Tansah Ora Marem

Wong bisa duwe kasugihan, kaurmatan lan anak satus, nanging tetep ora kalilan ngrasakake siji wae; Sang Guru kandha yen bayi kang lair mati luwih ayem tinimbang wong iku. Kaluwen ora tau kawaregan, kawicaksanan ora menehi kaluwihan, lan ora ana kang ngerti apa kang bakal kelakon sabanjure.

Pasal 6.

Ana piala kang wis dakdeleng ing sangisoring srengenge, lan iku dadi bot kanggo manungsa: Yaiku wong lanang kang diparingi Gusti Allah bandha, raja-brana lan kaurmatan, nganti ora kekurangan apa-apa saka kabeh kang dikarepake atine—nanging Gusti Allah ora nglilani wong iku mangan saka kono; wong liya kang mangan iku. Iki tanpa guna, sawijining lelara kang nggegirisi.

Senajan wong duwe anak satus lan urip pirang-pirang taun—sepira dawane uripe—nanging atine ora marem marang kabecikan, lan malah ora dikubur, aku kandha yen bayi kang lair mati iku luwih becik tinimbang wong iku. Awit tekane tanpa guna sarta lungane menyang pepeteng; lan jenenge katutupan ing pepeteng. Senajan ora tau ndeleng srengenge utawa ora ngerti apa-apa, nanging bayi mau luwih tentrem tinimbang wong iku. Senajan wong iku urip sewu taun kaping pindho, nanging ora tau ngrasakake kabecikan—apa kabeh ora menyang panggonan kang padha? Sakabehing rekasane manungsa iku kanggo cangkeme, nanging napsune ora tau marem. Apa kaluwihane wong wicaksana tinimbang wong gemblung? Apa paedahe wong mlarat kang ngerti carane tumindak ing ngarepe wong akeh? Luwih becik apa kang dideleng mripat tinimbang kamelikan kang nglambrang. Iki uga tanpa guna, mburu angin. Apa kang ana iku wis diwenehi jeneng, lan apa manungsa iku, iya wis kaweruhan; sarta wong ora bisa madoni marang kang luwih santosa tinimbang dheweke.

Saya akeh tembunge, saya tanpa guna sakabehe, lan apa paedahe tumrap wong? Awit sapa kang ngerti apa kang becik kanggo manungsa sajrone dina sawatara ing uripe kang tanpa guna, kang kliwat kaya wewayangan? Awit sapa kang bisa aweh weruh marang wong iku bab apa kang bakal kelakon sawuse dheweke ing sangisoring srengenge?