उपदेशक 5

5 ¹ देवाच्या घरात जाताना आपली पावले जपून टाक. ऐकण्यासाठी जवळ ये, मूर्खांचा यज्ञ अर्पण करण्यासाठी नव्हे — आपण दुष्कर्म करीत आहोत हे त्यांना कळतही नाही. ² आपले तोंड घाईने उघडू नकोस, आणि देवासमोर बोलण्यास आपले मन उतावळे होऊ देऊ नकोस — देव स्वर्गात आहे, तू पृथ्वीवर आहेस; म्हणून तुझे शब्द थोडकेच असू देत. ³ कारण फार उद्योगातून स्वप्न येते, आणि फार शब्दांतून मूर्खाची वाणी उठते. ⁴ जेव्हा तू देवाला नवस बोलतोस, तेव्हा तो फेडण्यास विलंब करू नकोस — मूर्खांमध्ये त्याला संतोष नाही. जे बोललास ते फेड. ⁵ नवस बोलून तो न फेडण्यापेक्षा नवसच न बोलणे बरे. ⁶ आपल्या तोंडाला तुला पाप घडवू देऊ नकोस, आणि दूताला असे म्हणू नकोस की ती चूक होती. देवाने तुझ्या वाणीवर का रागवावे आणि तुझ्या हातचे काम का उद्ध्वस्त करावे? ^a a v6 दूत म्हणजे देवाच्या वतीने नवस स्वीकारणारा व त्यांची नोंद ठेवणारा मंदिरातील अधिकारी किंवा याजक. ⁷ कारण पुष्कळ स्वप्नांत व पुष्कळ शब्दांत क्षणभंगुर वाफ असते. म्हणून देवाचे भय बाळग.

जुलूम आणि भूमीचा लाभ

⁸ एखाद्या प्रांतात गरिबांवर जुलूम होताना, आणि न्याय व नीतिमत्ता पायदळी तुडवली जाताना पाहिलेस, तर आश्चर्य करू नकोस — एका अधिकाऱ्यावर त्याहून वरचा नजर ठेवतो, आणि त्यांच्याहूनही वरचे त्यांच्यावर उभे असतात. ⁹ तरीही भूमीचा लाभ सर्वांसाठी आहे; राजादेखील शेतापासून सेवा घेतो.

¹⁰ जो पैशावर प्रीती करतो त्याला कधीच पुरे होत नाही; जो संपत्तीवर प्रीती करतो त्याला उत्पन्नाने कधीच समाधान होत नाही. हेही क्षणभंगुर आहे. ¹¹ संपत्ती वाढते तसे तिला खाणारेही वाढतात — तिच्याकडे डोळ्यांनी पाहण्यावाचून तिच्या धन्याला काय लाभ?

¹² श्रम करणाऱ्याची झोप गोड असते, मग तो थोडे खावो की पुष्कळ; पण श्रीमंताची विपुलता त्याला झोपू देत नाही.

¹³ सूर्याखाली मी एक किळसवाणे अरिष्ट पाहिले आहे: धन्याने जपून ठेवलेली संपत्ती, तीच त्याच्या हानीस कारण होते. ¹⁴ ती संपत्ती वाईट उद्योगात नष्ट झाली, आणि त्याला मुलगा झाला तेव्हा त्याच्या हाती काहीच उरले नाही. ¹⁵ जसा तो आपल्या आईच्या उदरातून आला, तसाच नग्न परत जातो; जसा आला तसाच जातो, आणि आपल्या श्रमातून हाती नेण्यास काहीच घेऊन जात नाही. ¹⁶ हेही एक कडू अरिष्ट आहे: जसा तो आला तसाच जातो. वाऱ्यासाठी श्रम केल्याने त्याला काय लाभ? ¹⁷ आपले सर्व दिवस तो अंधारात खातो, फार खेद, रोग व क्रोध यांसह.

¹⁸ हे मी पाहिले आहे: देव देतो त्या आयुष्याच्या थोडक्या दिवसांत, सूर्याखाली जे श्रम माणूस करतो त्या सर्व श्रमांत खाणे, पिणे व चांगले पाहणे हे उत्तम व शोभणारे आहे — कारण तोच त्याचा वाटा आहे. ¹⁹ शिवाय, जेव्हा देव एखाद्याला संपत्ती, मालमत्ता व त्यांचा उपभोग घेण्याचे सामर्थ्य देतो, आपला वाटा स्वीकारून आपल्या श्रमात आनंद मिळवण्याचे देतो — तेच देवाचे दान होय. ²⁰ आपल्या आयुष्याचे दिवस तो क्वचितच आठवतो, कारण देव त्याच्या मनातील आनंदाने त्याला गुंतवून ठेवतो.