Yesaya 37 FHB Father's Heart Bible™

37 ¹Bareng Prabu Hizkia mireng bab iku, banjur nyuwek busanane, ngagem busana kasusahan, sarta lumebet ing padalemane Rama kita. ²Panjenengane banjur utusan Elyakim, kepala kadhaton, Sebna, juru tulis, lan para imam kang pinituwa, kang padha nganggo bagor, menyang panggonane Nabi Yesaya bin Amos. ³Wong-wong mau padha matur marang Nabi Yesaya: “Mangkene pangandikane Prabu Hizkia: Dina iki dina karubedan, dina paukuman lan panacad; bayi-bayi wis tekan ing wektune lair, nanging ora ana kekuwatan kanggo nglairake. ⁴Bokmanawa Ramamu bakal miyarsakake tembung-tembunge Rabsake, kang diutus dening bendarane, ratu ing Asyur, kanggo nyenyamah marang Rama kang gesang, lan bakal nyrengeni tembung-tembung kang wis dipireng mau. Mulane munjukna pandonga kanggo turahan kang isih kari.” ^a a v4 Rabsake iku sawijining sesebutan — panglima prajurit utama ratu ing Asyur — dudu jeneng wong.

⁵Bareng para abdine Prabu Hizkia padha sowan ing ngarsane Nabi Yesaya,

⁶Yesaya banjur kandha marang wong-wong mau: “Kandhakna marang bendaramu: Mangkene pangandikane Rama kita: Aja wedi marang tembung-tembung kang wis ko-rungu, kang dienggo ngala-ala Aku dening para abdine ratu ing Asyur. ⁷Delengen, Aku bakal ndokokake sawijining roh ing dheweke, satemah dheweke bakal krungu sawijining kabar, banjur bali menyang nagarane dhewe, lan ana ing kono Aku bakal ndadekake dheweke tiwas dening pedhang.”

⁸Rabsake banjur bali lan nemoni ratu ing Asyur kang lagi perang nglawan Libna, amarga wis krungu yen sang ratu wis lunga saka Lakhis. ⁹Sang ratu krungu kabar bab Tirhaka, ratu ing Kus: “Dheweke wis metu arep merangi kowe.” Bareng krungu bab iku, banjur ngutus para utusan nemoni Hizkia: ¹⁰“Kandhakna marang Hizkia, ratu ing Yehuda: Aja nganti Gusti Allah kang ko-andelake iku ngapusi kowe, kalawan kandha: ‘Yerusalem ora bakal tiba marang tangane ratu ing Asyur.’ ¹¹Kowe wis krungu apa kang wis ditindakake para ratu ing Asyur marang sakehing nagara, yaiku padha ditumpes nganti tapis. Lah kowe—apa kowe bakal bisa diluwari? ¹²Apa allah-allahe para bangsa iku bisa ngluwari para bangsa kang wis ditumpes dening para leluhurku, yaiku Gozan, Haran, Rezef, lan wong Eden kang ana ing Telasar? ¹³Ana ing ngendi ratu ing Hamat, ratu ing Arpad, ratu ing Sefarwaim, Hena, lan Iwa?”

Kagelar ing Ngarsane Sang Rama

¹⁴Prabu Hizkia banjur nampani layang saka tangane para utusan mau, banjur diwaos, nuli minggah menyang padalemane Rama kita, lan digelar ing ngarsane Rama kita. ¹⁵Prabu Hizkia banjur ndedonga marang Rama kita, unjuke: ¹⁶“Dhuh Rama, Gustine wadyabala swarga, Ramane Israel, ingkang lenggah ing sanginggiling kerub—namung Paduka piyambak ingkang jumeneng Rama kawula, ngungkuli sakehing kraton ing bumi; Paduka ingkang nitahaken langit lan bumi. ¹⁷Mugi Paduka karsaa nilingaken talingan Paduka saha miyarsakaken; mugi Paduka karsaa ngelekaken tingal Paduka saha mirsani; miyarsakna sakehing tembungipun Sanherib ingkang sampun kakintun kangge nyenyamah dhateng Rama ingkang gesang. ¹⁸Saestu, dhuh Rama, para ratu ing Asyur sampun numpes sakehing bangsa saha nagarinipun, ¹⁹sarta sampun nguncalaken allah-allahipun dhateng salebeting latu—awit punika sanes allah, nanging damelaning tanganing manungsa, inggih kajeng lan sela; pramila lajeng sami karisak. ²⁰Milanipun samenika, dhuh Rama, mugi Paduka karsaa ngluwari kawula sadaya saking tanganipun, supados sakehing kraton ing bumi sami sumerep bilih namung Paduka piyambak ingkang jumeneng Rama kawula.”

