कहिल्यै सन्तुष्ट नहुने
एक जना मानिससँग धन, आदर र सय जना छोराछोरी हुन सक्छन् र तैपनि तीमध्ये कुनैको आनन्द लिन अनुमति नहुन सक्छ; उपदेशक भन्छन् कि मृत जन्मेको बच्चालाई उसलाई भन्दा बढी विश्राम छ। भोक कहिल्यै भरिँदैन, बुद्धिले कुनै फाइदा किन्दैन, र पछि के हुन्छ कसैलाई थाहा छैन।
6 1सूर्यमुनि मैले देखेको एउटा खराबी छ, र त्यसले मानिसहरूमाथि गह्रौँ बोझ हालेको छ: 2परमेश्वरले कुनै मानिसलाई धन, सम्पत्ति र आदर दिनुहुन्छ, र त्यसको मनले चाहेको कुनै कुराको अभाव हुँदैन—तैपनि परमेश्वरले त्यसलाई तीबाट उपभोग गर्न दिनुहुन्न; बरु एउटा अपरिचितले त्यो खान्छ। यो क्षणभंगुर छ, एउटा दुःखदायी रोग हो।
3यदि कुनै मानिसले एक सय छोराछोरी जन्माउँछ र धेरै वर्ष बाँच्छ—त्यसको आयु जतिसुकै लामो भए पनि—तर त्यसको मन असल कुराहरूले सन्तुष्ट हुँदैन, र त्यसलाई गाडिनसमेत पाइँदैन भने, म भन्छु, मृत जन्मेको बालक त्यसभन्दा उत्तम छ। 4त्यो वाष्पझैँ आउँछ र अन्धकारमा जान्छ; अन्धकारले त्यसको नाम ढाक्छ। 5त्यसले सूर्य कहिल्यै देखेन, न त केही थाह पायो, तैपनि त्यस मानिसभन्दा त्यसलाई बढी विश्राम छ। 6त्यो असलको उपभोग कहिल्यै नगरी दुई पटक एक हजार वर्ष बाँचे पनि, के सबै एउटै ठाउँमा जाँदैनन् र? 7मानिसको सारा परिश्रम त्यसको मुखको निम्ति हो, तैपनि त्यसको भोक कहिल्यै सन्तुष्ट हुँदैन। 8बुद्धिमानलाई मूर्खभन्दा के फाइदा छ? गरिबले अरूको सामु कसरी व्यवहार गर्ने भनी जानेर के पाउँछ? 9इच्छाको भड्कनभन्दा आँखाले देखेको कुरा उत्तम छ। यो पनि क्षणभंगुर छ, बतासको पछि कुद्नुजस्तै हो। 10जे अस्तित्वमा छ, त्यसको नाम पहिल्यै राखिएको थियो, र मानिस के हो, त्यो थाह छ; र त्यसले आफूभन्दा बलियोसँग विवाद गर्न सक्दैन।
11जति धेरै वचन, त्यति नै सबै क्षणभंगुर हुन्छ, र त्यसबाट कसैलाई के लाभ हुन्छ र? 12किनकि छायाँझैँ बितेर जाने आफ्नो क्षणभंगुर जीवनका केही दिनमा मानिसको निम्ति के असल छ भनी कसले जान्दछ? किनकि त्यसपछि सूर्यमुनि के हुनेछ भनी कसले त्यसलाई बताउन सक्छ?