Ποιος Ελευθέρωσε τον Άγριο Όνο;

Οι ερωτήσεις συνεχίζονται με άγρια πλάσματα που δεν χρειάζονται ανθρώπινη φροντίδα: τα αγριοκάτσικα που γεννούν μόνα τους, ο όνος που περιφρονεί την πόλη, η στρουθοκάμηλος που ξεχνά τα αυγά της, το άλογο που γελά με τον φόβο, ο αετός στον βράχο του. Τίποτε από αυτά δεν εξυπηρετεί τη βολή του Ιώβ.

Κεφάλαιο 39.

«Ξέρεις πότε γεννούν τα αγριοκάτσικα του βουνού; Παρακολουθείς τις ελαφίνες όταν γεννούν; Μπορείς να μετρήσεις τους μήνες που κυοφορούν; Ξέρεις τον καιρό που γεννούν; Σκύβουν και γεννούν· οι πόνοι της γέννας τους περνούν. Τα μικρά τους δυναμώνουν στην ανοιχτή πεδιάδα· φεύγουν και δεν ξαναγυρίζουν.

«Ποιος ελευθέρωσε τον άγριο όνο; Ποιος έλυσε τα σκοινιά του γοργού όναγρου, σ' αυτόν που έδωσα την έρημο για σπίτι και την αλμυρή γη για κατοικία; Περιφρονεί τη βουή της πόλης και δεν ακούει ποτέ τις φωνές του αγωγιάτη. Τριγυρίζει στα βουνά για βοσκή, ψάχνοντας για κάθε τι πράσινο.

«Δέχεται ο άγριος ταύρος να σε υπηρετήσει; Θα περάσει τη νύχτα δίπλα στο παχνί σου; Μπορείς να δέσεις τον άγριο ταύρο στο αυλάκι με σκοινιά; Θα οργώσει τις κοιλάδες πίσω σου; Θα βασιστείς πάνω του επειδή η δύναμή του είναι μεγάλη; Θα του εμπιστευτείς τη δουλειά σου; Μπορείς να τον εμπιστευτείς να φέρει πίσω το σιτάρι σου και να το μαζέψει στο αλώνι σου;

«Τα φτερά της στρουθοκαμήλου χτυπούν χαρούμενα, αλλά είναι τα φτερά και το φτέρωμα του πελαργού; Αφήνει τα αυγά της στο χώμα και τα αφήνει να ζεσταθούν στη σκόνη, ξεχνώντας πως ένα πόδι μπορεί να τα συντρίψει, ή κάποιο άγριο ζώο να τα ποδοπατήσει. Φέρεται σκληρά στα μικρά της, σαν να μην ήταν δικά της· δεν τη νοιάζει αν ο κόπος της πήγε χαμένος, επειδή εγώ την έκανα να ξεχάσει τη σοφία και δεν της έδωσα μερίδιο στη σύνεση. Όμως, όταν ξεκινάει να τρέχει, περιγελά το άλογο και τον αναβάτη του.

«Εσύ δίνεις στο άλογο τη δύναμή του; Εσύ ντύνεις τον λαιμό του με κυματιστή χαίτη; Εσύ τον κάνεις να πηδάει σαν ακρίδα; Το περήφανο ρουθούνισμά του σκορπάει τρόμο. Χτυπάει το πόδι του στην κοιλάδα και χαίρεται για τη δύναμή του· ορμάει στη μάχη. Περιγελά τον φόβο και δεν τρομάζει· δεν κάνει πίσω μπροστά στο σπαθί. Η φαρέτρα κροταλίζει πάνω του, το αστραφτερό δόρυ και το ακόντιο. Με άγρια, μανιασμένη ορμή καταβροχθίζει το έδαφος· δεν μπορεί να σταθεί ακίνητος όταν ηχεί η σάλπιγγα. Στο σάλπισμα της σάλπιγγας λέει: “Αχά!” Οσφραίνεται τη μάχη από μακριά, τη βοή των αρχηγών και την πολεμική κραυγή.

«Με τη δική σου σύνεση πετάει το γεράκι και απλώνει τα φτερά του προς τον νότο; Με δική σου διαταγή ανυψώνεται ο αετός και χτίζει τη φωλιά του ψηλά; Ζει στον γκρεμό και εκεί φτιάχνει το σπίτι του, πάνω στον βραχώδη κρημνό, το οχυρό του. Από εκεί ψάχνει για την τροφή του· τα μάτια του τη διακρίνουν από μακριά. Τα μικρά του πίνουν αίμα, και όπου υπάρχουν σκοτωμένοι, εκεί βρίσκεται κι αυτός».