يسعياه 37 FHB Father's Heart Bible™

37 ¹جڏهن بادشاهه حزقياه اهو ٻڌو، تڏهن پنهنجا ڪپڙا ڦاڙي، ماتمي ڪپڙا پهري، اسان جي پيءُ جي گھر ۾ هليو ويو. ²هن محل جي نگران الياقيم، ڪاتب شبنا ۽ ٽاٽ پهريل وڏن پادرين کي آموص جي پٽ يسعياه نبيءَ ڏانهن موڪليو. ³هنن کيس چيو تہ ”حزقياه چوي ٿو تہ اڄ ڏکيائي، سرزنش ۽ بي عزتيءَ جو ڏينهن آهي. ٻار ڄمڻ تي آيا آهن، پر ڄڻڻ جي طاقت ڪانهي. ⁴شايد تنهنجو پيءُ ربشاقيه جا لفظ ٻڌي، جنهن کي سندس مالڪ اسور جي بادشاهه جيئري پيءُ جي ٺٺولي ڪرڻ لاءِ موڪليو آهي، ۽ جيڪي لفظ ٻڌائين تن تي سرزنش ڪري. تنهنڪري بچيل ٻچيل ماڻهن لاءِ دعا ڪر.“ ^a a v4 ربشاقيه هڪ لقب آهي — اسوري بادشاهه جو وڏو فوجي افسر — ذاتي نالو ناهي.

⁵جڏهن بادشاهه حزقياه جا نوڪر يسعياه وٽ آيا،

⁶يسعياه کين چيو تہ ”پنهنجي مالڪ کي چئو تہ اسان جو پيءُ فرمائي ٿو تہ جيڪي لفظ تو ٻڌا ۽ جن سان اسور جي بادشاهه جي نوڪرن مون کي ڏمريو، تن کان نہ ڊڄ. ⁷ڏس، آءٌ هن ۾ هڪڙو روح وجھندس، جنهن ڪري هو خبر ٻڌندو، پنهنجي ملڪ ڏانهن موٽي ويندو، ۽ اتي آءٌ کيس تلوار سان ڪيرائيندس.“

⁸ربشاقيه موٽيو. هن ٻڌو هو تہ بادشاهه لخيس مان هليو ويو آهي، سو اسور جي بادشاهه کي لبنه سان وڙهندي ڏٺائين. ⁹بادشاهه کي ڪوش جي بادشاهه ترهاقا بابت خبر پئي تہ ”هو توسان وڙهڻ لاءِ نڪتو آهي.“ اهو ٻڌي هن حزقياه ڏانهن قاصد موڪليا تہ ¹⁰”يهوداه جي بادشاهه حزقياه کي چئو تہ جنهن خدا تي تنهنجو ڀروسو آهي سو تو کي ڌوڪو نہ ڏئي، جو چوي ٿو تہ ’يروشلم اسور جي بادشاهه جي حوالي نہ ٿيندو.‘ ¹¹تو ٻڌو آهي تہ اسور جي بادشاهن سڀني ملڪن سان ڇا ڪيو، ڪيئن کين پوريءَ طرح تباهه ڪري ڇڏيائون. پوءِ ڇا تون بچي ويندين؟ ¹²ڇا انهن قومن جي معبودن انهن کي بچايو، جن کي منهنجن ابن ڏاڏن تباهه ڪيو: گوزان، حاران، رزف ۽ تلسار ۾ رهندڙ عدن جي ماڻهن کي؟ ¹³حمات جو بادشاهه، ارفاد جو بادشاهه، سفروائم شهر جو بادشاهه، هينع ۽ عوا جا بادشاهه ڪٿي آهن؟“

پيءُ جي اڳيان کولي رکيو

¹⁴حزقياه قاصدن کان خط وٺي، پڙهي، اسان جي پيءُ جي گھر ڏانهن چڙهي ويو ۽ اتي اسان جي پيءُ جي اڳيان کولي رکيائينس. ¹⁵حزقياه اسان جي پيءُ کي دعا ڪندي چيو تہ ¹⁶”اي آسمان جي لشڪرن جا بابا، اي اسرائيل جا بابا، ڪروبين مٿان تخت نشين — تون ئي زمين جي سڀني بادشاهتن تي اسان جو پيءُ آهين؛ تو آسمان ۽ زمين کي خلقيو. ¹⁷اي اسان جا بابا، ڪنڌ جھڪائي ٻڌ؛ اي اسان جا بابا، اکيون کولي ڏس؛ سنحريب جا اهي سڀ لفظ ٻڌ، جيڪي هن جيئري پيءُ جي ٺٺولي ڪرڻ لاءِ موڪليا آهن. ¹⁸سچ آهي، اي اسان جا بابا، اسور جي بادشاهن سڀني قومن ۽ سندن ملڪن کي اجاڙي ڇڏيو آهي، ¹⁹سندن معبودن کي بہ باهہ ۾ اڇلي ڇڏيائون — اهي معبود نہ هئا، پر ماڻهن جي هٿن جي ٺاهيل، ڪاٺ ۽ پٿر هئا؛ تنهنڪري انهن کين برباد ڪري ڇڏيو. ²⁰هاڻي، اي اسان جا بابا، اسان کي سندس هٿ کان بچاءِ، تہ جيئن زمين جون سڀ بادشاهتون ڄاڻن تہ تون ئي اسان جو پيءُ آهين.“

پيءُ جواب ڏئي ٿو

²¹پوءِ آموص جي پٽ يسعياه حزقياه ڏانهن چوائي موڪليو تہ اسرائيل جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ ڇاڪاڻ تہ تو مون کان اسور جي بادشاهه سنحريب بابت دعا ڪئي،

