جامعه 6

6 ¹بدی‌ای هست که زیر آفتاب دیده‌ام، و بر آدمیان سنگینی می‌کند: ²مردی که خدا به او ثروت و مال و حرمت می‌بخشد، چنان‌که از هرآنچه جانش آرزو کند چیزی کم ندارد؛ اما خدا او را توانِ خوردن از آن نمی‌دهد، بلکه بیگانه‌ای آن را می‌خورد. این نیز بیهوده و دردی جانکاه است.

³اگر کسی صد فرزند به بار آورد و سال‌های بسیار زندگی کند—هرچند عمرش دراز باشد—اما جانش از نیکویی سیر نشود، و حتی دفن هم نگردد، می‌گویم بچه‌ای که مرده به دنیا آمده، از او بهتر است. ⁴زیرا آن در بخار می‌آید و در تاریکی می‌رود، و تاریکی نامش را می‌پوشاند. ⁵هرچند آفتاب را هرگز ندید و چیزی نشناخت، اما از آن مرد آسوده‌تر است. ⁶حتی اگر دو هزار سال هم زندگی کند اما هرگز از نیکویی بهره نبَرد، آیا همه به یک جا نمی‌روند؟ ⁷همهٔ رنجِ آدمی برای دهان اوست، اما اشتهایش هرگز سیر نمی‌شود. ⁸حکیم را بر احمق چه برتری است؟ و فقیر که می‌داند چگونه در برابر دیگران رفتار کند، چه سودی می‌برد؟ ⁹دیدنِ چشم بهتر از سرگردانی آرزوست. این نیز بیهوده و در پیِ باد دویدن است. ¹⁰هرآنچه هست، از پیش نام‌گذاری شده، و دانسته است که انسان چیست؛ و او نمی‌تواند با آن که از او نیرومندتر است، ستیزه کند.

¹¹هرچه سخن بیشتر، همه‌چیز بیهوده‌تر می‌شود، و این چه سودی به کسی می‌رساند؟ ¹²زیرا کیست که بداند در روزهای اندکِ زندگیِ بیهودهٔ آدمی، که چون سایه می‌گذرد، چه چیز برای او نیکوست؟ و کیست که او را بگوید پس از او زیر آفتاب چه خواهد شد؟