જંગલી ગધેડાને મુક્ત કોણે કર્યો?
પ્રશ્નો આગળ ચાલે છે, એવાં જંગલી પ્રાણીઓ વિશે જેમને માણસની દેખરેખની જરૂર નથી: એકલી વિયાતી પહાડી બકરીઓ, શહેરને તુચ્છ ગણતો ગધેડો, પોતાનાં ઈંડાં ભૂલી જતી શાહમૃગી, ભય પર હસતો ઘોડો, ખડકની ટોચ પરનું ગરુડ. આમાંનું કંઈ અયૂબની સગવડ માટે નથી.
39 1“પહાડી બકરીઓ જ્યારે જન્મ આપે છે ત્યારે શું તું જાણે છે? હરણીઓ જ્યારે જન્મ આપે છે ત્યારે શું તું તેમની દેખરેખ રાખે છે? 2તેઓ પોતાનાં બચ્ચાંને ગર્ભમાં ધારણ કરે છે તે મહિનાઓ શું તું ગણી શકે છે? તેઓ જન્મ આપે છે તે સમય શું તું જાણે છે? 3તેઓ નીચે બેસીને જન્મ આપે છે; તેમની પ્રસૂતિની વેદના સમાપ્ત થાય છે. 4તેમનાં બચ્ચાં ખુલ્લા ખેતરમાં બળવાન થાય છે; તેઓ ચાલ્યાં જાય છે અને પાછાં આવતાં નથી.
5“જંગલી ગધેડાને મુક્ત કોણે કર્યો? વેગવાન ગધેડાનાં દોરડાં કોણે છોડ્યાં, 6જેને મેં રહેઠાણ માટે અરણ્ય આપ્યું અને વસવાટ માટે ખારી જમીન આપી? 7તે નગરના કોલાહલને તુચ્છ ગણે છે અને હાંકનારની બૂમ કદી સાંભળતો નથી. 8તે પોતાના ચારા માટે પહાડોમાં ફરે છે, અને દરેક લીલી વસ્તુ શોધે છે.
9“શું જંગલી બળદ તારી સેવા કરવા રાજી છે? શું તે તારી ગભાણ પાસે રાત વિતાવશે? 10શું તું દોરડાંથી જંગલી બળદને ચાસમાં બાંધી શકે છે? શું તે તારી પાછળ ખીણોમાં હળ ખેડશે? 11શું તું તેના પર આધાર રાખશે, કારણ કે તેની શક્તિ મહાન છે? શું તું તારું કામ તેને સોંપશે? 12શું તું તેના પર ભરોસો રાખી શકે કે તે તારું અનાજ પાછું લાવશે અને તારા ખળામાં તેને એકઠું કરશે?
13“શાહમૃગની પાંખો આનંદથી ફફડે છે, પણ શું એ બગલાની પાંખો તથા પીંછાં જેવી છે? 14તે પોતાનાં ઈંડાં જમીન પર મૂકી દે છે અને ધૂળમાં તેમને ગરમ થવા દે છે, 15એમ ભૂલી જઈને કે કોઈ પગ તેમને છૂંદી નાખશે, અથવા કોઈ જંગલી પ્રાણી તેમને કચડી નાખશે. 16તે પોતાનાં બચ્ચાં સાથે એવી કઠોરતાથી વર્તે છે જાણે તેઓ તેનાં પોતાનાં ન હોય; તેને એ ભય નથી કે તેની મહેનત વ્યર્થ ગઈ, 17કારણ કે મેં તેને ડહાપણ ભુલાવી દીધું અને સમજમાં તેને કોઈ ભાગ આપ્યો નહિ. 18તોપણ જ્યારે તે દોડવા માંડે છે, ત્યારે તે ઘોડા અને તેના સવારની હાંસી ઉડાવે છે.
19“શું તું ઘોડાને તેની શક્તિ આપે છે? શું તું તેની ગરદનને લહેરાતી કેશવાળીથી શણગારે છે? 20શું તું તેને તીડની જેમ કુદાવે છે? તેનું ગર્વભર્યું ફૂંફાડવું ભય પમાડે છે. 21તે ખીણમાં પગ પછાડે છે અને પોતાની શક્તિમાં હરખાય છે; તે યુદ્ધમાં ધસી જાય છે. 22તે ભયની હાંસી ઉડાવે છે અને ગભરાતો નથી; તે તલવારથી પાછો હટતો નથી. 23તેની સામે ભાથો ખખડે છે, ચળકતો ભાલો અને બરછી. 24ઉગ્ર, પ્રચંડ ઉત્તેજનાથી તે જમીન ગળી જાય છે; જ્યારે રણશિંગું વાગે છે ત્યારે તે સ્થિર ઊભો રહી શકતો નથી. 25રણશિંગાના નાદે તે કહે છે, ‘વાહ!’ તે દૂરથી યુદ્ધની ગંધ પારખી લે છે, સેનાપતિઓની ગર્જના અને રણનાદ પણ.
26“શું તારી સમજથી બાજ ઊડે છે અને દક્ષિણ તરફ પોતાની પાંખો ફેલાવે છે? 27શું તારી આજ્ઞાથી ગરુડ ઊંચે ઊડે છે અને ઊંચાણે પોતાનો માળો બાંધે છે? 28તે ખડક પર રહે છે અને ત્યાં પોતાનું ઘર બનાવે છે, ખડકના શિખર પર, જે તેનો કિલ્લો છે. 29ત્યાંથી તે પોતાનો ખોરાક શોધી કાઢે છે; તેની આંખો દૂરથી તેને જોઈ લે છે. 30તેનાં બચ્ચાં લોહી પીએ છે, અને જ્યાં મારેલા પડ્યા હોય, ત્યાં તે હોય છે.”