ऐकण्यासाठी जवळ ये

देवाच्या घरी बोलायला नाही, ऐकायला जा; आपले शब्द थोडे ठेव आणि केलेला नवस फेड. पैशाच्या प्रेमाने कधीच तृप्ती होत नाही, एका फसलेल्या व्यवहारात संपत्ती नाहीशी होऊ शकते, आणि जसा आलास तसाच नग्न तू जातोस. आपल्या कामाच्या वाट्याचा आनंद घेणे ही देवाची देणगी आहे.

अध्याय 5.

देवाच्या मंदिरात प्रवेश करताना आपल्या पावलांची जपणूक कर. ऐकण्यासाठी जवळ ये, मूर्खांचा यज्ञ अर्पण करण्यासाठी नव्हे—ते दुष्कर्म करत आहेत हे त्यांना कळतही नाही. आपल्या मुखाला घाई करू देऊ नकोस, आणि देवासमोर बोलण्यास आपले हृदय उतावळे होऊ देऊ नकोस—देव स्वर्गात आहे, तू पृथ्वीवर आहेस, म्हणून आपले शब्द थोडेच ठेव. कारण अति कामातून स्वप्न येते, आणि अति शब्दांतून मूर्खाची वाणी. जेव्हा तू देवाला नवस बोलतोस, तेव्हा तो फेडण्यास विलंब करू नकोस—मूर्खांमध्ये त्याला आनंद नाही. जे तू बोलतोस ते फेड. नवस बोलून तो पूर्ण न करण्यापेक्षा नवसच न बोलणे बरे. आपल्या मुखाकडून आपल्याला पाप करवू नकोस, आणि दूताला “ती चूक होती” असे सांगू नकोस. देवाने तुझ्या वाणीवर का रागवावे आणि तुझ्या हातच्या कामाचा नाश का करावा? ^a कारण पुष्कळ स्वप्नांत व पुष्कळ शब्दांत क्षणभंगुर वाफ आहे. म्हणून देवाचे भय बाळग.

जुलूम आणि भूमीचा लाभ

एखाद्या प्रांतात गरिबांवर जुलूम होताना आणि न्याय व नीतिमत्ता पायदळी तुडवली जाताना तू पाहशील, तर आश्चर्य करू नकोस—एका अधिकाऱ्यावर त्याहून वरचा नजर ठेवतो, आणि त्यांच्याहून वरचे त्यांच्यावर उभे असतात. तरीही भूमीचा लाभ सर्वांसाठी आहे; राजाचीही सेवा शेतच करते.

जो पैशावर प्रीती करतो त्याला तो कधीच पुरत नाही; जो संपत्तीवर प्रीती करतो त्याला उत्पन्न कधीच पुरत नाही. हेही क्षणभंगुर आहे. जशी संपत्ती वाढते, तसे तिला खाणारेही वाढतात—ती डोळ्यांनी पाहण्यावाचून तिच्या धन्याला काय लाभ?

कामकऱ्याची झोप गोड असते, मग तो थोडे खावो वा पुष्कळ; परंतु धनवानाची विपुलता त्याला झोपू देत नाही.

सूर्याखाली मी एक किळसवाणे दुष्कर्म पाहिले आहे: धन्याने आपल्या हानीसाठी राखून ठेवलेली संपत्ती. ती संपत्ती वाईट उद्योगात नष्ट झाली, आणि त्याला मुलगा झाला तेव्हा त्याला मागे ठेवायला काहीच उरले नाही. जसा तो आपल्या आईच्या उदरातून आला, तसाच नग्न परत जातो; आल्यासारखाच जातो, आपल्या श्रमातून काहीही हाती घेऊन नेत नाही. हेही एक कडू दुष्कर्म आहे: जसा तो आला, तसाच तो जातो. वाऱ्यासाठी कष्ट करण्यातून त्याला काय लाभ? आपले सर्व दिवस तो अंधारात, पुष्कळ खेद, आजार व क्रोधात खातो.

हे मी पाहिले आहे: देव देत असलेल्या आयुष्याच्या थोड्या दिवसांत सूर्याखाली जे श्रम माणूस करतो त्या सर्वांत खाणे, पिणे व चांगले पाहणे हे बरे व शोभणारे आहे—कारण तोच त्याचा वाटा आहे. शिवाय, जेव्हा देव एखाद्याला संपत्ती, मालमत्ता व त्यांचा उपभोग घेण्याचे सामर्थ्य देतो, आपला वाटा स्वीकारण्याचे व आपल्या श्रमात आनंद मानण्याचे देतो—ते देवाचे दान होय. आपल्या आयुष्याचे दिवस तो क्वचितच आठवतो, कारण देव त्याला त्याच्या हृदयाच्या आनंदात गुंतवून ठेवतो.