उपदेशक 4

4 ¹ पुन्हा मी पाहिले आणि सूर्याखाली होणारा सगळा जाचजुलूम मला दिसला: जाच सोसणारे अश्रू ढाळत होते, आणि त्यांचे सांत्वन करणारा कोणीही नव्हता; जाच करणाऱ्यांच्या हाती सत्ता होती, तरीही सांत्वन करणारा कोणी नव्हता. ² म्हणून जे आधीच मरून गेले ते मेलेले, अजून जिवंत असणाऱ्यांपेक्षा अधिक सुखी आहेत, असे मी जाहीर केले. ³ पण या दोघांपेक्षाही जो अजून जन्मलाच नाही, ज्याने सूर्याखाली होणारे दुष्कर्म पाहिलेच नाही, तो अधिक बरा. ⁴ मी पाहिले की सगळे श्रम आणि सगळे कौशल्य हे शेजाऱ्याने शेजाऱ्याचा हेवा केल्यामुळे घडते. हेही क्षणभंगुर आहे, वाऱ्याच्या पाठीमागे धावण्यासारखे आहे. ⁵ मूर्ख आपले हात घडी करून बसतो आणि स्वतःचा नाश करून घेतो. ⁶ शांतीसह एक ओंजळ बरी, कष्ट आणि वाऱ्याच्या पाठीमागे धावण्यासह दोन ओंजळींपेक्षा.

⁷ पुन्हा मी सूर्याखाली एक क्षणभंगुर गोष्ट पाहिली:

⁸ एक माणूस एकटाच होता, त्याला सोबती नव्हता, मुलगा नव्हता की भाऊ नव्हता; त्याच्या श्रमांना अंत नव्हता, तरीही त्याचे डोळे संपत्तीने कधी तृप्त होत नव्हते. तो विचारतो, “मी कोणासाठी श्रम करत आहे, आणि स्वतःला सुखापासून वंचित का ठेवत आहे?” हेही एक श्वास आहे—एक कष्टकारक कामच.

⁹ एकापेक्षा दोघे बरे, कारण त्यांच्या श्रमांचे त्यांना चांगले फळ मिळते: ¹⁰ एक पडला तर दुसरा त्याला उचलून धरतो. पण जो एकटाच पडतो त्याची दया येते, कारण त्याला उठवायला कोणी नसते. ¹¹ तसेच, दोघे एकत्र निजले तर त्यांना ऊब राहते. पण एकटा स्वतःला ऊब कशी राखणार? ¹² एकट्याला कोणी पराभूत करू शकतो, पण दोघे प्रतिकार करू शकतात. तीन पदरांची दोरी लवकर तुटत नाही.

शहाणा तरुण आणि मूर्ख राजा

¹³ जो म्हातारा मूर्ख राजा आता इशारा मानायलाही जाणत नाही, त्याच्यापेक्षा गरीब पण शहाणा तरुण बरा. ¹⁴ तो तरुण तुरुंगातून निघून राज्य करायला आला असेल, किंवा त्याच राज्यात तो गरीब म्हणून जन्मला असेल. ¹⁵ सूर्याखाली वावरणारे सगळे जिवंत लोक त्या तरुणाच्या, म्हणजे राजाच्या वारसाच्या, मागोमाग जाताना मी पाहिले. ¹⁶ त्याच्यापुढे आलेल्या सगळ्या लोकांची गणतीच नव्हती. तरीही नंतर आलेले त्याच्यावर संतुष्ट नव्हते. हेही क्षणभंगुर आहे, वाऱ्याच्या पाठीमागे धावण्यासारखे आहे.