²²هن جي خلاف اسان جي پيءُ جيڪو ڪلام چيو آهي سو هي آهي تہ ”هوءَ تو کي حقير ٿي سمجھي، تو تي ٺٺوليون ٿي ڪري — صيون جي ڪنواري ڌيءُ؛ تنهنجي پٺيان ڪنڌ ٿي لوڏي — يروشلم جي ڌيءُ. ²³تو ڪنهن جي ٺٺولي ۽ بي عزتي ڪئي آهي؟ ڪنهن جي خلاف آواز اوچو ڪيو اٿئي ۽ فخر سان اکيون مٿي کنيون اٿئي؟ اسرائيل جي پاڪ ذات جي خلاف! ²⁴تو پنهنجن نوڪرن جي وسيلي مالڪ پيءُ جي ٺٺولي ڪئي آهي، ۽ چيو اٿئي تہ ’منهنجن گھڻن رٿن سان آءٌ جبلن جي چوٽين تي چڙهي آيو آهيان، لبنان جي پري کان پري ڪنڊن تائين. مون ان جا سڀ کان ڊگھا ديودار ڪٽيا، ان جا چونڊ صنوبر؛ آءٌ ان جي پري کان پري چوٽيءَ تائين، ان جي گھاٽي کان گھاٽي ٻيلي ۾ پهتس. ²⁵مون کوهه کوٽيا ۽ پاڻي پيتو؛ پنهنجي پير جي تري سان مون مصر جا سڀ نهر سڪائي ڇڏيا.‘ ²⁶ڇا تو نہ ٻڌو آهي؟ گھڻو اڳ مون اهو ڪيو؛ قديم ڏينهن کان مون اهو رٿيو هو. هاڻي مون اهو پورو ڪيو آهي، تہ جيئن تون قلعي بند شهرن کي کنڊرن جا ڍير بڻائين. ²⁷انهن جا رهاڪو، طاقت کان خالي ٿي، ڊڄي ويا ۽ شرمسار ٿيا؛ اهي ٻنيءَ جي ٻوٽن وانگر هئا، نرم گاھ وانگر، ڇتن تي اڀريل گاھ وانگر، جيڪو وڌڻ کان اڳ ئي سڙي ويل هجي. ²⁸پر آءٌ ڄاڻان ٿو تہ تون ڪڏهن ويهين ٿو، ڪڏهن ٻاهر نڪرين ٿو، ڪڏهن اندر اچين ٿو، ۽ ڪڏهن مون تي ڏمرجين ٿو. ²⁹ڇاڪاڻ تہ تون مون تي ڏمرين ٿو ۽ تنهنجو تڪبر منهنجن ڪنن تائين پهتو آهي، تنهنڪري آءٌ پنهنجو ڪنڍو تنهنجي نڪ ۾ ۽ پنهنجي لغام تنهنجي وات ۾ وجھندس، ۽ تو کي انهيءَ رستي کان موٽائيندس جنهن کان تون آيو آهين.

³⁰”تنهنجي لاءِ نشاني هيءَ آهي تہ هن سال تون اهو کائيندين جيڪو پاڻهي اڀري، ٻئي سال اهو جيڪو ان مان ڦٽي، ۽ ٽئين سال پوکي لڻندين، انگورن جا ٻاغ پوکي انهن جو ميوو کائيندين. ³¹يهوداه جي گھراڻي جو بچيل ٻچيل حصو وري هيٺ پاڙون کوڙيندو ۽ مٿي ميوو ڏيندو. ³²ڇاڪاڻ تہ يروشلم مان باقي ٻچيل ٽولو نڪرندو، ۽ صيون جبل مان بچيلن جو هڪ ٽولو. آسمان جي لشڪرن جي پيءُ جي غيرت اهو پورو ڪندي.

³³تنهنڪري اسان جو پيءُ اسور جي بادشاهه بابت فرمائي ٿو تہ هو هن شهر ۾ نہ داخل ٿيندو، نہ هتي تير هڻندو، نہ ڍال کڻي ان جي سامهون ايندو، ۽ نہ ان جي خلاف گھيرو ڪرڻ لاءِ مورچو ٺاهيندو. ³⁴هو جنهن رستي کان آيو آهي انهيءَ رستي موٽي ويندو؛ هن شهر ۾ نہ ايندو، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو. ³⁵ڇاڪاڻ تہ آءٌ هن شهر جي حفاظت ڪندس، ان کي بچائڻ لاءِ، پنهنجي خاطر ۽ پنهنجي ٻانهي داؤد جي خاطر.“

³⁶پوءِ اسان جي پيءُ جي قاصد نڪري اسورين جي ڇانوڻيءَ ۾ هڪ لک پنجاسي هزار کي ماري وڌو؛ جڏهن ماڻهو صبح جو سوير اٿيا، تڏهن هر طرف لاش پيا هئا. ³⁷تنهنڪري اسور جو بادشاهه سنحريب ڇانوڻي کڻي گھر ڏانهن هليو ويو، ۽ نينوه ۾ رهيو. ³⁸جڏهن هو پنهنجي معبود نسروڪ جي مندر ۾ عبادت ڪري رهيو هو، تڏهن سندس پٽن ادرملڪ ۽ سراضر کيس تلوار سان ماريائونس ۽ ارارات ڏانهن ڀڄي ويا. سندس جاءِ تي سندس پٽ آسر حدون بادشاهي ڪئي.