر ڪڍي سگهين ٿو، يا سندس زبان کي رسيءَ سان دٻائي سگهين ٿو؟ ^a a v1 لوياتان وڏو نہ سڌرندڙ سامونڊي جاندار آهي — اهڙي طاقت جي تصوير جنهن تي ڪو انسان قابو نہ ٿو ڪري سگهي، پر اسان جو پيءُ ان کي آسانيءَ سان پنهنجي هٿ ۾ رکي ٿو. ²ڇا تون سندس نڪ ۾ رسي وجهي سگهين ٿو، يا سندس جبڙي کي ڪنڊي سان ڇيهي سگهين ٿو؟ ³ڇا هو تو وٽ گهڻيون منٿون ڪندو؟ ڇا هو تو سان نرم لفظن ۾ ڳالهائيندو؟ ⁴ڇا هو تو سان عهد ڪندو تہ تون کيس هميشه لاءِ پنهنجو نوڪر بڻائي وٺين؟ ⁵ڇا تون ساڻس پکيءَ وانگر کيڏندين، يا کيس پنهنجين ڇوڪرين لاءِ پٽي سان ٻڌي رکندين؟ ⁶ڇا واپاري ساڻس سودو ڪندا؟ ڇا اهي کيس سوداگرن ۾ ورهائي ڇڏيندا؟ ⁷ڇا تون سندس چمڙي کي ڀالن سان، يا سندس مٿي کي مڇي مارڻ جي نيزن سان ڀري سگهين ٿو؟ ⁸هن تي پنهنجو هٿ رک؛ جنگ کي ياد ڪر—وري اهو نہ ڪندين. ⁹کيس قابو ڪرڻ جي هر اميد ڪوڙي آهي؛ هن کي رڳو ڏسڻ سان ئي تون ڪري پوندين. ¹⁰ڪو بہ ايترو ڏاڍو ناهي جو کيس اٿاري؛ پوءِ منهنجي اڳيان بيهڻ جي ڪير لائق آهي؟ ¹¹ڪنهن مون سان مقابلو ڪيو آهي جو آءٌ کيس بدلو ڏيان؟ سڄي آسمان هيٺ جيڪو ڪجهه آهي سو منهنجو آهي. ^b b v11 پولس هن آيت جي گونج ڪري ٿو — ڪنهن بہ اسان جي پيءُ کي ڪڏهن ڪجهه ڏئي کيس پنهنجو قرضدار نہ بڻايو آهي؛ سڀ ڪجهه اڳ ئي سندس آهي (رومين 11:35).

¹²”آءٌ سندس عضون، سندس زوردار طاقت، يا سندس سهڻي جسم بابت چپ نہ رهندس. ¹³ڪير سندس ٻاهرين پوشاڪ لاهي سگهي ٿو، يا ٻٽي لغام کڻي ساڻس ويجهو اچي سگهي ٿو؟ ¹⁴ڪير سندس منهن جا دروازا کولي سگهي ٿو؟ سندس ڦيرن وارن ڏندن جي چوڌاري دهشت آهي. ¹⁵سندس پٺ ڍالن جون قطارون آهي، جيڪي مهر وانگر مضبوطيءَ سان بند آهن. ¹⁶هڪ ٻئي سان ايترو ويجهو آهي جو انهن جي وچ مان هوا بہ لنگهي نہ ٿي سگهي. ¹⁷اهي هڪ ٻئي سان جڙيل آهن؛ هڪ ٻئي کي جڪڙيل آهن ۽ جدا نہ ٿا ٿي سگهن. ¹⁸سندس ڇيڪن مان روشني چمڪي ٿي، ۽ سندس اکيون صبح جي پپڻين وانگر آهن. ^c c v18 ”صبح جون پپڻيون“ عبراني تصوير آهي پهرين روشنيءَ جي ڳاڙهي چمڪ لاءِ — سندس اکيون باھ جهڙي سج اڀرڻ وانگر ڳاڙهيون چمڪن ٿيون. ¹⁹سندس وات مان ٻرندڙ مشعلون نڪرن ٿيون؛ باھ جون چڻگون ٽپا ڏين ٿيون. ²⁰سندس نٿن مان دونھون نڪري ٿو، ڄڻ ٻرندڙ ڪانن تي رڌل ٽهڪندڙ ديڳ مان. ²¹سندس ساهہ ڪوئلن کي ٻاري ٿو، ۽ سندس وات مان شعلو ٽپي نڪري ٿو. ²²سندس ڳچيءَ ۾ طاقت رهي ٿي، ۽ دهشت سندس اڳيان نچي ٿي. ²³سندس گوشت جون تہون هڪ ٻئي سان چنبڙيل آهن، مضبوطيءَ سان مٿس ڍريل ۽ اڻهلندڙ. ²⁴سندس دل پٿر جيان سخت آهي، هيٺين چڪيءَ جي پڙ جيان سخت. ²⁵جڏهن هو اُٿي ٿو، تڏهن زورآور ڊڄن ٿا؛ ڌماڪي تي هو هوش وڃائي ويهن ٿا. ²⁶جيتوڻيڪ تلوار کيس لڳي، پر نہ ٽڪي ٿي، نڪي ڀالو، نيزو، يا برڇي. ²⁷هو لوهه کي کڙ ۽ ڪانسيءَ کي سڙيل ڪاٺ ڳڻي ٿو. ²⁸تير کيس ڀڄائي نہ ٿو سگهي؛ سندس لاءِ ڦٽڪيءَ جا پٿر ٻوسو ٿي پون ٿا. ²⁹ڏنڊا ٻوسو ڪري ڳڻيا وڃن ٿا؛ هو برڇيءَ جي کڙڪاٽ تي کلي ٿو. ³⁰سندس هيٺيون پاسو تکن ٺڪرن جهڙو آهي؛ هو دلدل تي کاڻ ڪڙڻ واري گاڏيءَ وانگر پکڙجي ٿو. ^d d v30 کاڻ ڪڙڻ واري گاڏي تيز پٿرن سان جڙيل تختو هوندي هئي، جيڪا اناج مٿان گهلبي هئي — لوياتان جو پيٽ بہ اهڙي ئي کوٽيل لِڪ ڇڏي ٿو. ³¹هو اونهي سمنڊ کي ديڳ وانگر اُٻاري ٿو؛ سمنڊ کي مرهم جي ڦيرجندڙ ديڳڙيءَ وانگر هلائي ٿو. ³²پويان هو چمڪندڙ لِڪ ڇڏي ٿو؛ ڄڻ اونهي سمنڊ کي اڇا وار اڀري آيا هجن. ³³ڌرتيءَ تي سندس جهڙو ڪوبہ ناهي، اهڙو جاندار جيڪو بي خوف ٺاهيو ويو آهي. ³⁴هو هر اوچي شيءِ کي هيٺ نظر سان ڏسي ٿو؛ هو سڀني مغرورن تي بادشاهه آهي.“