ڇپيل
ڪتاب

ڇا تون قادر مطلق کي درست ڪندين؟

ايوب پنهنجو هٿ وات تي رکي ٿو ۽ ڳالهائڻ بند ڪري ٿو. اسان جو پيءُ تڏهن به زور ڏئي ٿو: ڇا تون منهنجي انصاف کي رد ڪندين ته جيئن پاڻ کي صحيح ثابت ڪرين؟ پوءِ هو بهيموت ڏانهن اشارو ڪري ٿو، جيڪو گاهه کائي ٿو، پنهنجي وات سان ٽڪرائيندڙ درياءَ جي ڪاهه کان بيپرواهه آهي، ۽ اهڙو جانور جنهن وٽ رڳو سندس خالق وڃي سگهي ٿو.

اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 2, 7–24

باب 40.

پوءِ اسان جي پيءُ ايوب کي فرمايو تہ

”ڇا اهو جيڪو قادر مطلق سان جهيڙو ڪري ٿو، کيس درست ڪندو؟ منهنجو الزام لڳائيندڙ ان جو جواب ڏئي.“

ايوب جو هٿ پنهنجي وات تي

پوءِ ايوب اسان جي پيءُ کي وراڻيو تہ ”ڏس، آءٌ ناچيز آهيان، تو کي ڪهڙو جواب ڏيان؟ مون پنهنجو هٿ پنهنجي وات تي رکيو. مون هڪ دفعو ڳالهايو، هاڻي جواب نہ ڏيندس؛ ٻه دفعا ڳالهايم، پر وڌيڪ ڪجهه نہ چوندس.“

پوءِ اسان جي پيءُ طوفان مان ايوب کي وراڻيو تہ

”مڙس وانگر پنهنجي ڪمر ڪَس؛ آءٌ تو کان پڇندس، ۽ تون مون کي جواب ڏيندين. ڇا تون سچ پچ منهنجي انصاف کي رد ڪندين؟ ڇا تون مون کي ڏوهاري ٺهرائيندين تہ جيئن تون سچو ٺهرين؟ ڇا تو وٽ منهنجي جهڙي ٻانهن آهي؟ ڇا تون منهنجي جهڙي آواز سان گجي سگهين ٿو؟ پاڻ کي عظمت ۽ وقار سان سينگار؛ عزت ۽ جلوي سان پاڻ کي ڍڪ. پنهنجي غضب جو قهر ڪڍ؛ هر مغرور کي ڏسي کيس هيٺ ڪر. هر مغرور کي ڏسي کيس عاجز ڪر؛ بدڪارن کي جتي آهن اتي ئي لتاڙي ڇڏ. انهن سڀني کي گڏ مٽيءَ ۾ دفن ڪر؛ سندن منهن قبر ۾ ويڙهي ڇڏ. تڏهن آءٌ پاڻ بہ تنهنجي ساراهه ڪندس، ڇاڪاڻ تہ تنهنجو پنهنجو ساڄو هٿ تو کي بچائي سگهي ٿو. بهيموت کي ڏس، جنهن کي مون ائين ٺاهيو جيئن تو کي ٺاهيو؛ هو ڍڳيءَ وانگر گاهه کائي ٿو. a a v15 بهيموت هڪ وڏو جانور آهي—شايد درياهي گھوڙو يا ڪو وڏو خشڪيءَ جو جانور—جنهن کي هتي اسان جي پيءُ جي خلقت جي عجوبي طور پيش ڪيو ويو آهي. ڏس، سندس طاقت سندس ڪمر ۾ آهي، ۽ سندس زور سندس پيٽ جي پٺن ۾ آهي. هو پنهنجي پڇ کي ديودار وانگر سخت ڪري ٿو؛ سندس ڄنگھن جون نسون پاڻ ۾ مضبوطيءَ سان ٻڌل آهن. سندس هڏا ڪانسيءَ جون نليون آهن، سندس عضوا لوهه جي ڇڙن وانگر آهن. هو منهنجي ڪمن مان پهريون آهي؛ رڳو سندس خالق ئي تلوار کڻي ساڻس ويجهو اچي سگهي ٿو. جبل پنهنجي پيداوار سندس لاءِ ڏين ٿا، جتي سڀ جهنگلي جانور کيڏن ٿا. ڪنولن جي ٻوٽن هيٺان هو ليٽي ٿو، ڪانن ۽ دلدل جي اوٽ ۾. ڪنولن جا ٻوٽا کيس پنهنجي ڇانو سان ڍڪين ٿا؛ نديءَ جا بيد کيس گهيرو ڪن ٿا. جيڪڏهن درياهه ڇوليون هڻي تہ هو گهٻرائجي نہ ٿو؛ جيتوڻيڪ اردن سندس وات سان ٽڪرائي ٿو، تڏهن بہ هو بي ڊپو آهي. ڇا ڪو کيس ڏسندي ئي پڪڙي سگهي ٿو، يا ڦاهيءَ سان سندس نڪ ڇيدي سگهي ٿو؟“