Wie het die wildedonkie vrygelaat?

Die vrae gaan voort deur wilde diere wat geen menslike bestuur nodig het nie: bergbokke wat alleen lam, die donkie wat die stad verag, die volstruis wat haar eiers vergeet, die perd wat vir vrees lag, die arend op sy rotskrans. Niks daarvan dien Job se gerief nie.

Hoofstuk 39.

“Weet jy wanneer die bergbokke lam? Hou jy wag oor die hinde wanneer hulle lam? Kan jy die maande tel wat hulle hul kleintjies dra? Weet jy die tyd wanneer hulle lam? Hulle buk neer en lam; hulle geboortepyne is verby. Hulle kleintjies word sterk in die oop veld; hulle gaan weg en kom nie terug nie.

“Wie het die wildedonkie vrygelaat? Wie het die toue van die vinnige donkie losgemaak, vir wie ek die woestyn as tuiste gegee het en die soutvlaktes as woonplek? Hy minag die rumoer van die stad en hoor nooit die geroep van ’n drywer nie. Hy swerf oor die berge op soek na weiding, op soek na elke groen ding.

“Is die wildeos bereid om jou te dien? Sal hy die nag langs jou voerkrip deurbring? Kan jy die wildeos met toue aan die voor bind? Sal hy agter jou die laagtes ploeg? Sal jy op hom staatmaak omdat sy krag groot is? Sal jy jou werk aan hom toevertrou? Kan jy hom vertrou om jou graan terug te bring en dit by jou dorsvloer bymekaar te maak?

“Die vlerke van die volstruis klap vrolik, maar is dit die vere en pluime van ’n ooievaar? Sy laat haar eiers op die grond agter en laat hulle warm word in die stof, en vergeet dat ’n voet hulle kan verbrysel, of dat ’n wilde dier hulle kan vertrap. Sy behandel haar kleintjies hard, asof hulle nie haar eie is nie; sy is nie bang dat haar moeite tevergeefs was nie, want ek het haar wysheid laat vergeet en haar geen deel aan insig gegee nie. Tog, wanneer sy begin hardloop, lag sy vir die perd en sy ruiter.

“Gee jy die perd sy krag? Beklee jy sy nek met ’n golwende maanhaar? Laat jy hom spring soos ’n sprinkaan? Sy trotse gesnuif jaag skrik aan. Hy krap in die laagte en verheug hom in sy krag; hy storm die stryd in. Hy lag vir vrees en is nie bang nie; hy deins nie terug vir die swaard nie. Die pylkoker ratel teen hom, die blink spies en die werpspies. Met wilde, woeste opgewondenheid verslind hy die grond; hy kan nie stilstaan wanneer die trompet weerklink nie. By die geskal van die trompet sê hy: ‘Ahá!’ Hy ruik die stryd van ver af, die gedonder van die bevelvoerders en die oorlogskreet.

“Is dit deur jou insig dat die valk opvlieg en sy vlerke na die suide toe sprei? Is dit op jou bevel dat die arend opstyg en sy nes in die hoogte bou? Hy woon op die krans en maak daar sy tuiste, op die rotspunt, sy vesting. Van daar af soek hy sy kos; sy oë sien dit van ver af. Sy kleintjies smul aan bloed, en waar die gesneuweldes ook al is, daar is hy.”