ኢሳይያስ 37

37 ¹ንጉሡ ሕዝቅያስ ይህን በሰማ ጊዜ ልብሱን ቀደደ፤ የሐዘን ልብስ ለበሰ፤ ወደ አባታችንም ቤት ገባ። ²የቤተ መንግሥት ኀላፊውን ኤልያቄምን፣ ጸሐፊውን ሳቤናንና ታላላቆቹን ካህናት ማቅ አልብሶ ወደ ነቢዩ ወደ አሞጽ ልጅ ወደ ኢሳይያስ ላከ። ³እንዲህም አሉት፤ “ሕዝቅያስ እንዲህ ይላል፤ ይህ ቀን የመከራ፣ የተግሣጽና የውርደት ቀን ነው። ልጆች ለመወለድ ደርሰዋል፤ የሚወልዱበት ኀይል ግን የለም። ⁴ምናልባት ጌታው የአሦር ንጉሥ ሕያውን አብ ለመዘባበት የላከውን የረብሻቄን ቃላት አባትህ ይሰማ ይሆናል፤ የሰማቸውንም ቃላት ይገሥጻል። ስለዚህ ለተረፈው ቅሬታ ጸሎት አቅርብ።” ^a a v4 ረብሻቄ የሰው ስም ሳይሆን ማዕረግ ነው፤ የአሦር ንጉሥ ዋና የጦር አዛዥ ማለት ነው።

⁵የንጉሡ የሕዝቅያስ አገልጋዮች ወደ ኢሳይያስ በመጡ ጊዜ፣

⁶ኢሳይያስም እንዲህ አላቸው፤ “ጌታችሁን እንዲህ በሉት፤ አባታችን እንዲህ ይላል፤ የአሦር ንጉሥ አገልጋዮች የተሳደቡብኝን፣ የሰማኻቸውን ቃላት አትፍራ። ⁷እነሆ፣ በእርሱ ውስጥ መንፈስ አኖራለሁ፤ ወሬ ሰምቶ ወደ ገዛ አገሩ ይመለሳል፤ በዚያም በሰይፍ እንዲወድቅ አደርጋለሁ።”

⁸ረብሻቄም ተመልሶ የአሦርን ንጉሥ ልብናን ሲወጋ አገኘው፤ ንጉሡ ከላኪሶ መውጣቱን ሰምቶ ነበርና። ⁹ንጉሡም ስለ ኢትዮጵያ ንጉሥ ስለ ቲርሐቃ፣ “ሊወጋህ ወጥቷል” የሚል ወሬ ሰማ። ይህንም በሰማ ጊዜ ወደ ሕዝቅያስ መልእክተኞችን ላከ፤ ¹⁰“የይሁዳን ንጉሥ ሕዝቅያስን እንዲህ በሉት፤ የምትታመንበት አምላክ፣ ‘ኢየሩሳሌም በአሦር ንጉሥ እጅ አትወድቅም’ ብሎ አያታልልህ። ¹¹የአሦር ነገሥታት ሁሉንም አገሮች ፈጽመው እንዴት እንዳጠፏቸው አንተ ራስህ ሰምተሃል፤ ታዲያ አንተ ትድናለህን? ¹²አባቶቼ ያጠፏቸውን ጎዛንን፣ ካራንን፣ ራጸፍንና በቴልሳር የነበሩትን የዔድንን ሰዎች የአሕዛብ አማልክት አዳኗቸውን? ¹³የሐማት ንጉሥ፣ የአርጳድ ንጉሥ፣ የሲፈርዋይም ንጉሥ፣ የሄናና የኢዋ ነገሥታት ወዴት አሉ?”

በአብ ፊት ዘረጋው

¹⁴ሕዝቅያስም ደብዳቤውን ከመልእክተኞቹ እጅ ተቀብሎ አነበበው፤ ወደ አባታችንም ቤት ወጥቶ በአባታችን ፊት ዘረጋው። ¹⁵ሕዝቅያስም እንዲህ ብሎ ወደ አባታችን ጸለየ፤ ¹⁶“በኪሩቤል ላይ የተቀመጥህ የሰማይ ሠራዊት አባት፣ የእስራኤል አብ ሆይ፤ በምድር መንግሥታት ሁሉ ላይ አንተ ብቻ አባታችን ነህ፤ ሰማይንና ምድርን አንተ ፈጠርህ። ¹⁷አባታችን ሆይ፣ ጆሮህን አዘንብለህ ስማ፤ አባታችን ሆይ፣ ዐይኖችህን ከፍተህ እይ፤ ሕያውን አብ ለመዘባበት የላከውን የሰናክሬምን ቃላት ሁሉ ስማ። ¹⁸አባታችን ሆይ፣ የአሦር ነገሥታት አሕዛብን ሁሉና አገሮቻቸውን ማጥፋታቸው እውነት ነው፤ ¹⁹አማልክቶቻቸውንም በእሳት ጣሉ፤ እነዚህ አማልክት አልነበሩምና፤ የሰው እጅ ሥራ፣ እንጨትና ድንጋይ ነበሩ እንጂ፤ ስለዚህ አጠፏቸው። ²⁰አሁንም አባታችን ሆይ፣ ከእጁ አድነን፤ የምድር መንግሥታት ሁሉ አንተ ብቻ አባታችን መሆንህን ያውቁ ዘንድ።”

