جنگلي گڏهہ کي ڪنهن آزاد ڪيو؟

سوال جهنگلي جانورن تائين هلندا رهن ٿا، جن کي ڪنهن انساني سنڀال جي ضرورت ناهي: جبلي ٻڪريون اڪيلائي ۾ ڄمن ٿيون، گڏهه شهر کي ٿُڪائي ٿو، شتر مرغ پنهنجا آنا وسارڻ وارو آهي، گهوڙو خوف تي کلي ٿو، ۽ عقاب پنهنجي چوٽي تي. ڪو به ايوب جي سهوليت لاءِ ناهي.

اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 1–30

باب 39.

”ڇا تون ڄاڻين ٿو تہ جبلي ٻڪريون ڪڏهن ٻچا ڏين ٿيون؟ ڇا تون هرڻين جي ٻچا ڄڻڻ وقت نگهباني ڪرين ٿو؟ ڇا تون اهي مهينا ڳڻي سگهين ٿو جن ۾ اهي ٻچا پيٽ ۾ کڻن ٿيون؟ ڇا تون ڄاڻين ٿو تہ اهي ڪهڙي وقت ٻچا ڄڻين ٿيون؟ اهي ويھي ٻچا ڄڻين ٿيون، ۽ سندن ڄڻڻ جا سور ختم ٿي وڃن ٿا. سندن ٻچا کليل ميدان ۾ مضبوط ٿين ٿا؛ نڪري وڃن ٿا ۽ موٽي نہ ٿا اچن.

”جنگلي گڏهہ کي ڪنهن آزاد ڪيو؟ تيز گڏهہ جون رسيون ڪنهن کوليون، جنهن کي مون بيابان گهر طور ۽ لوڻي زمين رهڻ جي جاءِ طور ڏني؟ هو شهر جي شور تي کلي ٿو، ۽ هلائيندڙ جو آواز ڪڏهن بہ نہ ٿو ٻڌي. پنهنجي چراگاھہ لاءِ جبلن ۾ گهمي ٿو، ۽ هر سائي شيءِ ڳولي ٿو.

”ڇا جنگلي ڍڳو تنهنجي خدمت ڪرڻ تي راضي ٿيندو؟ ڇا هو تنهنجي کوري وٽ رات گذاريندو؟ ڇا تون جنگلي ڍڳي کي رسين سان ھر جي سيري ۾ ٻڌي سگهين ٿو؟ ڇا هو تنهنجي پٺيان واديون ھر هلائيندو؟ ڇا تون هن تي ڀروسو ڪندين ڇاڪاڻ تہ سندس طاقت وڏي آهي؟ ڇا پنهنجي محنت هن جي حوالي ڪندين؟ ڇا تون ڀروسو ڪري سگهين ٿو تہ هو تنهنجو اناج موٽائي ايندو ۽ تنهنجي کلي ۾ گڏ ڪندو؟

”شتر مرغ جا پر خوشيءَ سان ڦڙڪن ٿا، پر ڇا اهي لڪلڪ جا پر ۽ پلميج آهن؟ هوءَ پنهنجا آنا زمين تي ڇڏي ٿي ۽ کين مٽيءَ ۾ گرم ٿيڻ ڏئي ٿي، وساري ڇڏي ٿي تہ ڪو پير کين ڀڃي ڇڏي، يا ڪو جنگلي جانور کين لتاڙي ڇڏي. پنهنجن ٻچن سان اهڙو سخت سلوڪ ڪري ٿي ڄڻ اهي سندس نہ هجن؛ کيس ڊپ ناهي تہ سندس محنت اجائي ويندي، ڇاڪاڻ تہ مون هن کي حڪمت وسارائي ۽ سمجھہ ۾ ڪو حصو نہ ڏنو. تڏهن بہ جڏهن هوءَ ڊوڙڻ لاءِ اُڏامي ٿي، تڏهن گهوڙي ۽ سندس سوار تي کلي ٿي.

”ڇا تون گهوڙي کي طاقت ڏين ٿو؟ ڇا سندس ڳچيءَ کي لڙڪندڙ ايالن سان ڍڪين ٿو؟ ڇا تون هن کي ٽڏيءَ وانگر ٽپائين ٿو؟ سندس شان وارو ڦوڪو دهشت آڻي ٿو. وادي ۾ کر کوٽي ٿو ۽ پنهنجي طاقت تي خوش ٿئي ٿو؛ جنگ ۾ ڪاهي پوي ٿو. ڊپ تي کلي ٿو ۽ ڊڄي نہ ٿو؛ تلوار کان پوئتي نہ ٿو هٽي. سندس مٿان ڀتو کڙڪي ٿو، چمڪندڙ ڀالو ۽ برڇي. سخت جوش ۽ غضب سان زمين کي ڳڙڪائي ٿو؛ جڏهن توتاري وڄي ٿي تڏهن بيٺو نہ ٿو رهي سگهي. توتاريءَ جي آواز تي چوي ٿو تہ ’اها!‘ جنگ جي بوءِ پري کان ئي سنگهي وٺي ٿو، سردارن جي گجگوڙ ۽ جنگي نعري کي.

”ڇا تنهنجي سمجھہ سان باز اُڏامي ٿو ۽ ڏکڻ ڏانهن پنهنجا پر پکيڙي ٿو؟ ڇا تنهنجي حڪم سان عقاب مٿي چڙهي ٿو ۽ بلنديءَ تي پنهنجو آکيرو ٺاهي ٿو؟ هو ڪرڙي تي رهي ٿو ۽ اتي پنهنجو گهر ٺاهي ٿو، پٿريلي چوٽيءَ تي، جيڪا سندس قلعو آهي. اتان پنهنجو کاڌو ڳولي ٿو؛ سندس اکيون پري کان ئي ڏسي وٺن ٿيون. سندس ٻچا رت چٻين ٿا، ۽ جتي ماريل هوندا آهن، اتي هو بہ هوندو آهي.“