Ayeuna parantos aya citakanana

Ayub 39 FHB Father's Heart Bible™

RamaYesusRoh
15% off your first order →
Kitab

Saha anu Ngabebaskeun Kalde Leuweung?

Patarosan terus ngalir ngaliwatan sato-sato liar anu teu butuh diurus ku manusa: embé gunung anu ngalahirkeun sorangan, kalde anu ngahina kota, manuk onta anu mopohokeun endogna, kuda anu seuri kana kasieun, garuda di luhur gawir. Euweuh anu ngalayanan kapentingan Ayub.

Pasal 39.

“Naha maneh nyaho iraha embe gunung ngajuru? Naha maneh anu ngawaskeun uncal nalika ngajuru? Naha maneh bisa ngitung sabaraha bulan maranehna ngakandung? Naha maneh nyaho iraha waktuna maranehna ngajuru? Maranehna deku tuluy ngajuru; kanyeri ngajuruna geus liwat. Anak-anakna jadi tambah bedas di tegal nu lega; tuluy arindit jeung teu baralik deui.

“Saha anu ngabebaskeun kalde leuweung? Saha anu ngudaran tali kalde nu tarik lumpatna, nu ku Kami dibere gurun keusik jadi imahna sarta tanah uyah jadi panyicinganana? Manehna ngewa kana ributna kota sarta tara ngadenge tinghariukna tukang ngagiring. Manehna ngajalajah pagunungan neangan pangangonan, nareangan sagala nu hejo.

“Naha banteng leuweung daek ngawula ka maneh? Naha manehna daek nganjrek peuting gigireun tempat parab maneh? Naha maneh bisa ngabeungkeut banteng leuweung kana galengan ku tali? Naha manehna daek ngawuluku lebak nuturkeun maneh? Naha maneh wani ngandelkeun manehna karana kakuatanana gede? Naha maneh wani masrahkeun gawe maneh ka manehna? Naha maneh bisa percaya yen manehna bakal mawa balik gandum maneh sarta ngumpulkeunana ka tempat ngirik maneh?

“Jangjang manuk onta ngeplak-ngeplak bungah, tapi naha eta bulu jeung jangjang manuk bango? Manehna ninggalkeun endogna dina taneuh sarta ngantep eta haneut ku lebu, poho yen suku bisa mitek eta, atawa sato leuweung bisa nincak-nincak eta. Manehna kasar ka anak-anakna, saolah-olah lain anakna sorangan; manehna teu sieun yen gawena mubah bae, karana ku Kami dijieun poho kana kawijaksanaan sarta teu dibere bagian dina pangarti. Tapi mun geus ngaberung lumpat, manehna moyok kuda jeung nu tumpak.

“Naha maneh anu mere kakuatan ka kuda? Naha maneh anu nganggoan beuheungna ku surih nu ngarumbay? Naha maneh anu matak manehna luncat kawas simeut? Running ambekanana nu gagah matak sieun. Manehna ngagaruk lebak sarta bungah ku kakuatanana; tuluy nyerbu kana pangperangan. Manehna moyok kasieun sarta teu gimir; manehna teu mundur ti pedang. Kantong jamparing kekerettakan dina manehna, tumbak nu ngagebray jeung tumbak panyabetan. Bari galak jeung agul manehna nyamos taneuh; teu bisa cicing nalika tarompet disada. Dina sorana tarompet manehna ngagorowok, ‘Aha!’ Manehna ngambeu bauna perang ti kajauhan, gelegerna para panglima jeung surak perang.

“Naha ku pangarti maneh heulang hiber sarta ngerembangkeun jangjangna ka beh kidul? Naha ku parentah maneh manuk rajawali ngapung luhur sarta nyieun sayangna di tempat nu luhur? Manehna cicing di gawir sarta nyieun imahna di dinya, dina gunung batu nu curang, bentengna. Ti dinya manehna neangan hakaneunana; panonna bisa nenjo eta ti kajauhan. Anak-anakna nyatuan getih, sarta di mana aya nu paeh, di dinya manehna aya.”