Sin-o ang Nagbuhi sa Ilahas nga Asno?

Nagapadayon ang mga pamangkot paagi sa mga mapintas nga sapat nga wala nagakinahanglan sang pagdumala sang tawo: ang mga kanding sa bukid nga nagapanganak nga sila lang, ang asno nga nagapanamastamas sa siudad, ang ostrich nga nagakalimot sang iya mga itlog, ang kabayo nga nagahaklak sa kahadlok, ang agila sa iya bato. Wala sing isa sa sini nga nagaserbisyo sa kahamutang ni Job.

Nagahambal ang aton Amay sa mga bersikulo 1–30

Kapitulo 39.

“Nahibaluan mo bala kon san-o nagabata ang mga kanding sa bukid? Ginabantayan mo bala ang mga baye kon nagabata sila? Maisip mo bala ang mga bulan nga ginadala nila ang ila mga bata? Nahibaluan mo bala ang tion nga magabata sila? Nagaluko sila kag nagabata; natapos na ang ila mga pasakit sa pagbata. Nagadaku kag nagabakud ang ila mga bata sa hawan nga latagon; nagalakat sila kag indi na magbalik.

“Sin-o ang nagbuhi sa ilahas nga asno? Sin-o ang naghubad sang mga lubid sang madasig nga asno, nga sa iya ginhatag ko ang kamingawan nga iya puloy-an kag ang maasin nga mga patag nga iya pulotukan? Ginatamay niya ang gahod sang siyudad kag wala gid niya mabatii ang singgit sang manugdala. Ginalibot niya ang mga bukid nga iya halalban, nga ginapangita ang tagsa ka hilamon nga lunhaw.

“Buot bala sang ilahas nga baka nga mag-alagad sa imo? Magapalipas bala sia sang gab-i sa luyo sang imo pakan-an? Mahigut mo bala ang ilahas nga baka sa talamnan paagi sa mga lubid? Magaarado bala sia sa mga nalupyakan sa olihi mo? Magasalig ka bala sa iya kay daku ang iya kusug? Itugyan mo bala sa iya ang imo pangabudlay? Masarangan mo bala pagsalig sa iya nga dalhon niya pabalik ang imo uyas kag tipunon ini sa imo linasan?

“Nagakapay nga may kalipay ang mga pakpak sang ostrich, apang amo bala ini ang mga balahibo kag plumahe sang tulabong? Ginabiyaan niya ang iya mga itlog sa duta kag ginapainit niya sila sa balas, nga nalimtan nga mahimo madugmok sila sang tiil, ukon matapakan sila sang ilahas nga sapat. Ginapakamalaut niya ang iya mga bata, nga daw indi iya kaugalingon; wala sia nahadluk nga ang iya pangabudlay mangin walay pulos, kay ginpalimtan ko sia sang kaalam kag wala ko sia paghatagi sing bahin sa paghangup. Apang kon magdalagan sia, ginakadlawan niya ang kabayo kag ang nagasakay sa sini.

“Ikaw bala ang nagahatag sang kusug sang kabayo? Ginapanaptan mo bala ang iya liog sang nagawagayway nga bungay? Ginapalumpat mo bala sia subong sang apan? Ang iya bugalon nga pagsinghal nagapahadluk. Nagakahig sia sa nalupyakan kag nagakalipay sa iya kusug; nagasulong sia sa inaway. Ginakadlawan niya ang kahadluk kag wala sia nahadluk; wala sia nagaisol sa espada. Nagakalagatik batok sa iya ang baslayan, ang nagaidlak nga bangkaw kag ang palagaway. Nga may mabangis kag mapintas nga kakunyag ginalamon niya ang duta; indi sia makatindog sing malinong kon magtunog ang budyong. Sa pagtunog sang budyong nagasiling sia, ‘Aha!’ Ginapanimahoan niya ang inaway bisan sa malayo, ang daguub sang mga kumander kag ang singgit sa pagpakig-away.

“Paagi bala sa imo paghangup nga ang banog nagalupad kag nagabuklad sang iya mga pakpak padulong sa bagatnan? Paagi bala sa imo sugo nga ang agila nagalupad sing mataas kag nagahimo sang iya pugad sa kahitaasan? Nagapuyo sia sa pil-as kag didto nagahimo sang iya puloy-an, sa batohon nga busong, ang iya dalangpan. Gikan didto ginapangita niya ang iya kalan-on; ang iya mga mata nakakita sini bisan sa malayo. Ang iya mga bata nagapunsyon sa dugo, kag kon diin ang mga napatay, yara sia didto.”