Εκκλησιαστής 7 FHB Father's Heart Bible™

7 ¹Το καλό όνομα είναι καλύτερο από το ακριβό άρωμα, κι η μέρα του θανάτου καλύτερη από τη μέρα της γέννησης. ²Είναι καλύτερα να πηγαίνεις στο σπίτι του πένθους παρά να πηγαίνεις στο σπίτι της γιορτής, γιατί αυτό είναι το τέλος του καθενός, κι οι ζωντανοί ας το βάλουν στην καρδιά τους. ³Η λύπη είναι καλύτερη από το γέλιο, γιατί το θλιμμένο πρόσωπο κάνει καλό στην καρδιά. ⁴Η καρδιά των σοφών βρίσκεται στο σπίτι του πένθους, μα η καρδιά των ανόητων στο σπίτι της διασκέδασης. ⁵Είναι καλύτερα ν’ ακούς την επίπληξη του σοφού παρά να ακούς το τραγούδι των ανόητων. ⁶Γιατί όπως τριζοβολούν τα αγκάθια κάτω από τη χύτρα, έτσι είναι το γέλιο του ανόητου. Κι αυτό είναι φευγαλέο. ⁷Αλήθεια, η καταπίεση κάνει τον σοφό ανόητο, κι η δωροδοκία διαφθείρει την καρδιά. ⁸Το τέλος μιας υπόθεσης είναι καλύτερο από την αρχή της, κι το υπομονετικό πνεύμα καλύτερο από το υπερήφανο πνεύμα. ⁹Μη βιάζεσαι μέσα σου να θυμώσεις, γιατί ο θυμός φωλιάζει στην αγκαλιά των ανόητων. ¹⁰Μην πεις: «Γιατί οι παλιές μέρες ήταν καλύτερες από τούτες;» Γιατί δεν είναι από σοφία που ρωτάς τέτοιο πράγμα. ¹¹Η σοφία είναι καλή μαζί με μια κληρονομιά, όφελος για όσους βλέπουν τον ήλιο. ^a a v11 Το «όσοι βλέπουν τον ήλιο» είναι εβραϊκή έκφραση για τους ζωντανούς — αυτούς που είναι ακόμα στη ζωή. ¹²Γιατί η σοφία είναι καταφύγιο, όπως είναι και το χρήμα, μα το όφελος της γνώσης είναι τούτο: η σοφία διατηρεί τη ζωή εκείνου που την έχει. ¹³Στοχάσου το έργο του Θεού: ποιος μπορεί να ισιώσει αυτό που εκείνος έκανε στραβό; ¹⁴Την ημέρα της ευημερίας να χαίρεσαι, και την ημέρα της δυστυχίας στοχάσου: ο Θεός έκανε και τη μία και την άλλη, ώστε κανείς να μη μπορεί να βρει τίποτα απ’ όσα θα ’ρθουν ύστερα απ’ αυτόν.

¹⁵Μέσα στις φευγαλέες μου μέρες τα είδα όλα: έναν δίκαιο να πεθαίνει μέσα στη δικαιοσύνη του, κι έναν κακό να ζει πολλά χρόνια μέσα στην κακία του. ¹⁶Μην είσαι υπερβολικά δίκαιος, και μην κάνεις τον εαυτό σου υπερβολικά σοφό· γιατί να καταστρέψεις τον εαυτό σου; ¹⁷Μην είσαι πολύ κακός, και μην είσαι ανόητος — γιατί να πεθάνεις πριν την ώρα σου; ¹⁸Καλό είναι να κρατήσεις τούτο, και να μην αφήσεις κι εκείνο, γιατί όποιος φοβάται τον Θεό βγαίνει και από τα δύο. ¹⁹Η σοφία κάνει τον σοφό πιο δυνατό από δέκα άρχοντες που βρίσκονται σε μια πόλη. ²⁰Αλήθεια, δεν υπάρχει κανείς δίκαιος στη γη που να κάνει το καλό και ποτέ να μην αμαρτάνει. ²¹Ακόμα, μη βάζεις στην καρδιά σου όλα όσα λένε οι άνθρωποι, μήπως ακούσεις τον υπηρέτη σου να σε καταριέται, ²²γιατί η ίδια σου η καρδιά ξέρει πως πολλές φορές κι εσύ ο ίδιος καταράστηκες άλλους. ²³Όλα αυτά τα δοκίμασα με τη σοφία. Είπα: «Είμαι αποφασισμένος να γίνω σοφός» — μα αυτό ήταν πέρα από τις δυνάμεις μου. ²⁴Ό,τι υπάρχει είναι μακρινό και βαθύ, πολύ βαθύ — ποιος μπορεί να το ανακαλύψει; ²⁵Έστρεψα την καρδιά μου για να γνωρίσω, να εξερευνήσω και να αναζητήσω τη σοφία και το σύνολο των πραγμάτων, και να γνωρίσω την κακία της ανοησίας και την ανοησία που είναι τρέλα. ²⁶Βρίσκω τη γυναίκα πιο πικρή κι από τον θάνατο: η καρδιά της είναι παγίδες και δίχτυα, τα χέρια της αλυσίδες. Όποιος είναι καλός μπροστά στον Θεό της ξεφεύγει· μα ο αμαρτωλός πιάνεται απ’ αυτήν.

²⁷«Κοίτα, αυτό βρήκα», λέει ο Δάσκαλος, «προσθέτοντας το ένα στο άλλο για να βρω το σύνολο, ²⁸αυτό που η ψυχή μου γύρευε συνέχεια μα δεν το βρήκε. Έναν άνθρωπο ανάμεσα σε χίλιους βρήκα, μα γυναίκα ανάμεσα σ’ όλους αυτούς δεν βρήκα. ²⁹Κοίτα, τούτο μόνο βρήκα: ο Θεός έκανε τον άνθρωπο ίσιο, μα εκείνοι γύρεψαν πολλά τεχνάσματα».