Kê Kerê Kûvî Azad Kir?

Pirsîn berdewam dike bi afirîdên kûvî re yên ku ne hewceyî rêvebiriya mirovan in: bizinên çiyê yên ku bi tenê zan dibin, kerê ku bi bajêr dikene, hêştirmirîşka ku hêkên xwe ji bîr dike, hespê ku bi tirsê dikene, helo li ser zinarê xwe. Tu ji van xizmeta rehetiya Eyûb nake.

Bavê me di ayetan de dipeyive 1–30

Beş 39.

“Ma tu dizanî bizinên çiyê kengî zan dibin? Ma tu li xezalan temaşe dikî gava ew zan dibin? Ma tu dikarî mehên ku ew ducanî ne bijmêrî? Ma tu dizanî ew kengî zan dibin? Ew diçemin û zan dibin; êşên zayîna wan diqedin. Berxên wan li çolê bi hêz dibin; ew ji wan vediqetin û venagerin.

“Kê kerê kûvî azad kir? Kê benên kerê bilez vekir, ew kerê ku min çol ji wî re kir mal û deştên xwê ji wî re kir war? Ew bi qerebalixa bajêr dikene û qîrîna ajogeran qet nabihîze. Ew li çiyan li çêreya xwe digere, li her tiştê kesk digere.

“Ma gayê kûvî razî ye ku xizmeta te bike? Ma ewê li ba axura te şevê derbas bike? Ma tu dikarî gayê kûvî bi benan bi şûnverê ve girêdî? Ma ewê li pey te newalan biçote? Ma tuê bi wî pişt bigirî ji ber ku hêza wî mezin e? Ma tuê keda xwe bispêrî wî? Ma tu dikarî pê bawer bikî ku ewê genimê te vegerîne û li bênderê te kom bike?

“Baskên hêştirmirîşkê bi şahî dilerizin, lê ma ew perên leglegê û pûrta wê ne? Ew hêkên xwe li erdê dihêle û dihêle ku ew di toz de germ bibin, ji bîr dike ku dibe ku pêyek wan biperçiqîne, an jî heywanek kûvî wan bin lingan bike. Ew bi hovîtî li çêlikên xwe dike, mîna ku ew ne yên wê bin; tu tirsa wê tuneye ku keda wê betal çûbe, çimkî min bûte sedem ku ew şehrezayiyê ji bîr bike û min para wê ji têgihiştinê neda, Lê gava ew bi bezê radibe, ew bi hesp û siwarê wî dikene.

“Ma tu hêza hesp didî wî? Ma tu stûyê wî bi bilê diberçimkî? Ma tu dikî ku ew mîna kuliyê bazde? Hînhîna wî ya quretî tirsê belav dike. Ew li newalê erdê dikole û bi hêza xwe şa dibe; ew ber bi şer ve diajo. Ew bi tirsê dikene û natirse; ew ji şûr paşde venagere. Tîrdank li ser wî dixişkişe, rimê biriqokî û şûjin. Bi kelecanek har û hêrs ew erdê daqurtîne; gava boriyê lêdixin ew nikare rawestî. Bi lêxistina boriyê ew dibêje, ‘Eha!’ Ew bîhna şer ji dûr ve digire, gumînên fermandaran û qêrîna şer.

“Ma bi têgihiştina te ye ku baz difire û baskên xwe ber bi başûr ve vedike? Ma bi fermana te ye ku eylo bilind dibe û hêlîna xwe li jor çêdike? Ew li ser zinêr dijî û mala xwe li wir çêdike, li ser kuncê zinaran, keleha xwe. Ji wir ew li xwarina xwe digere; çavên wî wê ji dûr ve dibînin. Çêlikên wî bi xwînê têr dibin, û li ku derê kuştî hebin, ew li wir e.”