መክብብ 7

7 ¹መልካም ስም ከመልካም ሽቱ ይበልጣል፤ የሞት ቀንም ከመወለድ ቀን ይሻላል። ²ወደ ልቅሶ ቤት መሄድ ወደ ግብዣ ቤት ከመሄድ ይሻላል፤ ይህ የሁሉም ፍጻሜ ነውና፤ ሕያዋኑም ይህን በልባቸው ሊያኖሩት ይገባል። ³ኀዘን ከሳቅ ይሻላል፤ ያዘነ ፊት ለልብ መልካም ነውና። ⁴የጠቢባን ልብ በልቅሶ ቤት ነው፤ የሰነፎች ልብ ግን በደስታ ቤት ነው። ⁵የጠቢብን ተግሣጽ መስማት የሰነፎችን ዘፈን ከመስማት ይሻላል። ⁶ከድስት በታች የእሾህ መንጣጣት እንደሆነ፣ የሰነፍ ሳቅ እንዲሁ ነው። ይህም ደግሞ ኅላፊ ነው። ⁷በርግጥ ግፍ ጠቢብን ሰው ወደ ሰነፍ ይለውጠዋል፤ ጉቦም ልብን ያበላሻል። ⁸የነገር ፍጻሜ ከመጀመሪያው ይሻላል፤ ትዕግሥተኛ መንፈስም ከትዕቢተኛ መንፈስ ይሻላል። ⁹ለመቈጣት በመንፈስህ አትቸኵል፤ ቍጣ በሰነፎች እቅፍ ውስጥ ይሰፍራልና። ¹⁰“ያለፉት ቀኖች ከእነዚህ ይልቅ ስለ ምን ተሻሉ?” ብለህ አትበል፤ ይህን የምትጠይቀው ከጥበብ የተነሣ አይደለምና። ¹¹ጥበብ ከርስት ጋራ መልካም ናት፤ ፀሐይን ለሚያዩ ጥቅም ናት። ^a a v11 “ፀሐይን የሚያዩ” የሚለው ለሕያዋን፣ ገና በሕይወት ላሉት የተነገረ የዕብራይስጥ አነጋገር ነው። ¹²ገንዘብ መጠጊያ እንደሆነ፣ ጥበብም መጠጊያ ናትና፤ የዕውቀት ጥቅም ግን ይህ ነው፦ ጥበብ የያዛትን ሰው ሕይወት ትጠብቃለች። ¹³የእግዚአብሔርን ሥራ ተመልከት፤ እርሱ ጠምዝዞ የሠራውን ማን ሊያቀናው ይችላል? ¹⁴በበለጸግህበት ቀን ደስ ይበልህ፤ በመከራ ቀንም አስብ፤ እግዚአብሔር ይህን እንደዚያው አድርጎ ሠርቷል፤ ስለዚህ ማንም ከእርሱ በኋላ የሚመጣውን ምንም ነገር ሊያውቅ አይችልም።

¹⁵በኅላፊ ዘመኔ ሁሉን አይቻለሁ፤ ጻድቅ ሰው በጽድቁ ሲሞት፣ ክፉ ሰውም በክፋቱ ረጅም ዕድሜ ሲኖር አየሁ። ¹⁶ከልክ በላይ ጻድቅ አትሁን፤ ራስህንም ከመጠን በላይ ጠቢብ አታድርግ፤ ራስህን ስለ ምን ታጠፋለህ? ¹⁷ከልክ በላይ ክፉ አትሁን፤ ሞኝም አትሁን፤ ጊዜህ ሳይደርስ ስለ ምን ትሞታለህ? ¹⁸ይህን መያዝ፣ ያንንም አለመልቀቅ መልካም ነው፤ እግዚአብሔርን የሚፈራ ሁሉ ከሁለቱም ያልፋልና። ¹⁹ጥበብ ጠቢብን ሰው በከተማ ውስጥ ካሉ ዐሥር ገዦች ይልቅ ብርቱ ታደርገዋለች። ²⁰በርግጥ መልካም የሚያደርግ ኀጢአትም ከቶ የማይሠራ ጻድቅ ሰው በምድር ላይ የለም። ²¹ደግሞም ሰዎች የሚናገሩትን ሁሉ በልብህ አትያዝ፤ አለዚያ ባሪያህ ሲረግምህ ትሰማ ይሆናልና፤ ²²አንተ ራስህ ብዙ ጊዜ ሌሎችን እንደ ረገምህ የገዛ ልብህ ያውቃልና። ²³ይህን ሁሉ በጥበብ መረመርሁ፤ “ጠቢብ ለመሆን ቈርጫለሁ” አልሁ፤ ነገር ግን ከእኔ የራቀ ሆነ። ²⁴ያለው ሁሉ የራቀና ጥልቅ፣ እጅግ ጥልቅ ነው፤ ማን ሊያገኘው ይችላል? ²⁵ጥበብንና የነገሮችን ድምር ለማወቅ፣ ለመመርመርና ለመፈለግ፣ የስንፍናን ክፋትና እብደት የሆነውን ሞኝነት ለማወቅ ልቤን አዞርሁ። ²⁶ልቧ ወጥመድና መረብ፣ እጆቿም ሰንሰለት የሆነችውን ሴት ከሞት ይልቅ መራራ ሆና አገኘኋት፤ በእግዚአብሔር ፊት መልካም የሆነ ሰው ከእርሷ ያመልጣል፤ ኀጢአተኛው ግን በእርሷ ይያዛል።

²⁷“እነሆ፣ ያገኘሁት ይህ ነው” ይላል መምህሩ፤ “ድምሩን ለማግኘት አንዱን ከሌላው ጋራ እየጨመርሁ፤ ²⁸ነፍሴ ስትፈልገው የኖረችውን ግን አላገኘሁትም። ከሺህ አንድ ወንድ አገኘሁ፤ ነገር ግን ከእነዚህ ሁሉ መካከል አንዲት ሴት አላገኘሁም። ²⁹እነሆ፣ ያገኘሁት ይህ ብቻ ነው፦ እግዚአብሔር ሰውን ቅን አድርጎ ፈጠረው፤ እነርሱ ግን ብዙ ተንኰሎችን ፈለጉ።”