ايُوب 39 FHB Father's Heart Bible™

39 ¹”تۀ پوهېږې چې د غرو بزان کله بچى راوړى؟ تۀ د ښاپيرو څارنه کوې کله چې هغه بچى راوړى؟ ²آيا تۀ هغه مياشتې شمارلے شې چې هغه پکښې خپل بچى پالى؟ آيا تۀ پوهېږې چې هغه کله بچى راوړى؟ ³هغه ټيټيږى او بچى راوړى، او د زېږون دردونه يې ختم شى. ⁴د هغو بچى په کُلا کښې زورور شى، هغه ځى او بيا نۀ راګرزى.

⁵”څوک چې ځنګلى خر آزاد کړو؟ څوک چې د چُست خر رسۍ خلاصې کړې، ⁶چې ما هغۀ ته بيابان د کور دپاره ورکړو، او مالګينه زمکه د اوسېدو ځائ؟ ⁷هغه د ښار شور ته سپکاوے کوى، او د چلوونکى چغه هيڅکله نۀ اورى. ⁸هغه د خپل څرېدو دپاره په غرونو کښې ګرزى، او هره شنه شے لټوى.

⁹”آيا ځنګلى غويے چمتو دے چې ستا خدمت وکړى؟ آيا هغه به ستا د خوراک د ناوې سره شپه تېروى؟ ¹⁰آيا تۀ ځنګلى غويے په رسيو سره د کُرونو سره تړلے شې؟ آيا هغه به ستا نه وروستو درې کرى؟ ¹¹آيا تۀ به په هغۀ باندې ځکه بهروسه کوې چې زور يې ډېر دے؟ آيا تۀ به خپل مشقت هغۀ ته سپارې؟ ¹²آيا تۀ په هغۀ باور کولے شې چې ستا غله به بيرته راولى، او ستا د دانې کولو ځائ ته به يې راغونډ کړى؟

¹³”د شترمرغې وزرونه په خوشحالۍ وهل کيږى، خو آيا دا د لکلکى بڼکې او پاڼونه دى؟ ¹⁴هغه خپل هګۍ په زمکه باندې پرېږدى، او په خاورو کښې يې تودوى، ¹⁵او هير يې کړى چې ښايى کوم پښه يې مات کړى، يا کوم ځنګلى ځناور يې چخلى کړى. ¹⁶هغه د خپلو بچو سره سختى کوى لکه چې د هغې نۀ وى، او هيڅ وېره نۀ لرى چې مشقت يې بې‌ګټې وو، ¹⁷ځکه چې ما هغه د حکمت نه بې‌خبره کړه، او هيڅ برخه مې ورته په پوهه کښې ورنۀ کړه. ¹⁸خو کله چې هغه منډه واخلى، نو په آس او د هغۀ په سورلى پورې خاندى.

¹⁹”آيا تۀ آس ته زور ورکوې؟ آيا تۀ د هغۀ غاړه په لړزيدونکو وېښتانو سره پټوې؟ ²⁰آيا تۀ هغه لکه ملخ ټوپ وهوى؟ د هغۀ غرورناکه پرنجه وېره اچوى. ²¹هغه په درې کښې پښه وهى او په خپل زور باندې خوشحاليږى، او جنګ ته منډه کوى. ²²هغه په وېرې پورې خاندى او نۀ ډاريږى، او د تُورې نه بيرته نۀ کيږى. ²³د غشو توبره په هغۀ باندې شرنګيږى، او ځلېدونکى نيزه او بالمه. ²⁴هغه په سخته، غصه‌ناکه جوش سره زمکه اوبوى، او کله چې ترکۍ غږيږى نو هغه ودرېدلے نۀ شى. ²⁵د ترکۍ په غږ هغه وائى، ’اها!‘ هغه د جنګ بوئ د ليرې نه مومى، او د سردارانو غړمبار او د جنګ چغه.

²⁶”آيا دا ستا په پوهه سره دى چې باز الوزى، او خپل وزرونه ښکته لور ته خوروى؟ ²⁷آيا دا ستا په حُکم سره دى چې عقاب پورته الوزى، او خپل ځاله په اوچت ځائ جوړوى؟ ²⁸هغه په تيږه کښې اوسيږى، او هلته خپل کور جوړوى، د تيږو په څوکه، چې د هغۀ کلا ده. ²⁹هلته د هغۀ نه هغه خپل خوراک لټوى، او سترګې يې د ليرې نه هغه ګورى. ³⁰د هغۀ بچى په وينه خوند اخلى، او چرته چې وژلى شوى وى، هغه هلته وى.“