ਅੱਯੂਬ 39

39 ¹"ਕੀ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਪਹਾੜੀ ਬੱਕਰੀਆਂ ਕਦੋਂ ਸੂੰਦੀਆਂ ਹਨ? ਕੀ ਤੂੰ ਹਿਰਨੀਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੱਚੇ ਜਣਦੀਆਂ ਹਨ? ²ਕੀ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਨੂੰ ਗਿਣ ਸਕਦਾ ਹੈਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕੀ ਫਿਰਦੀਆਂ ਹਨ? ਕੀ ਤੂੰ ਉਹ ਵੇਲਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੂੰਦੀਆਂ ਹਨ? ³ਉਹ ਝੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਬੱਚੇ ਜਣਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਂ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ⁴ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਤਕੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।

⁵"ਜੰਗਲੀ ਗਧੇ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਅਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ? ਤੇਜ਼ ਗਧੇ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਕਿਸ ਨੇ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ, ⁶ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਰਹਿਣ ਲਈ ਉਜਾੜ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਵੱਸਣ ਲਈ ਖਾਰੀ ਭੂਮੀ ਦਿੱਤੀ? ⁷ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰੌਲੇ ਨੂੰ ਤੁੱਛ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੱਕਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਹਾਕ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ। ⁸ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਰਾਈ ਲਈ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਹਰੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।

⁹"ਕੀ ਜੰਗਲੀ ਸਾਨ੍ਹ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਤੇਰੀ ਖੁਰਲੀ ਦੇ ਕੋਲ ਰਾਤ ਕੱਟੇਗਾ? ¹⁰ਕੀ ਤੂੰ ਜੰਗਲੀ ਸਾਨ੍ਹ ਨੂੰ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਸਿਆੜ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਸਕਦਾ ਹੈਂ? ਕੀ ਉਹ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਵਾਦੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਹੇਗਾ? ¹¹ਕੀ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਕਾਰਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰੇਂਗਾ? ਕੀ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਉਸ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰੇਂਗਾ? ¹²ਕੀ ਤੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਇਹ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਉਹ ਤੇਰਾ ਅੰਨ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵੇਗਾ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿੜ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇਗਾ?

¹³"ਸ਼ੁਤਰਮੁਰਗ ਦੇ ਖੰਭ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਫੜਫੜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕੀ ਉਹ ਲਮਢੀਂਗ ਦੇ ਖੰਭ ਤੇ ਪਰ ਹਨ? ¹⁴ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਂਡੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਸੇਕ ਲੈਣ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ¹⁵ਤੇ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਪੈਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਧ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਤਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ। ¹⁶ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਨਾ ਹੋਣ; ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਡਰ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਗਈ, ¹⁷ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁੱਧ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ¹⁸ਫਿਰ ਵੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੌੜਨ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਘੋੜੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਵਾਰ ਉੱਤੇ ਹੱਸਦੀ ਹੈ।

¹⁹"ਕੀ ਤੂੰ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਧੌਣ ਨੂੰ ਲਹਿਰਾਉਂਦੀ ਗਰਦਨੀ ਪਹਿਨਾਉਂਦਾ ਹੈਂ? ²⁰ਕੀ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਟਿੱਡੀ ਵਾਂਗ ਟੱਪਾਉਂਦਾ ਹੈਂ? ਉਸ ਦੇ ਘਮੰਡੀ ਹਿਣਕਣ ਨਾਲ ਦਹਿਸ਼ਤ ਬੈਠ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ²¹ਉਹ ਵਾਦੀ ਵਿੱਚ ਖੁਰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਧਾਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ²²ਉਹ ਡਰ ਉੱਤੇ ਹੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਭੈਭੀਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦਾ। ²³ਤਰਕਸ਼ ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਖੜਕਦਾ ਹੈ, ਲਿਸ਼ਕਦਾ ਬਰਛਾ ਤੇ ਨੇਜ਼ਾ। ²⁴ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਭੜਕਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਤੁਰ੍ਹੀ ਵੱਜਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਖੜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ। ²⁵ਤੁਰ੍ਹੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਉੱਤੇ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ‘ਵਾਹ!’ ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਬੋ ਸੁੰਘ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਰਦਾਰਾਂ ਦੀ ਗਰਜ ਤੇ ਜੰਗ ਦਾ ਲਲਕਾਰਾ।

²⁶"ਕੀ ਬਾਜ਼ ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਉੱਡਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਖੰਭ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ? ²⁷ਕੀ ਉਕਾਬ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਉੱਡਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਚਾਈ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਆਲ੍ਹਣਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ? ²⁸ਉਹ ਚਟਾਨ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਥੇ ਆਪਣਾ ਟਿਕਾਣਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪੱਥਰ ਦੀ ਟੀਸੀ ਉੱਤੇ, ਆਪਣੇ ਗੜ੍ਹ ਉੱਤੇ। ²⁹ਉੱਥੋਂ ਹੀ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਤਾੜ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ³⁰ਉਸ ਦੇ ਬੱਚੇ ਲਹੂ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮੁਰਦੇ ਪਏ ਹੋਣ, ਉੱਥੇ ਉਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।"