யோபு 39

39 ¹“மலையாடுகள் குட்டிபோடும் காலம் உனக்குத் தெரியுமா? பெண்மான்கள் ஈனும்போது நீ கவனித்திருக்கிறாயா? ²அவை சினையாயிருக்கும் மாதங்களை நீ எண்ணமுடியுமா? அவை ஈனும் காலத்தை நீ அறிவாயா? ³அவை முடங்கிக் குட்டிபோடுகின்றன; தங்கள் வேதனைகளைத் தீர்த்துக்கொள்கின்றன. ⁴அவற்றின் குட்டிகள் வெளியில் வளர்ந்து பலம்பெறுகின்றன; அவை போய்விட்டுத் திரும்பி வருவதில்லை.

⁵“காட்டுக்கழுதையை விடுதலையாக விட்டவர் யார்? விரைந்தோடும் கழுதையின் கயிறுகளை அவிழ்த்தவர் யார்? ⁶நான் வனாந்தரத்தை அதற்கு வீடாகவும், உவர்நிலத்தை அதற்கு உறைவிடமாகவும் கொடுத்தேனே. ⁷அது நகரத்தின் இரைச்சலை அலட்சியம் செய்கிறது, ஓட்டுகிறவனின் கூக்குரலை அது ஒருபோதும் கேட்பதில்லை. ⁸அது தன் மேய்ச்சலுக்காக மலைகளில் சுற்றித்திரிந்து, பசுமையான ஒவ்வொன்றையும் தேடுகிறது.

⁹“காட்டெருது உனக்குப் பணிசெய்ய மனமுள்ளதா? அது உன் தீவனத் தொட்டியண்டையில் இரவு தங்குமா? ¹⁰நீ காட்டெருதைக் கயிறுகளால் உழவுசாலில் கட்டமுடியுமா? அது உன் பின்னே பள்ளத்தாக்குகளை உழுமா? ¹¹அதின் பலம் மிகுதியாயிருப்பதால் நீ அதை நம்புவாயா? உன் வேலையை அதனிடம் ஒப்படைப்பாயா? ¹²அது உன் தானியத்தைத் திரும்பக் கொண்டுவந்து, உன் களத்தில் சேர்க்கும் என்று நீ நம்பமுடியுமா?

¹³“தீக்கோழியின் இறக்கைகள் மகிழ்ச்சியுடன் அடித்துக்கொள்கின்றன, ஆனால் அவை நாரையின் இறகுகளும் சிறகுகளும் ஆகுமா? ¹⁴அது தன் முட்டைகளைத் தரையிலே இட்டுவிட்டு, மண்ணிலே அவை அனலேறச் செய்து, ¹⁵கால் அவற்றை நசுக்கிவிடலாம் என்பதையும், காட்டுமிருகம் அவற்றை மிதித்துவிடலாம் என்பதையும் மறந்துவிடுகிறது. ¹⁶அது தன் குட்டிகள் தன்னுடையவை அல்லாததுபோல அவற்றைக் கடினமாய் நடத்துகிறது; தன் பிரயாசம் வீணாய்ப் போனாலும் அதற்குப் பயமில்லை, ¹⁷ஏனெனில் நான் அதை ஞானத்தை மறக்கச்செய்தேன், விவேகத்தில் அதற்குப் பங்கு கொடுக்கவில்லை. ¹⁸ஆயினும் அது எழும்பி ஓடும்போது, குதிரையையும் அதன்மேல் ஏறியிருக்கிறவனையும் பார்த்து நகைக்கிறது.

¹⁹“குதிரைக்கு அதின் பலத்தை நீ கொடுத்தாயா? அதின் கழுத்தை அசைந்தாடும் பிடரிமயிரால் மூடினாயா? ²⁰வெட்டுக்கிளியைப்போல அதைத் தாவச்செய்வாயா? அதின் கம்பீரமான மூச்சொலி பயங்கரத்தை உண்டாக்குகிறது. ²¹அது பள்ளத்தாக்கிலே காலால் பறித்து, தன் பலத்தில் களிகூர்ந்து; போருக்குள் பாய்ந்து செல்கிறது. ²²அது பயத்தைப் பார்த்து நகைக்கிறது, திகிலடைவதில்லை; பட்டயத்துக்கு அது பின்வாங்குவதில்லை. ²³அம்பறாத்தூணி அதின்மேல் கலகலக்கிறது, மின்னும் ஈட்டியும் வேலும் அப்படியே. ²⁴கடுங்கோபமும் ஆவேசமுமாய் அது தரையை விழுங்குகிறது; எக்காளம் முழங்கும்போது அது அமைதியாய் நிற்பதில்லை. ²⁵எக்காளம் தொனிக்கும்போது அது ‘ஆ!’ என்று சொல்லி, தூரத்திலிருந்தே யுத்தத்தை மோப்பம்பிடிக்கிறது, சேனாபதிகளின் முழக்கத்தையும் போர்க்கூக்குரலையும் அறிகிறது.

²⁶“உன் விவேகத்தினாலேயா பருந்து பறந்து, தன் இறக்கைகளைத் தெற்கு நோக்கி விரிக்கிறது? ²⁷உன் கட்டளையினாலேயா கழுகு உயரப் பறந்து, உன்னதத்தில் தன் கூட்டைக் கட்டுகிறது? ²⁸அது கன்மலையில் வாசம்பண்ணி, அங்கே தங்கியிருக்கிறது, பாறையின் உச்சியில், தன் அரணிலே. ²⁹அங்கிருந்து அது தன் இரையைத் தேடுகிறது; அதின் கண்கள் தூரத்திலிருந்தே அதைப் பார்க்கின்றன. ³⁰அதின் குஞ்சுகள் இரத்தத்தைப் பருகுகின்றன, வெட்டுண்டவர்கள் எங்கே இருக்கிறார்களோ, அங்கே அது இருக்கிறது.”