பிரசங்கி 6

6 ¹சூரியனுக்குக் கீழே நான் கண்ட ஒரு தீமை உண்டு; அது மனுக்குலத்தின்மேல் பாரமாய் இருக்கிறது: ²தேவன் ஒருவனுக்குச் செல்வத்தையும், ஐசுவரியத்தையும், மகிமையையும் கொடுக்கிறார்; அவன் ஆத்துமா ஆசைப்படுகிற எதற்கும் அவனுக்குக் குறைவில்லை; ஆனாலும் அதிலிருந்து அனுபவிக்க தேவன் அவனை விடுவதில்லை; அதற்குப் பதிலாக அந்நியன் ஒருவன் அதை அனுபவிக்கிறான். இது நிலையற்றது, மிகவும் துயரமான வியாதி.

³ஒரு மனுஷன் நூறு பிள்ளைகளைப் பெற்று, அநேக வருடங்கள் வாழ்ந்து—அவன் ஆயுசு எவ்வளவு நீண்டதாயிருந்தாலும்—அவன் ஆத்துமா நன்மைகளால் திருப்தியடையாமலும், அவனுக்கு அடக்கம்கூட நடக்காமலும் போனால், அவனைவிட ஒரு செத்துப்பிறந்த சிசு நலமுள்ளது என்று நான் சொல்லுகிறேன். ⁴அது புகையாய் வந்து இருளுக்குள் போகிறது; அதின் பெயரை இருள் மூடுகிறது. ⁵அது சூரியனைக் காணாமலும் எதையும் அறியாமலும் இருந்தாலும், அந்த மனுஷனைவிட அதற்கு அதிக இளைப்பாறுதல் உண்டு. ⁶அவன் ஆயிரம் வருடங்கள் இரண்டு தரம் வாழ்ந்தாலும், நன்மையை ஒருபோதும் அனுபவியாமற்போனால், எல்லோரும் ஒரே இடத்திற்குத் தானே போகிறார்கள்? ⁷மனுஷனுடைய எல்லாப் பிரயாசமும் அவன் வாய்க்காகவே, ஆயினும் அவன் பசி ஒருபோதும் திருப்தியடைவதில்லை. ⁸மூடனைப்பார்க்கிலும் ஞானிக்கு என்ன மேன்மை? பிறருக்கு முன்பாக எப்படி நடந்துகொள்ளவேண்டும் என்று அறிந்திருப்பதால் தரித்திரனுக்கு என்ன லாபம்? ⁹ஆசை அலைந்துதிரிவதைப்பார்க்கிலும் கண்கள் காண்பது நலம். இதுவும் நிலையற்றது, காற்றைப் பிடிக்கும் முயற்சியே. ¹⁰இருக்கிறது எதுவோ அது ஏற்கெனவே பெயரிடப்பட்டது, மனுஷன் என்னவாயிருக்கிறான் என்பதும் அறியப்பட்டது; தன்னைவிட வல்லவரோடு அவன் வழக்காடக்கூடாது.

¹¹வார்த்தைகள் அதிகமாகும்போது, எல்லாம் இன்னும் அதிக நிலையற்றதாகிறது; அதனால் மனுஷனுக்கு என்ன பிரயோஜனம்? ¹²நிழலைப்போல் கடந்துபோகிற தன் நிலையற்ற ஜீவனுடைய சில நாட்களில் மனுஷனுக்கு எது நன்மை என்று அறிபவன் யார்? சூரியனுக்குக் கீழே தனக்குப்பின் என்ன நடக்கும் என்று அவனுக்குச் சொல்லக்கூடியவன் யார்?