Hezekiya Cilên Xwe Diçirîne

Hezekiya nameya Senheqerîb dibe mala Bavê me û li ber wî vedike. Îşaya bersivê tîne: yê pozbilind xizêmekê di pozê xwe de werdigire û bi heman rê ya ku pê hatibû vedigere malê. Dorpêç şevekê diqede; ew ji aliyê kurên xwe ve tê kuştin.

Bavê me di ayetan de dipeyive 6–7, 21–35

Beş 37.

Gava Padîşah Hezekiya ev bihîst, wî cilên xwe çirandin, cilên şînê li xwe kirin û çû mala Bavê me. Wî Elyakîmê serkarê qesrê, Şebnayê nivîskar û kahînên payebilind di nav çuwalan de şandin ba Îşayayê pêxember, kurê Amos. Wan jê re got: “Hezekiya dibêje: Îro roja tengasî, serzenişt û rûreşiyê ye. Zarok hatine ber zayînê, lê hêz tuneye ku ew bên zayîn. Dibe ku Bavê te peyvên Rabşakeyî bibihîze, yê ku axayê wî padîşahê Aşûrê şand da ku tinazê xwe bi Bavê jîndar bike, û wê peyvên ku bihîstine serzenişt bike. Loma ji bo wê bermahiya ku saxlem maye duayekê bike.” ^a

Gava xizmetkarên Padîşah Hezekiya hatin ba Îşaya,

Îşaya ji wan re got: “Ji axayê xwe re bêjin: Bavê me dibêje: Ji wan peyvên ku te bihîstine netirse, yên ku bi wan xizmetkarên padîşahê Aşûrê ez biçûk xistim. Va ye, ezê ruhekî têxime hundirê wî, da ku ew hemberekê bibihîze, vegere welatê xwe, û li wir ezê wî bi şûr bidim kuştin.”

Rabşake vegeriya û padîşahê Aşûrê dît ku li dijî Libnayê şer dikir, çimkî bihîstibû ku padîşah ji Lakîşê çûbû. Padîşah li ser Tirhakayê padîşahê Kûşê bihîst ku: “Ew derketiye da ku bi te re şer bike.” Gava vê bihîst, wî peyamnêr şandin ba Hezekiya: “Ji Hezekiyayê padîşahê Cihûdayê re bêjin: Bila Xwedayê ku tu pê bawer dikî te nexapîne, ku dibêje: ‘Orşelîm nakeve destê padîşahê Aşûrê.’ Te bihîstiye ku padîşahên Aşûrê bi hemû welatan çi kirin, ku ew bi temamî wêran kirin. Û tu — ma tuyê bê rizgarkirin? Ma xwedayên miletan ew rizgar kirin, yên ku bav û kalên min wêran kirin: Gozan, Haran, Resef û gelê Edenê yê li Telasarê? Ka padîşahê Hamatê, padîşahê Arpadê, padîşahê Sefarwayîmê, Henayê û Îwayê?”

Li Ber Bavê me Vekirin

Hezekiya name ji destê peyamnêran girt, ew xwend, çû mala Bavê me û li ber Bavê me ew vekir. Û Hezekiya ji Bavê me re dua kir û got: “Ya Bavê artêşên ezmanan, Bavê Îsraêl, yê ku li ser kerûban rûniştî yî — bi tenê tu Bavê me yî li ser hemû padîşahiyên erdê; te ezman û erd çêkirin. Guhê xwe bide, Bavê me, û bibihîze; çavên xwe veke, Bavê me, û bibîne; hemû peyvên Senaxerîb bibihîze, yên ku şandine da ku tinazê xwe bi Bavê jîndar bikin. Rast e, Bavê me, padîşahên Aşûrê hemû milet û welatên wan wêran kirine, û xwedayên wan avêtine nav agir — ne xweda bûn lê kar û barê destên mirovan bûn, dar û kevir bûn; loma wan ew wêran kirin. Niha, Bavê me, me ji destê wî rizgar bike, da ku hemû padîşahiyên erdê bizanin ku bi tenê tu Bavê me yî.”

