ایوب 38

38 ¹آنگاه پدر ما از میان گردباد به ایوب پاسخ داد: ^a a v1 پس از سی و پنج باب که دوستان ایوب دربارهٔ خدایی دوردست بحث می‌کردند که هرگز او را همچون پدر نشناخته بودند، خودِ پدر ما از میان توفان سخن می‌گوید — رو در روی فرزندِ رنجدیده‌اش.

²«کیست این که با سخنانِ عاری از معرفت، تدبیر را تیره می‌سازد؟ ³اکنون همچون مردی کمر ببند؛ از تو سؤال می‌کنم و تو مرا پاسخ خواهی داد. ⁴کجا بودی آنگاه که بنیادهای زمین را نهادم؟ اگر فهم داری، به من بگو. ⁵کیست که اندازه‌های آن را معیّن کرد—بی‌گمان می‌دانی! یا کیست که ریسمانِ اندازه‌گیری را بر آن کشید؟ ⁶پایه‌هایش بر چه چیز فرو نشانده شد، یا کیست که سنگِ زاویهٔ آن را نهاد، ⁷آنگاه که ستارگانِ صبحگاهی با هم سرود خواندند و همهٔ موجوداتِ آسمانی از شادی بانگ برآوردند؟ ⁸یا کیست که دریا را با درها بست، آنگاه که از رَحِم بیرون جهید، ⁹آنگاه که ابرها را جامهٔ آن ساختم و تاریکیِ غلیظ را قنداقِ آن، ¹⁰آنگاه که مرزِ خود را برایش نهادم و پشت‌بندها و درها را برایش قرار دادم، ¹¹و گفتم: ‹تا اینجا می‌آیی و نه فراتر؛ اینجا موج‌های سرکشِ تو باید بازایستند›؟ ¹²آیا هرگز صبح را فرمان داده‌ای، یا سپیده‌دم را جایگاهش را معیّن کرده‌ای، ¹³تا کناره‌های زمین را فراگیرد و شریران را از آن بتکاند؟ ¹⁴زمین همچون گِلِ زیرِ مُهر شکل می‌گیرد، و نقش‌هایش همچون چین‌های جامه نمایان می‌گردد. ¹⁵از شریران روشناییِ ایشان دریغ می‌شود، و بازوی برافراشتهٔ ایشان در هم می‌شکند. ¹⁶آیا به چشمه‌های دریا سفر کرده‌ای، یا در ژرفای اعماق گام زده‌ای؟ ¹⁷آیا دروازه‌های مرگ بر تو آشکار شده، یا دروازه‌های تاریکیِ ژرف را دیده‌ای؟ ¹⁸آیا پهنهٔ بی‌کرانِ زمین را دریافته‌ای؟ اگر همهٔ این را می‌دانی، به من بگو. ¹⁹راه به خانهٔ روشنایی کجاست، و مسکنِ تاریکی کجا، ²⁰تا آن را به قلمروِ خود رهنمون شوی و راه‌های خانه‌اش را بشناسی؟ ²¹بی‌گمان می‌دانی، زیرا آن هنگام زاده شده بودی، و شمارِ روزهایت بسیار است! ²²آیا به انبارهای برف داخل شده‌ای، یا انبارهای تگرگ را دیده‌ای، ²³که آن را برای زمان‌های تنگی ذخیره کرده‌ام، برای روزِ نبرد و جنگ؟ ²⁴راه به جایی که روشنایی پخش می‌شود کجاست، یا بادِ شرقی بر زمین پراکنده می‌گردد؟ ²⁵کیست که برای بارانِ سیل‌آسا آبراهی برید و برای رعد و برق راهی، ²⁶تا بر زمینی که کسی در آن ساکن نیست باران ببارد، بر بیابانی که هیچ انسانی در آن نیست، ²⁷تا زمینِ خشک و ویران را سیراب سازد و زمینِ تشنه را به رویاندنِ علف وادارد؟ ²⁸آیا باران را پدری هست؟ کیست که قطره‌های شبنم را پدید آورد؟ ²⁹یخ از رَحِمِ که بیرون آمد، و کیست که ژالهٔ آسمان را زایید، ³⁰آنگاه که آب‌ها همچون سنگ سخت می‌شوند و سطحِ اعماق منجمد می‌گردد؟ ³¹آیا می‌توانی زنجیرهای پروین را ببندی، یا بندهای جبّار را بگشایی؟ ^b b v31 پروین خوشه‌ای فشرده از ستارگان است؛ جبّار صورتِ فلکیِ برجسته‌ای است — هر دو نشانه‌های آشنای آسمانِ شب‌اند. ³²آیا می‌توانی صورت‌های فلکی را در فصلشان بیرون آوری، یا دبِ اکبر را با فرزندانش رهبری کنی؟ ³³آیا قوانینِ آسمان‌ها را می‌دانی؟ آیا می‌توانی سلطهٔ آنها را بر زمین برقرار سازی؟ ³⁴آیا می‌توانی آوازِ خود را به ابرها بلند کنی و سیلابی از آب تو را بپوشاند؟ ³⁵آیا می‌توانی برق‌ها را بفرستی تا بروند و به تو گزارش دهند: ‹اینک ما اینجاییم›؟ ³⁶کیست که حکمت را در دل نهاد، یا به ذهن فهم بخشید؟ ³⁷کیست که حکمتِ شمردنِ ابرها را دارد؟ کیست که مَشک‌های آبِ آسمان را واژگون سازد، ³⁸آنگاه که خاک به توده‌ای سخت بدل می‌شود و کلوخ‌ها به هم می‌چسبند؟ ³⁹آیا می‌توانی برای ماده‌شیر شکار کنی، یا گرسنگیِ شیربچگان را فرو نشانی، ⁴⁰آنگاه که در لانه‌های خود چمباتمه می‌زنند یا در بیشه به کمین می‌نشینند؟ ⁴¹کیست که خوراکِ کلاغ را فراهم می‌سازد، آنگاه که جوجه‌هایش نزدِ من فریاد برمی‌آورند و از بی‌خوراکی سرگردان می‌شوند؟»