Ποτέ Ικανοποιημένος

Ένας άνθρωπος μπορεί να έχει πλούτο, τιμή και εκατό παιδιά και όμως να μην του επιτρέπεται να χαρεί τίποτε από αυτά· ο Εκκλησιαστής λέει ότι ένα παιδί που γεννήθηκε νεκρό έχει περισσότερη ανάπαυση από εκείνον. Η όρεξη δεν γεμίζει ποτέ, η σοφία δεν εξαγοράζει κανένα πλεονέκτημα, και κανείς δεν ξέρει τι ακολουθεί.

Κεφάλαιο 6.

Υπάρχει ένα κακό που είδα κάτω από τον ήλιο, και βαραίνει πολύ τους ανθρώπους: Ένας άνθρωπος στον οποίο ο Θεός δίνει πλούτη, αγαθά και τιμή, ώστε να μην του λείπει τίποτε απ’ όσα επιθυμεί η ψυχή του — κι όμως ο Θεός δεν τον αφήνει να φάει απ’ αυτά· αντί γι’ αυτόν τα τρώει ένας ξένος. Αυτό είναι μάταιο, μια άθλια αρρώστια.

Αν ένας άνθρωπος αποκτήσει εκατό παιδιά και ζήσει πολλά χρόνια — όσα κι αν είναι τα χρόνια της ζωής του — αλλά η ψυχή του δε χορτάσει από τα αγαθά, κι αν ακόμη δεν ταφεί, εγώ λέω πως ένα παιδί που γεννήθηκε νεκρό είναι καλύτερα απ’ αυτόν. Έρχεται σαν ατμός και φεύγει μέσα στο σκοτάδι· και το όνομά του το σκεπάζει το σκοτάδι. Αν και ποτέ δεν είδε τον ήλιο ούτε γνώρισε τίποτε, αυτό αναπαύεται περισσότερο από εκείνον τον άνθρωπο. Ακόμη κι αν ζήσει χίλια χρόνια δυο φορές, χωρίς ποτέ να απολαύσει το καλό, δεν πηγαίνουν όλοι στον ίδιο τόπο; Όλος ο μόχθος του ανθρώπου είναι για το στόμα του, κι όμως η όρεξή του ποτέ δε χορταίνει. Τι πλεονέκτημα έχει ο σοφός απέναντι στον ανόητο; Τι κερδίζει ο φτωχός που ξέρει πώς να φέρεται μπροστά στους άλλους; Καλύτερα αυτό που βλέπουν τα μάτια παρά η περιπλάνηση της επιθυμίας. Κι αυτό είναι μάταιο, κυνήγι του ανέμου. Ό,τι υπάρχει έχει κιόλας πάρει το όνομά του, και είναι γνωστό τι είναι ο άνθρωπος· και δεν μπορεί να φιλονικήσει μ’ εκείνον που είναι πιο δυνατός απ’ αυτόν.

Όσο περισσότερα τα λόγια, τόσο πιο μάταια γίνονται όλα, και τι ωφελεί αυτό κανέναν; Γιατί ποιος ξέρει τι είναι καλό για τον άνθρωπο στις λίγες μέρες της μάταιης ζωής του, που περνούν σαν σκιά; Γιατί ποιος μπορεί να του πει τι θα συμβεί ύστερα απ’ αυτόν κάτω από τον ήλιο;