Ecclesiastes 7

7 ¹Ang maayong ngalan mas maayo kay sa mahalong pahumot, ug ang adlaw sa kamatayon kay sa adlaw sa pagkatawo. ²Mas maayo ang pag-adto sa balay sa pagbangotan kay sa pag-adto sa balay sa kombira, kay mao kana ang kataposan sa tanan, ug angay kining ibutang sa kasingkasing sa mga buhi. ³Ang kasubo mas maayo kay sa katawa, kay ang masulob-ong nawong maayo alang sa kasingkasing. ⁴Ang kasingkasing sa maalamon anaa sa balay sa pagbangotan, apan ang kasingkasing sa mga buangbuang anaa sa balay sa kalipayan. ⁵Mas maayo ang pagpamati sa pagbadlong sa maalamon kay sa pagpamati sa awit sa mga buangbuang. ⁶Kay sama sa pagpiti-piti sa mga tunok ilalom sa kolon, mao usab ang katawa sa buangbuang. Kini usab lumalabay. ⁷Sa pagkatinuod ang pagpangdaugdaug maghimo sa maalamon nga buangbuang, ug ang suborno modaot sa kasingkasing. ⁸Ang kataposan sa usa ka butang mas maayo kay sa sinugdanan niini, ug ang mapailubong espiritu mas maayo kay sa mapahitas-ong espiritu. ⁹Ayaw pagdali sa imong espiritu nga masuko, kay ang kasuko mopuyo sa sabakan sa mga buangbuang. ¹⁰Ayaw pag-ingon, “Nganong ang karaang mga adlaw mas maayo pa kay niini?” Kay dili gikan sa kaalam nga nangutana ka niini. ¹¹Ang kaalam maayo uban sa panulondon, usa ka kaayohan alang niadtong nakakita sa adlaw. ^a a v11 Ang ‘niadtong nakakita sa adlaw’ usa ka Hebreohanong pamulong alang sa mga buhi — kadtong buhi pa. ¹²Kay ang kaalam usa ka dalangpanan, sama usab sa salapi, apan ang kaayohan sa kahibalo mao kini: ang kaalam magtipig sa kinabuhi sa nagbaton niini. ¹³Hunahunaa ang buhat sa Dios: kinsa ang makatul-id sa iyang gihimong baliko? ¹⁴Sa adlaw sa kauswagan pagmaya, ug sa adlaw sa kalisdanan hunahunaa: gibuhat sa Dios ang usa ingon man ang lain, aron walay makakaplag ug bisan unsa nga moabot human kanila.

¹⁵Sa akong lumalabay nga mga adlaw nakita ko ang tanan: usa ka matarong nga tawo nga namatay diha sa iyang pagkamatarong, usa ka daotang tawo nga nagkinabuhi ug taas diha sa iyang pagkadaotan. ¹⁶Ayaw palabihi ang imong pagkamatarong, ug ayaw himoang sobra ka maalamon ang imong kaugalingon; nganong laglagon mo man ang imong kaugalingon? ¹⁷Ayaw palabihi ang imong pagkadaotan, ug ayaw pagbinuang—nganong mamatay ka man sa dili pa ang imong panahon? ¹⁸Maayong kuptan kini, ug dili usab buhian kana, kay si bisan kinsa nga mahadlok sa Dios makalingkawas sa duha. ¹⁹Ang kaalam maghimo sa maalamon nga mas kusgan kay sa napulo ka magmamando nga anaa sa usa ka siyudad. ²⁰Sa pagkatinuod walay matarong sa yuta nga nagbuhat ug maayo ug wala gayoy sala. ²¹Usab, ayaw ibutang sa kasingkasing ang tanang gipamulong sa mga tawo, kay basin madungog mo ang imong sulugoon nga nagtunglo kanimo, ²²kay nasayod ang imong kaugalingong kasingkasing nga sa makadaghang higayon ikaw mismo nagtunglo sa uban. ²³Gisulayan ko kining tanan pinaagi sa kaalam. Miingon ako, “Magmaalamon gayod ako”—apan kini lapas ra sa akong maabot. ²⁴Bisan unsa nga naglungtad halayo ug lawom, lawom kaayo—kinsa ang makatukib niini? ²⁵Gipaliso ko ang akong kasingkasing aron mahibalo, magsusi, ug mangita sa kaalam ug sa kinatibuk-an sa mga butang, ug aron mahibalo sa pagkadaotan sa kabuangan ug sa kabuangan nga maoy pagkabuang. ²⁶Nakaplagan ko nga ang babaye mas mapait kay sa kamatayon: ang iyang kasingkasing mao ang mga lit-ag ug mga pukot, ang iyang mga kamot mga kadena. Ang maayo atubangan sa Dios makaikyas kaniya; ang makasasala madakpan niya.

²⁷“Tan-awa, mao kini ang akong nakaplagan,” miingon ang Magtutudlo, “nga nagdugang sa usa ngadto sa lain aron makaplagan ang kinatibuk-an, ²⁸nga padayong gipangita sa akong kalag apan wala makaplagi. Usa ka lalaki sa 1,000 akong nakaplagan, apan usa ka babaye taliwala niining tanan wala ko makaplagi. ²⁹Tan-awa, kini lamang ang akong nakaplagan: gibuhat sa Dios ang katawhan nga matarong, apan nangita sila ug daghang mga laraw.”