பிரசங்கி 7

7 ¹நறுமணத் தைலத்தைப் பார்க்கிலும் நற்பெயர் நல்லது; பிறந்த நாளைப் பார்க்கிலும் மரணநாள் நல்லது. ²துக்கவீட்டிற்குப் போவது விருந்துவீட்டிற்குப் போவதைப் பார்க்கிலும் நல்லது; ஏனெனில் அதுவே எல்லாருடைய முடிவு; உயிரோடிருக்கிறவன் அதைத் தன் இருதயத்தில் வைத்துக்கொள்ளக்கடவன். ³சிரிப்பைப் பார்க்கிலும் துக்கம் நல்லது; ஏனெனில் முகத்தின் துயரம் இருதயத்திற்கு நன்மை பயக்கும். ⁴ஞானிகளின் இருதயம் துக்கவீட்டில் இருக்கிறது; மூடரின் இருதயமோ இன்பவீட்டில் இருக்கிறது. ⁵கடிந்துகொள்ளுதலைக் கேட்பது நல்லது — மூடரின் பாட்டைக் கேட்பதைப் பார்க்கிலும் ஞானியின் கடிந்துகொள்ளுதலையே. ⁶பானையின் கீழ் முட்கள் படபடக்கிறது போலவே, மூடனின் சிரிப்பும் இருக்கிறது; இதுவும் மாயை. ⁷மெய்யாகவே கொடுமை ஞானியை மூடனாக்குகிறது; இலஞ்சம் இருதயத்தைக் கெடுக்கிறது. ⁸ஒரு காரியத்தின் தொடக்கத்தைப் பார்க்கிலும் அதன் முடிவு நல்லது; பெருமையுள்ள மனதைப் பார்க்கிலும் பொறுமையுள்ள மனது நல்லது. ⁹உன் மனதில் தீவிரப்படாதே, கோபங்கொள்ளும்படியாய்; ஏனெனில் கோபம் மூடரின் மடியில் தங்கியிருக்கிறது. ¹⁰“முந்தின நாட்கள் இந்நாட்களைப் பார்க்கிலும் ஏன் நன்றாயிருந்தன?” என்று சொல்லாதே; ஏனெனில் இதை நீ கேட்பது ஞானத்தினால் அல்ல. ¹¹ஞானம் நல்லது — சுதந்தரத்தோடு; சூரியனைக் காண்கிறவர்களுக்கு அது பயனுள்ளது. ^a a v11 ‘சூரியனைக் காண்கிறவர்கள்’ என்பது உயிரோடிருக்கிறவர்களை — இன்னும் ஜீவனுள்ளவர்களைக் — குறிக்கும் எபிரெய வழக்கு. ¹²ஏனெனில் ஞானம் ஒரு அடைக்கலம், பணம் அடைக்கலமாயிருப்பது போலவே; ஆனால் அறிவின் பயன் இதுவே: ஞானம் அதை உடையவனுடைய ஜீவனைக் காக்கிறது. ¹³தேவனுடைய செயலைச் சிந்தித்துப்பார்: அவர் கோணலாக்கினதை நேராக்கக்கூடியவன் யார்? ¹⁴வாழ்வுநாளில் மகிழ்ச்சியாயிரு, துன்பநாளில் சிந்தித்துப்பார்: தேவன் இதையும் அதையும் ஒன்றுபோலவே ஏற்படுத்தினார், மனிதன் தனக்குப்பின் வரப்போகிற ஒன்றையும் கண்டுபிடிக்கமுடியாதபடிக்கே.

¹⁵என் மாயையான நாட்களில் இதையெல்லாம் கண்டேன்: நீதிமான் தன் நீதியிலே அழிந்துபோகிறதையும், துன்மார்க்கன் தன் தீமையிலே நீடித்து வாழ்வதையும் கண்டேன். ¹⁶மிகுதியாய் நீதிமானாயிராதே, உன்னை மிஞ்சின ஞானியாக்கிக்கொள்ளாதே; நீ உன்னை ஏன் அழித்துக்கொள்ளவேண்டும்? ¹⁷மிகுதியாய்த் துன்மார்க்கனாயிராதே, மூடனாயுமிராதே — உன் காலத்திற்கு முன்னே ஏன் மரிக்கவேண்டும்? ¹⁸இதைப் பற்றிக்கொள்வதும், அதையும் விட்டுவிடாதிருப்பதும் நல்லது; ஏனெனில் தேவனுக்குப் பயந்தவன் இவ்விரண்டிலிருந்தும் தப்பிவருகிறான். ¹⁹ஒரு நகரத்திலிருக்கிற பத்து அதிகாரிகளைப் பார்க்கிலும் ஞானம் ஞானியை பலவானாக்குகிறது. ²⁰நீதிமான் பூமியில் ஒருவனும் இல்லை என்பது நிச்சயம் — நன்மைசெய்து ஒருபோதும் பாவஞ்செய்யாத நீதிமான். ²¹மேலும், மக்கள் சொல்லுகிற எல்லாவற்றையும் உன் மனதில் வைத்துக்கொள்ளாதே; வைத்துக்கொண்டால் உன் வேலைக்காரன் உன்னைச் சபிக்கிறதையும் கேட்கக்கூடும்; ²²ஏனெனில் நீயும் அநேகந்தரம் மற்றவர்களைச் சபித்திருக்கிறாய் என்பதை உன் இருதயமே அறியும். ²³இதையெல்லாம் ஞானத்தினால் சோதித்துப்பார்த்தேன். “ஞானியாயிருப்பேன்” என்று தீர்மானித்தேன் — ஆனால் அது என்னைவிட்டுத் தூரமாயிருந்தது. ²⁴இருக்கிறது எதுவும் தூரமும் ஆழமும், மிகவும் ஆழமாயுமிருக்கிறது — அதை யார் கண்டுபிடிக்கக்கூடும்? ²⁵ஞானத்தையும் காரியங்களின் முடிவையும் அறியவும், ஆராயவும், தேடவும், மதியீனத்தின் தீமையையும், பைத்தியமாகிய மூடத்தனத்தையும் அறியவும் என் இருதயத்தைத் திருப்பினேன். ²⁶மரணத்தைப் பார்க்கிலும் கசப்பான ஒரு ஸ்திரீயைக் கண்டேன்: அவளுடைய இருதயம் கண்ணிகளும் வலைகளும், அவளுடைய கைகள் விலங்குகளும்; தேவனுக்கு முன்பாக நல்லவனாயிருக்கிறவன் அவளிடத்திலிருந்து தப்பிவிடுகிறான்; பாவியோ அவளால் பிடிபடுகிறான்.

²⁷“இதோ, இதையே நான் கண்டேன்” என்று போதகர் சொல்லுகிறார், “முடிவைக் கண்டறியும்படி ஒன்றோடொன்றை ஒப்பிட்டுப்பார்த்தேன், ²⁸என் ஆத்துமா அதைத் தொடர்ந்து தேடியும் கண்டுபிடிக்கவில்லை. ஆயிரம் பேரில் ஒரு புருஷனைக் கண்டேன்; ஆனால் இவர்கள் எல்லாருக்குள்ளும் ஒரு ஸ்திரீயையும் கண்டேனில்லை. ²⁹இதோ, இதையொன்றைமாத்திரம் கண்டேன்: தேவன் மனுஷனை நிதானமுள்ளவனாய் உண்டாக்கினார்; அவர்களோ அநேக தந்திரங்களைத் தேடிக்கொண்டார்கள்.”