Bavê me Bersivê Dide

Hingê Îşayayê kurê Amos ji Hezekiya re şand: Bavê Îsraêl wiha dibêje: Ji ber ku te li ser Senaxerîbê padîşahê Aşûrê ji min re dua kir,

ev peyva ye ku Bavê me li dijî wî gotiye: “Wê te biçûk dixe, wê tinazê xwe bi te dike — keça xortê ya Siyonê; li pey te wê serê xwe dihejîne — keça Orşelîmê. Te tinaz bi kê kir û kî rûreş kir? Te dengê xwe li dijî kê bilind kir û bi quretî çavên xwe li dijî kê rakir? Li dijî Pîrozê Îsraêl! Bi destê xizmetkarên xwe te tinazê xwe bi Bavê Serdest kir, û te got: ‘Bi gelek erebeyên xwe ez bilindahiyên çiyan derketim, heta dawiya Libnanê. Min dirêjtirîn dareke cedrê jê birî, bijartiyên wê yên selwî; ez gihîştim bilindahiya wê ya herî dûr, daristana wê ya herî qalind. Min bîr kolan û av vexwar; bi binê piyê xwe min hemû çemên Misrê zuwa kirin.’ Ma te nebihîstiye? Berê demeke dirêj min ev kir; ji rojên kevn ve min ev plan kir. Niha min kir ku ev biqewime, da ku tu bajarên bihêsar bikî kumikên xirbeyan. Rûniştvanên wan, ji hêza xwe hatin bêpar kirin, perîşan bûn û rûreş bûn; ew mîna riwekên zeviyê bûn, mîna giyayê nerm, mîna giyayê ser banan, ku berî ku mezin bibe diçilmise. Lê ez dizanim gava tu rûdinî, gava tu derdikevî, û gava tu dikevî hundir, û gava tu li dijî min hêrs dibî. Ji ber ku tu li dijî min hêrs dibî, û quretiya te gihîştiye guhên min, ezê çengelê xwe têxime difna te û lixava xwe têxime devê te, û ezê te bi riya ku pê hatî vegerînim.

“Ev nîşana te ye: îsal hûnê wê bixwin ya ku bi serê xwe şîn dibe, sala duyem ya ku ji wê derdikeve, sala sêyem biçînin û bidrûn, rezan biçînin û fêkiyên wan bixwin. Û bermahiya mala Cihûdayê ya saxlem maye wê dîsa ber bi jêr reh berde û ber bi jor fêkî bide. Çimkî ji Orşelîmê wê bermahiyek derkeve, û ji Çiyayê Siyonê koma rizgarbûyan. Xîreta Bavê artêşên ezmanan wê vê pêk bîne.

Loma Bavê me li ser padîşahê Aşûrê dibêje: Ew nakeve vî bajarî û tîrekê li vir navêje, bi mertalekî rûbirûyê wî nabe, û li dijî wî lêmişte çênake. Ew bi riya ku pê hatî wê vegere; ew nakeve vî bajarî, Bavê me dibêje. Çimkî ezê vî bajarî biparêzim da ku ez wî rizgar bikim, ji bo xatirê xwe û ji bo xatirê Dawidê xizmetkarê xwe.”

Hingê peyamnêrê Bavê me derket û di wargehê Aşûrê de 185,000 kes kuştin; gava mirov sibehê zû rabûn, cendekên miriyan li her derê bûn. Loma Senaxerîbê padîşahê Aşûrê wargeh berda û çû malê, û ew li Nînewayê ma. Dema ew li perestgeha xwedayê xwe Nisrox diperist, kurên wî Adramelek û Şareser ew bi şûr lêxistin û reviyan welatê Araratê. Kurê wî Esarhadon li şûna wî padîşahî kir.