Nyedhaka supaya Ngrungokake

Lumebua ing padalemane Allah kanggo ngrungokake, dudu kanggo omong; tembungmu sing sathithik lan saurana apa kang wis kokpadani. Tresna marang dhuwit ora tau marem, kasugihan bisa sirna ing siji usaha kang gagal, lan kowe lunga kanthi wuda kaya nalika teka. Bisa ngrasakake bageyanmu saka pegawean iku peparinge Allah.

Pasal 5.

Jaganen jangkahmu nalika mlebu ing padalemane Gusti Allah. Nyedhaka supaya ngrungokake, dudu nyaosake kurban kaya wong gemblung—wong-wong mau ora ngerti yen lagi nindakake piala. Aja kesusu cangkemmu, lan aja nganti atimu gugup arep ngucap ana ing ngarsane Gusti Allah—Gusti Allah ana ing swarga, kowe ana ing bumi, mulane tembungmu kudu sathithik. Awit impen iku saka pagawean kang akeh banget, lan swarane wong gemblung saka tembung kang akeh banget. Yen kowe ngucapake nadar marang Gusti Allah, aja nganti suwe anggonmu nyaur—Panjenengane ora rena marang wong gemblung. Sauren apa kang koknadarake. Luwih becik ora ngucapake nadar katimbang ngucapake nadar nanging ora ditetepi. Aja nganti cangkemmu njalari kowe gawe dosa, lan aja kandha marang utusan mau yen iku mung kaluputan. Yagene Gusti Allah kudu duka marang swaramu lan numpes pagaweaning tanganmu? ^a Awit ing sajroning impen kang akeh lan tembung kang akeh ana kukus kang sakedhap. Mulane padha wedia marang Gusti Allah.

Panindhes lan Pametuning Bumi

Yen kowe weruh wong mlarat ditindhes, lan kaadilan sarta kabeneran dirusak ing sawijining dhaerah, aja gumun—punggawa siji diawasi dening kang luwih dhuwur, lan kang luwih dhuwur maneh ngadeg ngungkuli wong-wong mau. Ewadene pametuning bumi iku kanggo saben wong; malah sang raja uga diladeni dening palemahan.

Sing sapa tresna marang dhuwit ora tau marem; sing sapa tresna marang kasugihan ora tau cukup pametune. Iki uga sakedhap. Saya mundhak kasugihane, saya akeh sing padha ngentekake—apa untunge kang duwe kajaba mung nyawang nganggo mripate?

Turune wong nyambut gawe iku nikmat, dadia mangan sithik utawa akeh; nanging akehe bandhane wong sugih njalari ora bisa turu.

Aku wis weruh piala kang nggegilani ing sangisoring srengenge: kasugihan kang disimpen dening kang duwe, kang malah dadi cilakane. Kasugihan mau ilang marga saka usaha kang kurang becik, lan nalika duwe anak lanang, ora ana apa-apa kang kari kanggo diwarisake. Kaya nalika metu saka guwa-garbane ibune, mangkono uga anggone bali kanthi kewudan, lunga kaya nalika tekane, tanpa nggawa apa-apa saka nggone nyambut gawe kang bisa dicekel ing tangane. Iki uga piala kang pait: padha kaya tekane, mangkono uga lungane. Apa untunge wong kang nyambut gawe mung kanggo angin? Ing salawase uripe dheweke mangan ing pepeteng, kanthi akeh kaprihatinan, lelara, lan nepsu.

Iki kang wis dakweruhi: iku becik lan pantes yen wong mangan, ngombe, lan ngrasakake kabecikan ing sakabehing pagawean kang digarap ing sangisoring srengenge sajrone sawetara dina uripe kang diparingake dening Gusti Allah—awit iku dadi pandumane. Uga, yen Gusti Allah maringi kasugihan, raja-brana, lan panguwasa marang sawijining wong supaya ngrasakake iku kabeh, nampani pandumane lan nemu kabungahan ing pagaweane—iku peparinge Gusti Allah. Dheweke ora bakal kakehan ngelingi dina-dina uripe, awit Gusti Allah ndadekake dheweke sibuk kanthi kabungahaning atine.