ایوب 39

39 ¹«آیا می‌دانی بزهای کوهی کِی می‌زایند؟ آیا هنگامی که آهوان می‌زایند، بر آنان نظارت می‌کنی؟ ²آیا می‌توانی ماه‌هایی را که بچه در شکم دارند بشماری؟ آیا زمان زاییدنشان را می‌دانی؟ ³خم می‌شوند و بچه‌هایشان را می‌زایند؛ دردِ زایمانشان به پایان می‌رسد. ⁴بچه‌هایشان در صحرای باز نیرومند می‌شوند؛ می‌روند و دیگر باز نمی‌گردند.

⁵«چه کسی گورخر را آزاد ساخت؟ چه کسی بندهای الاغِ چابک را گشود، ⁶همان که بیابان را خانه‌اش ساختم و شوره‌زار را مسکنش؟ ⁷او به هیاهوی شهر می‌خندد و هرگز فریاد رانندهٔ چارپایان را نمی‌شنود. ⁸کوه‌ها را به جست‌وجوی چراگاه در می‌نوردد و در پی هر سبزینه‌ای می‌گردد.

⁹«آیا گاو وحشی به خدمت تو رضایت می‌دهد؟ آیا شب را کنار آخورت به سر می‌برد؟ ¹⁰آیا می‌توانی گاو وحشی را با ریسمان‌ها به شیار زمین ببندی؟ آیا از پیِ تو دره‌ها را شخم خواهد زد؟ ¹¹آیا به‌سبب نیروی عظیمش بر او تکیه می‌کنی؟ آیا کار خود را به او می‌سپاری؟ ¹²آیا می‌توانی به او اعتماد کنی که غلّه‌ات را بازآورد و در خرمن‌گاهت گِرد آورد؟

¹³«بال‌های شترمرغ شادمانه به هم می‌خورند، اما آیا آن‌ها پَر و بالِ لَک‌لَک‌اند؟ ¹⁴او تخم‌هایش را بر زمین وا می‌گذارد و می‌گذارد که در خاک گرم شوند، ¹⁵و از یاد می‌برد که پایی ممکن است آن‌ها را لگدمال کند، یا جانوری وحشی آن‌ها را پایمال سازد. ¹⁶با بچه‌هایش سنگدلانه رفتار می‌کند، گویی از آنِ او نیستند؛ او را باکی نیست که رنجش بیهوده رفته باشد، ¹⁷زیرا من او را از حکمت بی‌بهره ساختم و او را در فهم نصیبی ندادم. ¹⁸با این‌همه، چون به دویدن آغازد، به اسب و سوارش می‌خندد.

¹⁹«آیا تو به اسب نیرویش را می‌بخشی؟ آیا گردنش را به یالِ افشان می‌پوشانی؟ ²⁰آیا او را چون ملخ به جهیدن وا می‌داری؟ شیههٔ مغرورانه‌اش هراس می‌افکند. ²¹در دره پای می‌کوبد و به نیروی خود شادمان است؛ به میدان نبرد می‌تازد. ²²به ترس می‌خندد و هراسان نمی‌شود؛ از شمشیر روی برنمی‌تابد. ²³تیردان بر پهلویش به صدا در می‌آید، نیزهٔ برّاق و زوبین. ²⁴با هیجانی سرکش و پرخروش زمین را در می‌نوردد؛ چون شیپور به صدا در آید، آرام نتواند ایستاد. ²⁵به آوای شیپور می‌گوید: ‹آهای!› بوی نبرد را از دور در می‌یابد، غرّش فرماندهان و نعرهٔ جنگ را.

²⁶«آیا از فهم توست که باز به پرواز در می‌آید و بال‌هایش را به‌سوی جنوب می‌گشاید؟ ²⁷آیا به فرمان توست که عقاب اوج می‌گیرد و آشیانه‌اش را بر بلندی می‌سازد؟ ²⁸بر صخره می‌زید و خانهٔ خود را همان‌جا می‌سازد، بر ستیغِ سنگی، دژِ استوارش. ²⁹از آنجا خوراک خود را می‌جوید؛ چشمانش آن را از دوردست‌ها می‌بیند. ³⁰جوجه‌هایش خون می‌آشامند، و هر جا کشتگان باشند، او آنجاست.»