Sang Rama Paring Wangsulan

²¹Tumuli Nabi Yesaya bin Amos utusan matur marang Prabu Hizkia: Mangkene pangandikane Ramane Israel: Sarehne kowe wis ndedonga marang Aku bab Sanherib, ratu ing Asyur,

²²iki pangandikane Rama kita kang kadhawuhake tumrap dheweke: “Prawan putri Sion ngremehake kowe, nggeguyu kowe; putri Yerusalem gedheg-gedheg ana ing saburimu. ²³Sapa ta kang wis ko-poyoki lan ko-nista? Marang sapa anggonmu nyentak-nyentak lan ngangkat mripatmu kalawan gumunggung? Marang Kang Mahasuci, Allahe Israel! ²⁴Lumantar para abdimu kowe wis moyoki Rama kang Mahakwasa, lan kowe wis kandha, ‘Kalawan kretaku kang akeh aku wis munggah ing pucuking gunung-gunung, tekan papan-papan kang adoh ing Libanon. Aku negori wit-wit erese kang dhuwur dhewe, wit cemarane kang pinilih dhewe; Aku tekan pucuke kang adoh dhewe, alase kang ngrembuyung. ²⁵Aku wis ndhudhuk sumur lan ngombe banyu; kalawan tlapakan sikilku aku ngesatake sakehing kali ing Mesir.’ ²⁶Apa kowe durung krungu? Wiwit biyen Aku wis nindakake iku; wiwit jaman kuna Aku wis ngrancang iku. Saiki Aku wis nekakake, satemah kowe ngrubuhake kutha-kutha kang santosa dadi tumpukan jugrugan. ²⁷Para wong kang manggon ing kono, kang wis ilang kekuwatane, padha giris lan kwirangan; padha kaya thethukulan ing ara-ara, kaya suket kang lembut, kaya suket ing payon, kang alum sadurunge thukul. ²⁸Nanging Aku ngerti samangsa kowe lungguh, samangsa kowe metu, lan samangsa kowe mlebu, sarta samangsa kowe nepsu marang Aku. ²⁹Sarehne kowe nepsu marang Aku, lan kumalungkungmu wis tekan ing talinganKu, mula Aku bakal masang canthelanKu ing irungmu lan kendhaliKu ing cangkemmu, sarta Aku bakal mulihake kowe metu dalan kang ko-ambah mrene.

³⁰“Mangkene pratandha kanggo kowe: ing taun iki kowe bakal mangan apa kang thukul dhewe, ing taun kang kapindho mangan apa kang thukul saka iku, lan ing taun kang katelu padha nyebara lan ngenenana, nandura kebon anggur lan mangana wohe. ³¹Dene turahane wong turune Yehuda kang isih kari bakal ngoyot maneh mangisor lan metokake woh mandhuwur. ³²Awit saka Yerusalem bakal metu turahan, lan saka gunung Sion wong-wong kang slamet. Kamempengane Rama, Gustine wadyabala swarga, kang bakal nindakake iku.

³³Mulane mangkene pangandikane Rama kita bab ratu ing Asyur: Dheweke ora bakal mlebu ing kutha iki utawa nglepasake panah mrene, utawa ngadhepi kutha iki kalawan tameng, utawa gawe tanggul pangepungan kanggo nglawan kutha iku. ³⁴Dheweke bakal bali metu dalan kang wis diambah mrene; dheweke ora bakal mlebu ing kutha iki, mangkono pangandikane Rama kita. ³⁵Awit Aku bakal ngayomi kutha iki supaya nylametake kutha iku, marga saka karsaKu dhewe lan marga saka Dawud, abdiKu.”

³⁶Banjur Malaekate Rama kita miyos lan numpes wong 185.000 ing tarube bala Asyur; bareng wong-wong padha tangi esuk umun-umun, katon ana bathang pating glethak ana ing ngendi-endi. ³⁷Mulane Sanherib, ratu ing Asyur, banjur bubar lan mulih, sarta manggon ing Niniwe. ³⁸Nalika dheweke lagi sujud ana ing pamujane Nisrokh, allahe, anak-anake lanang, yaiku Adramelekh lan Sarezer, numpes dheweke kalawan pedhang, banjur padha mlayu menyang tanah Ararat. Anake lanang, yaiku Esarhadon, banjur ngganteni dadi ratu.