Saiki wis dicithak

Ayub 39 FHB Father's Heart Bible™

RamaYesusRoh
Diskon 15% kanggo pesenan kapisan panjenengan →
Kitab

Sapa kang Ngeculake Kuldi Alasan?

Pitakonan-pitakonan terus mbanjur lumantar kewan-kewan alas kang ora butuh diopeni manungsa: wedhus gunung kang nglairake dhewe, kuldi alas kang ngremehake kutha, manuk unta kang lali marang endhoge, jaran kang ngguyu marang rasa wedi, manuk garudha ing pucuking parang. Ora ana siji kang kanggo nyenengake Ayub.

Pasal 39.

“Apa kowe ngerti kapan wektune menda gunung manak? Apa kowe njaga kidang wadon nalika padha manak? Apa kowe bisa ngitung sepira sasine anggone padha ngandhut? Apa kowe ngerti wektune padha manak? Kewan-kewan mau padha ndhekem lan manak; larane anggone manak wis sirna. Anak-anake padha dadi kuwat ing ara-ara; banjur padha lunga lan ora bali maneh.

“Sapa kang ngeculake kuldi alasan? Sapa kang ngudhari taline kuldi kang rikat, yaiku kang Dakparingi ara-ara samun minangka omahe lan tanah asin minangka papan padunungane? Kuldi mau moyoki rame-ramene kutha lan ora tau ngrungokake panguwuhe wong kang nggiring. Gunung-gunung dijlajahi kanggo pangonane, nggoleki samubarang kang ijo-ijo.

“Apa banteng alasan gelem ngladeni kowe? Apa bakal nginep ing sacedhake panggonan pakanmu? Apa kowe bisa naleni banteng alasan ing laresan nganggo tali? Apa dheweke bakal mluku lebak ngetutake kowe? Apa kowe arep ngendelake dheweke marga kekuwatane gedhe? Apa kowe arep masrahake pagaweanmu marang dheweke? Apa kowe bisa ngandel yen dheweke bakal nggawa balik gandummu lan nglumpukake menyang papan pangirikanmu?

“Swiwine manuk unta padha dikeplak-keplakake kanthi bungah, nanging apa iku wulu lan elare manuk bango? Manuk mau ninggal endhoge ana ing lemah lan ngejarake nganti anget ing bledug, nganti lali yen sikil bisa ngremuk endhoge, utawa kewan alasan bisa ngidak-idak. Manuk mau tumindak kasar marang anak-anake, kaya-kaya dudu anake dhewe; ora wedi yen rekasane dadi muspra, amarga dheweke Dakgawe lali marang kawicaksanan lan ora Dakwenehi panduman ing bab pangerten. Ewadene nalika dheweke mlayu banter, dheweke moyoki jaran lan kang nunggang.

“Apa kowe kang menehi jaran kekuwatane? Apa kowe kang nganggoni gulune nganggo suri kang ngrembyak? Apa kowe kang njalari dheweke mencolot kaya walang? Panggereng kang gumunggung iku nuwuhake giris. Dheweke ngukir-ukir lemah ing lebak lan bungah marang kekuwatane; banjur nerjang menyang paperangan. Dheweke moyoki rasa wedi lan ora giris; ora mundur saka pedhang. Wadhah panah kumrincing ing sandhinge, uga tumbak kang gumebyar lan lumbing. Kanthi semangat kang mbrabak lan nggegirisi, dheweke nguntal bumi; ora bisa anteng nalika slompret muni. Nalika slompret ngumandhang, dheweke mbengok, ‘Aha!’ Dheweke ngambu gandane paperangan saka kadohan, yaiku gumludhuge para panggedhe lan surake prajurit.

“Apa marga saka pangertenmu mula alap-alap mabur lan megarake swiwine ngener kidul? Apa marga saka printahmu mula garudha mumbul lan gawe susuhe ing dhuwur? Dheweke manggon ing pereng gunung karang lan gawe omahe ana ing kono, ing pucuking watu karang, papan pangungsene kang santosa. Saka kono dheweke nggoleki pangane; mripate bisa ndeleng saka kadohan. Anak-anake padha nguntal getih, lan ing ngendi ana bathang, ya ing kono dheweke anane.”