Apa kang Langgeng

Luwih becik nekani layatan tinimbang pesta, awit wong urip banjur nggatekake pati. Pepeling ngungkuli pangalembana, sabar ngungkuli gumedhe, lan ngluwihi wates ing arah ngendi wae bakal ngrusak manungsa. Sang Guru ngudi kawicaksanan lan ngakoni yen kawicaksanan iku tetep adoh saka panggayuhane: Allah nitahake manungsa kanthi jejeg; manungsa dhewe kang ngreka-reka pokal.

Pasal 7.

Jeneng becik iku luwih becik tinimbang lenga wangi kang adi, lan dina pati ngungkuli dina lair. Luwih becik lunga menyang omah kasusahan tinimbang lunga menyang omah pista, awit iku pungkasane saben wong, lan wong kang isih urip kudu ngresepake iku ing atine. Kasusahan iku luwih becik tinimbang guyu, awit rai kang sedhih iku becik tumrap ati. Atine wong wicaksana ana ing omah kasusahan, nanging atine wong gemblung ana ing omah kabungahan. Luwih becik ngrungokake panyendhu wong wicaksana tinimbang ngrungokake tembange wong gemblung. Awit kaya kumrosaking eri ing sangisore kwali, mangkono uga guyune wong gemblung. Iki uga mung sadhela. Satemene panindhes ndadekake wong wicaksana dadi gemblung, lan besel ngrusak ati. Pungkasane sawijining prakara luwih becik tinimbang wiwitane, lan ati sabar luwih becik tinimbang ati gumunggung. Aja kesusu ing atimu dadi nepsu, awit nepsu iku dumunung ing pangkone wong gemblung. Aja ngucap: “Yagene dina-dina biyen luwih becik tinimbang saiki?” Awit dudu saka kawicaksanan anggonmu takon mangkono. Kawicaksanan iku becik yen sinartan warisan, sawijining kauntungan tumrap wong kang ndeleng srengenge. ^a Awit kawicaksanan iku dadi pangayoman, kaya dene dhuwit, nanging kauntungane kawruh iku mangkene: kawicaksanan njaga uripe wong kang nduweni. Gatekna pakaryane Gusti Allah: sapa kang bisa menerake apa kang wis didadekake bengkong dening Panjenengane? Ing dina kamakmuran bungaha, lan ing dina karubedan gatekna: Gusti Allah nitahake kang siji semono uga kang sijine, supaya ora ana wong kang bisa nemokake apa-apa kang bakal kelakon sawise iku.

Ing dina-dinaku kang gelis sirna iki aku wis ndeleng kabeh: ana wong bener kang mati sajrone kabenerane, lan ana wong duraka kang dawa umure sajrone pialane. Aja banget-banget anggonmu dadi bener, lan aja ngaku-aku wicaksana kaliwat; yagene kowe arep numpes awakmu dhewe? Aja banget-banget anggonmu duraka, lan aja gemblung—yagene kowe arep mati sadurunge tekan wektumu? Becik yen kowe nyekeli iki, lan uga ora nguculake iku, awit sapa kang wedi-asih marang Gusti Allah bakal luput saka saloro-lorone. Kawicaksanan ndadekake wong wicaksana luwih santosa tinimbang panguwasa sepuluh kang ana ing sawijining kutha. Satemene ora ana wong bener ing bumi kang nindakake kabecikan lan ora tau gawe dosa. Uga, aja nganti nggatekake ing ati samubarang kang diucapake wong, supaya kowe ora krungu abdimu ngipat-ipati kowe, awit atimu dhewe sumurup yen wis ping pirang-pirang kowe dhewe ngipat-ipati wong liya. Kabeh iki wis dakuji kanthi kawicaksanan. Aku ngucap: “Aku tetep arep dadi wicaksana”—nanging iku ngungkuli kabisanku. Samubarang kang ana iku adoh lan jero, jero banget—sapa kang bisa nemokake? Aku ngarahake atiku supaya ngreteni, nliti, lan nggoleki kawicaksanan sarta teges saka samubarang, lan supaya ngreteni pialaning kabodhoan lan kabodhoan kang arupa kaedanan. Aku nemu wong wadon kang luwih pait tinimbang pati: atine iku jiret lan jaring, tangane iku rante. Wong kang becik ing ngarsane Gusti Allah bakal uwal saka dheweke; nanging wong dosa bakal kecekel dening dheweke.

“Delengen, iki kang daktemokake,” pangucape Sang Guru, “siji daktambahake marang sijine kanggo nemokake tegese, kang terus digoleki jiwaku nanging ora daktemokake. Siji wong lanang ing antarane sewu daktemokake, nanging wong wadon ing antarane wong kabeh iku ora daktemokake. Delengen, mung iki kang daktemokake: Gusti Allah nitahake manungsa kanthi jejeg, nanging padha nggoleki pangreka-daya kang akeh.”