Eclesiastes 7

7 ¹Ang mabuting pangalan ay mas mabuti kaysa sa mamahaling pabango, at ang araw ng kamatayan kaysa sa araw ng kapanganakan. ²Mas mabuting pumunta sa bahay ng pagluluksa kaysa pumunta sa bahay ng pagpipista, sapagkat iyon ang wakas ng bawat isa, at dapat itong isapuso ng mga buhay. ³Mas mabuti ang kalungkutan kaysa sa halakhak, sapagkat ang malungkot na mukha ay mabuti para sa puso. ⁴Ang puso ng marunong ay nasa bahay ng pagluluksa, ngunit ang puso ng mga mangmang ay nasa bahay ng kalayawan. ⁵Mas mabuting pakinggan ang pagsaway ng marunong kaysa pakinggan ang awit ng mga mangmang. ⁶Sapagkat gaya ng lagitik ng mga tinik sa ilalim ng palayok, gayon ang halakhak ng mangmang. Panandalian din ito. ⁷Tunay na ginagawang mangmang ng pang-aapi ang isang marunong na tao, at sinisira ng suhol ang puso. ⁸Ang wakas ng isang bagay ay mas mabuti kaysa sa simula nito, at ang mapagpasensyang espiritu ay mas mabuti kaysa sa mapagmataas na espiritu. ⁹Huwag kang magmadali sa iyong espiritu na magalit, sapagkat ang galit ay namamahay sa kandungan ng mga mangmang. ¹⁰Huwag mong sabihin, “Bakit mas mabuti ang mga nakaraang araw kaysa sa mga ito?” Sapagkat hindi mula sa karunungan ang pagtatanong mong ito. ¹¹Ang karunungan ay mabuti kasama ng isang mana, isang kapakinabangan sa mga nakakakita ng araw. ^a a v11 Ang ‘mga nakakakita ng araw’ ay isang pananalitang Hebreo para sa mga buhay — sa mga nabubuhay pa. ¹²Sapagkat ang karunungan ay isang kanlungan, gaya rin ng salapi, ngunit ang kapakinabangan ng kaalaman ay ito: iniingatan ng karunungan ang buhay ng nagtataglay nito. ¹³Isaalang-alang ang gawa ng Diyos: sino ang makapagtutuwid sa ginawa niyang baluktot? ¹⁴Sa araw ng kasaganaan ay magalak, at sa araw ng kasawian ay magbulay: ginawa ng Diyos ang isa gaya rin ng isa pa, upang walang sinumang makatuklas ng anumang darating pagkatapos niya.

¹⁵Sa aking panandaliang mga araw ay nasaksihan ko ang lahat: isang matuwid na taong namamatay sa kanyang katuwiran, isang masamang taong nabubuhay nang matagal sa kanyang kasamaan. ¹⁶Huwag kang maging labis na matuwid, at huwag mong gawing labis na marunong ang iyong sarili; bakit mo sisirain ang iyong sarili? ¹⁷Huwag kang maging labis na masama, at huwag kang maging mangmang—bakit ka mamamatay bago pa ang iyong panahon? ¹⁸Mabuting panghawakan ito, at huwag ding bitawan iyon, sapagkat ang sinumang natatakot sa Diyos ay makakalampas sa dalawa. ¹⁹Ginagawang mas malakas ng karunungan ang marunong na tao kaysa sa sampung pinuno na nasa isang lungsod. ²⁰Tunay na walang matuwid sa lupa na gumagawa ng mabuti at hindi kailanman nagkakasala. ²¹Gayundin, huwag mong isapuso ang lahat ng sinasabi ng mga tao, o baka marinig mong sinusumpa ka ng iyong alipin, ²²sapagkat alam ng iyong sariling puso na maraming beses ka na ring sumumpa sa iba. ²³Sinubok ko ang lahat ng ito sa pamamagitan ng karunungan. Sinabi ko, “Nagpasya akong maging marunong”—ngunit hindi ko ito abot. ²⁴Anuman ang umiiral ay malayo at malalim, napakalalim—sino ang makatutuklas nito? ²⁵Ibinaling ko ang aking puso upang malaman, saliksikin, at hanapin ang karunungan at ang kabuuan ng mga bagay, at upang malaman ang kasamaan ng kamangmangan at ang kamangmangang pagkabaliw. ²⁶Natagpuan kong mas mapait kaysa sa kamatayan ang babae: ang kanyang puso ay mga bitag at lambat, ang kanyang mga kamay ay mga tanikala. Ang taong mabuti sa harap ng Diyos ay makakatakas sa kanya; ang makasalanan ay nabibitag niya.

²⁷“Tingnan mo, ito ang aking natagpuan,” sabi ng Guro, “na idinaragdag ang isa sa isa pa upang matagpuan ang kabuuan, ²⁸na patuloy na hinahanap ng aking kaluluwa ngunit hindi natagpuan. Isang lalaki sa 1,000 ang natagpuan ko, ngunit isang babae sa lahat ng ito ay hindi ko natagpuan. ²⁹Tingnan mo, ito lamang ang aking natagpuan: ginawang matuwid ng Diyos ang sangkatauhan, ngunit naghanap sila ng maraming pakana.”