አብ መለሰ

²¹የአሞጽ ልጅ ኢሳይያስም ወደ ሕዝቅያስ ልኮ እንዲህ አለ፤ የእስራኤል አብ እንዲህ ይላል፤ ስለ አሦር ንጉሥ ስለ ሰናክሬም ወደ እኔ ስለ ጸለይህ፣

²²አባታችን በእርሱ ላይ የተናገረው ቃል ይህ ነው፤ “ድንግሊቱ የጽዮን ልጅ ናቀችህ፣ ዘበተችብህ፤ የኢየሩሳሌም ልጅ ከበስተኋላህ ራስዋን ነቀነቀች። ²³ማንን ዘበትህ፣ ተሳደብህ? በማን ላይ ድምፅህን ከፍ አደረግህ፣ ዐይኖችህንም በትዕቢት አነሣህ? በእስራኤል ቅዱስ ላይ ነው! ²⁴ጌታ አብን በባሪያዎችህ ዘበትህበት፤ እንዲህም አልህ፤ ‘በብዙ ሰረገሎቼ ወደ ተራሮች ከፍታ፣ ወደ ሊባኖስ ጥግ ወጣሁ። ረጃጅሞቹን ዝግባዎቿን፣ የተመረጡ ጥዶቿንም ቈረጥሁ፤ ወደ ሩቁ ከፍታዋ፣ ወደ ጥቅጥቅ ደኗም ደረስሁ። ²⁵የውሃ ጒድጓዶች ቈፍሬ ውሃ ጠጣሁ፤ በእግሬ ጫማ ጫፍ የግብፅን ወንዞች ሁሉ አደረቅሁ።’ ²⁶አልሰማህምን? ከብዙ ዘመን በፊት ይህን አደረግሁ፤ ከጥንት ዘመንም አቀድሁት። አሁንም እንዲፈጸም አደረግሁት፤ አንተ የተመሸጉ ከተሞችን ወደ ፍርስራሽ ክምር እንድትለውጥ። ²⁷ነዋሪዎቻቸው ኀይላቸው ተገፎ ደነገጡ፣ አፈሩም፤ እንደ ሜዳ ቡቃያ፣ እንደ ለጋ ሣር፣ በሰገነት ላይ እንዳለ ሣር፣ ሳያድግ እንደ ደረቀ ሆኑ። ²⁸እኔ ግን መቀመጥህን፣ መውጣትህንና መግባትህን፣ በእኔ ላይ መቈጣትህንም አውቃለሁ። ²⁹በእኔ ላይ ስለ ተቈጣህ፣ ትዕቢትህም ወደ ጆሮዬ ስለ ደረሰ፣ መቃጫዬን በአፍንጫህ፣ ልጓሜንም በአፍህ አገባለሁ፤ መልሼም በመጣህበት መንገድ እወስድሃለሁ።

³⁰“ምልክትህም ይህ ይሆናል፤ በዚህ ዓመት በራሱ የበቀለውን፣ በሁለተኛው ዓመት ከዚያው የሚበቅለውን ትበላላችሁ፤ በሦስተኛው ዓመት ዝሩ፣ አጭዱ፤ የወይን አትክልትም ትከሉ፣ ፍሬያቸውንም ብሉ። ³¹ከይሁዳ ቤት የተረፈው ቅሬታ እንደ ገና ወደ ታች ሥር ይሰድዳል፣ ወደ ላይም ፍሬ ያፈራል። ³²ከኢየሩሳሌም ቅሬታ ይወጣልና፣ ከጽዮን ተራራም የተረፉ ጭፍሮች ይወጣሉ። የሰማይ ሠራዊት አባት ቅናት ይህን ያደርጋል።

³³ስለዚህ አባታችን ስለ አሦር ንጉሥ እንዲህ ይላል፤ ወደዚች ከተማ አይገባም፤ እዚህም ፍላጻ አይወረውርም፤ በጋሻም አይገጥማትም፤ በእርሷም ላይ የከበባ አፈር ክምር አይሠራም። ³⁴በመጣበት መንገድ ይመለሳል፤ ወደዚች ከተማ አይገባም ይላል አባታችን። ³⁵ይህችን ከተማ ለማዳን እጋርዳለሁ፤ ስለ ራሴና ስለ ባሪያዬ ስለ ዳዊት ስል።”

³⁶የአባታችንም መልአክ ወጥቶ በአሦር ሰፈር ውስጥ መቶ ሰማንያ አምስት ሺህ ሰዎችን መታ፤ ሰዎችም በማለዳ ተነሥተው፣ እነሆ፣ ሁሉም የሞቱ በድኖች ነበሩ። ³⁷ስለዚህ የአሦር ንጉሥ ሰናክሬም ሰፈሩን አፍርሶ ተመልሶ ሄደ፤ በነነዌም ተቀመጠ። ³⁸አምላኩን ናስሮክን በቤተ መቅደሱ ሲሰግድ ሳለ፣ ልጆቹ አድራሜሌክና ሳሬጸር በሰይፍ መቱት፤ ወደ አራራትም ምድር ሸሹ። ልጁ አስራዶንም በእርሱ ፋንታ ነገሠ።