6 1 मी सूर्याखाली एक अरिष्ट पाहिले आहे, आणि ते मानवजातीवर भारी ओझ्यासारखे आहे: 2 देव एखाद्या माणसाला संपत्ती, धन आणि मान देतो, आणि त्याच्या जिवाला वाटणाऱ्या कोणत्याही गोष्टीची त्याला उणीव नसते — तरीही देव त्याला त्यातून उपभोग घेऊ देत नाही; त्याऐवजी एखादा परका तो उपभोगतो. हे क्षणभंगुर आहे, एक दुःखदायक व्याधी आहे.
3 एखाद्या माणसाला शंभर मुले झाली आणि तो पुष्कळ वर्षे जगला — त्याचे आयुष्य कितीही दीर्घ असो — तरी जर त्याचा जीव चांगल्या गोष्टींनी तृप्त झाला नाही, आणि त्याचे दफनही झाले नाही, तर मी म्हणतो की मृत जन्मलेले बाळ त्याच्यापेक्षा बरे आहे. 4 ते वाफेसारखे येते आणि अंधारात निघून जाते; अंधार त्याचे नाव झाकून टाकतो. 5 जरी त्याने कधी सूर्य पाहिला नाही किंवा काहीच जाणले नाही, तरी त्या माणसापेक्षा त्याला अधिक विसावा आहे. 6 जरी तो दोन हजार वर्षे जगला तरी त्याने चांगल्याचा कधी उपभोग घेतला नाही — मग सगळे एकाच ठिकाणी जात नाहीत काय? 7 माणसाचे सर्व श्रम त्याच्या तोंडासाठी असतात, तरी त्याची भूक कधीच तृप्त होत नाही. 8 मूर्खापेक्षा शहाण्याला कोणता लाभ आहे? इतरांसमोर कसे वागावे हे जाणून घेतल्याने गरिबाला काय मिळते? 9 इच्छेच्या भटकण्यापेक्षा डोळ्यांना जे दिसते ते बरे. हेही क्षणभंगुर आहे, वारा खाण्यासारखे आहे. 10 जे काही अस्तित्वात आहे त्याला अगोदरच नाव दिलेले आहे, आणि माणूस काय आहे हे ठाऊक आहे; आणि जो त्याच्याहून बलवान आहे त्याच्याशी तो वाद घालू शकत नाही.
11 जितके शब्द अधिक, तितकेच हे सगळे अधिक क्षणभंगुर होते, आणि त्याने कोणाला काय फायदा? 12 कारण माणसाच्या क्षणभंगुर आयुष्याच्या थोड्या दिवसांत, जे सावलीसारखे निघून जाते, त्याच्यासाठी काय चांगले आहे हे कोण जाणतो? कारण त्याच्यानंतर सूर्याखाली काय घडेल हे त्याला कोण सांगू शकेल?
