ईयोब 39

39 ¹ डोंगरी बकऱ्या केव्हा वेतात हे तुला माहीत आहे का? हरिणी विताना तू त्यांच्यावर लक्ष ठेवतोस का? ² त्या आपली पिले किती महिने गर्भात वागवतात हे तू मोजू शकतोस का? त्या केव्हा वेतात हे तुला माहीत आहे का? ³ त्या खाली बसून वेतात; त्यांच्या प्रसववेदना संपतात. ⁴ त्यांची पिले मोकळ्या रानात बळकट होतात; ती निघून जातात आणि परत येत नाहीत.

⁵ रानगाढवाला मोकळे कोणी सोडले? चपळ गाढवाचे बंधन कोणी सोडवले, ⁶ ज्याला मी घरासाठी रान दिले आणि वस्तीसाठी क्षारभूमी दिली? ⁷ तो नगरातील गोंगाटाची हेटाळणी करतो आणि हाकणाऱ्याचा आरोळी कधीच ऐकत नाही. ⁸ तो आपल्या चराईसाठी डोंगरभर हिंडतो, प्रत्येक हिरव्या गोष्टीचा शोध घेत राहतो.

⁹ रानबैल तुझी सेवा करायला राजी होईल का? तो तुझ्या गव्हाणीजवळ रात्र घालवील का? ¹⁰ रानबैलाला तू दोरखंडांनी नांगराच्या तासाला बांधू शकतोस का? तो तुझ्या मागे खोऱ्यांत नांगरील का? ¹¹ त्याचे बळ मोठे आहे म्हणून तू त्याच्यावर भरवसा ठेवशील का? आपले कष्ट तू त्याच्यावर सोपवशील का? ¹² तुझे धान्य परत आणून तुझ्या खळ्यावर गोळा करील असा त्याच्यावर तू विश्वास ठेवशील का?

¹³ शहामृगाचे पंख आनंदाने फडफडतात, पण ते करकोच्याचे पीस व पिसारा आहेत का? ¹⁴ ती आपली अंडी जमिनीवर सोडून देते आणि ती धुळीत ऊब घेऊ देते, ¹⁵ एखादा पाय ती फोडील किंवा एखादे रानपशू ती तुडवील हे विसरून जाते. ¹⁶ ती आपल्या पिलांशी असे कठोरपणे वागते, जणू ती तिची नाहीतच; आपले कष्ट व्यर्थ गेले याची तिला भीती नसते, ¹⁷ कारण मीच तिला ज्ञान विसरायला लावले आणि तिला समजूतशक्तीचा वाटा दिला नाही. ¹⁸ तरीही जेव्हा ती धावत सुटते, तेव्हा ती घोड्याची व त्याच्या स्वाराची हेटाळणी करते.

¹⁹ घोड्याला त्याचे बळ तू देतोस का? त्याच्या मानेला फडफडणाऱ्या आयाळाने तू सजवतोस का? ²⁰ त्याला टोळाप्रमाणे उड्या मारायला तू लावतोस का? त्याचे गर्वयुक्त फुरफुरणे धडकी भरवते. ²¹ तो खोऱ्यात पाय आपटतो आणि आपल्या बळाने आनंदित होतो; तो लढाईत घुसतो. ²² तो भीतीची हेटाळणी करतो आणि घाबरत नाही; तो तलवारीपुढे मागे हटत नाही. ²³ त्याच्यावर भाता खडखडतो, चमकणारा भाला व बरची. ²⁴ उग्र, संतप्त आवेशाने तो जमीन गिळतो; कर्णा वाजू लागताच तो स्थिर उभा राहू शकत नाही. ²⁵ कर्ण्याच्या नादाने तो म्हणतो, “अहाहा!” तो दुरूनच लढाईचा वास घेतो, सेनापतींची गर्जना व रणगर्जना ऐकतो.

²⁶ तुझ्या समजूतशक्तीने ससाणा उडतो व दक्षिणेकडे आपले पंख पसरतो का? ²⁷ तुझ्या आज्ञेने गरुड उंच भरारी मारतो व उंचावर आपले घरटे बांधतो का? ²⁸ तो कड्यावर राहतो व तेथेच आपले घर करतो, खडकाळ शिखरावर, आपल्या दुर्गावर. ²⁹ तेथून तो आपले भक्ष्य हुडकतो; त्याचे डोळे ते दुरूनच हेरतात. ³⁰ त्याची पिले रक्त पितात, आणि जेथे मारलेले पडले असतील, तेथे तो असतो.