معلِم 7 FHB Father's Heart Bible™

7 ¹ښۀ نوم د عمده عطر نه ښۀ دے، او د مرګ ورځ د پېدايښت د ورځې نه ښه ده. ²د ماتم کور ته تلل د دعوت کور ته تلو نه ښۀ دى، ځکه چې دا د هر چا انجام دے، او ژوندو ته پکار دى چې دا په زړۀ کښې وساتى. ³غم د خندا نه ښۀ دے، ځکه چې خفه مخ زړۀ ته ښۀ وى. ⁴د عقلمند زړۀ د ماتم په کور کښې وى، خو د بے وقوفانو زړۀ د عيش په کور کښې وى. ⁵د عقلمند ملامته اورېدل د بے وقوفانو د سندرو اورېدو نه ښۀ دى. ⁶ځکه چې لکه د لوښى لاندې د اغزو کړس کړس، هم هغه شان د بے وقوف خندا ده. دا هم بے ثباته ده. ⁷بے شکه ظلم عقلمند سړے بے وقوف جوړوى، او رشوت زړۀ خرابوى. ⁸د کار انجام د هغې د شروع نه ښۀ دے، او صبرناک روح د مغرور روح نه ښۀ دے. ⁹په خپل روح کښې په غصه کېدو کښې بيړه مۀ کوه، ځکه چې غصه د بے وقوفانو په غېږ کښې مېشته کيږى. ¹⁰دا مۀ وايه چې، ”ولې پخوانۍ ورځې د دې نه ښې وې؟“ ځکه چې تۀ دا د عقلمندۍ نه نۀ پوښتې. ¹¹عقلمندى د ميراث سره ښه ده، د هغوئ دپاره فائده چې لمر وينى. ^a a v11 ”هغه چې لمر وينى“ د عبرانى ژبې يوه محاوره ده د ژوندو دپاره — هغه چې لا ژوندى وى. ¹²ځکه چې عقلمندى يو پناه ځائ دے، لکه څنګه چې روپۍ وى، خو د علم فائده دا ده: عقلمندى د هغه چا ژوند ساتى چې دا ولرى. ¹³د خُدائ پاک کار ته وګوره: کوم څۀ چې هغۀ کوږ کړى دى، هغه څوک نيغولے شى؟ ¹⁴د خوشحالۍ په ورځ کښې خوشحاله اوسه، او د مصيبت په ورځ کښې غور وکړه: خُدائ پاک دا دواړه جوړ کړى دى، دې دپاره چې هيڅوک هغه څۀ ونۀ موندلے شى چې د هغوئ نه پس به راشى.

¹⁵زما په بے ثباته ورځو کښې ما دا ټول وليدل: يو صادق سړے چې په خپل صداقت کښې مرى، او يو بدکار سړے چې په خپل بدۍ کښې اوږد عُمر کوى. ¹⁶د حد نه زيات صادق مۀ کېږه، او ځان د حد نه زيات عقلمند مۀ جوړوه؛ ولې به خپل ځان برباد کوې؟ ¹⁷ډېر بدکار مۀ کېږه، او بے وقوف مۀ کېږه — ولې د خپل وخت نه مخکښې مرې؟ ¹⁸ښۀ دا دى چې دا ونيسې، او هغه هم لاس نه ورنۀ کړې، ځکه چې څوک چې د خُدائ پاک نه وئيريږى، هغه د دواړو نه خلاص شى. ¹⁹عقلمندى عقلمند سړے د هغه لس حاکمانو نه زيات طاقتور کوى چې په يو ښار کښې وى. ²⁰بے شکه په زمکه باندې داسې هيڅ صادق نشته چې نيکى کوى او هيچرې ګناه نۀ کوى. ²¹او، هر هغه څۀ چې خلق وائى په زړۀ مۀ ږده، نۀ نو تۀ به خپل نوکر واورې چې تا ته بد وائى، ²²ځکه چې ستا خپل زړۀ پوهيږى چې ډېر وخته تا په خپله نورو ته بد وئيلى دى. ²³ما دا ټول د عقلمندۍ په ذريعه وآزمائيل. ما ووئيل چې، ”زۀ به ضرور عقلمند شم“ — خو دا زما د وس نه بهر وو. ²⁴څۀ چې شته هغه ډېر لرې او ژور دى، ډېر ژور — څوک يې موندلے شى؟ ²⁵ما خپل زړۀ دې طرف ته واړولو چې پوهه شم، معلوم کړم، او عقلمندى او د شيانو حقيقت ولټوم، او د بے وقوفۍ بدى او هغه بے وقوفى چې ليونتوب دے، وپېژنم. ²⁶زۀ هغه ښځه د مرګ نه زياته تريخه مومم: د هغې زړۀ جالونه او دامونه دى، د هغې لاسونه زنځيرونه دى. هغه څوک چې د خُدائ پاک په نظر کښې ښۀ وى، هغه ترې خلاص شى؛ خو ګناهګار په هغې کښې بند شى.

²⁷”وګوره، دا هغه څۀ دى چې ما وموندل،“ اُستاذ وائى، ”چې يو له بل سره جمع کوم چې حقيقت ومومم، ²⁸کوم چې زما روح به لټولو خو ونۀ موندلو. په زرو کښې يو سړے ما وموندلو، خو په دې ټولو کښې يوه ښځه ما ونۀ موندله. ²⁹وګوره، صرف دا شے ما وموندلو: خُدائ پاک انسان نيغ جوړ کړو، خو هغوئ ډېرې چالاکۍ ولټولې.“