Luh Tanpa Panglipur

Sang Guru nyumurupi panganiaya kang ora ana panglipure lan ngarani wong mati luwih begja tinimbang wong urip. Meri dadi pangurunge akeh-akehe pegawean. Nanging wong loro luwih becik tinimbang siji: ana kang ngangkat kowe yen tiba, ngangetake kowe, ngadeg ngrewangi kowe. Sanadyan raja kang disenengi wong akeh, ora suwe ora dikarepake maneh.

Pasal 4.

Aku banjur ndeleng maneh lan weruh sakehing panindhes ing sangisoring srengenge: wong kang katindhes padha nangis, ora ana kang nglipur; wong kang nindhes nyekel panguwasa, lan tetep ora ana panglipur. Mulane aku ngarani wong mati, kang wis mati, iku luwih begja tinimbang wong urip, kang isih urip. Nanging luwih becik tinimbang sakarone yaiku wong kang durung lair, kang durung ndeleng piala kang ditindakake ing sangisoring srengenge. Aku weruh sakehing rekasa lan kaprigelan iku tuwuh saka drengkine wong marang pepadhane. Iki uga tanpa guna, mburu angin. Wong gemblung iku nglempit tangane lan ngrusak awake dhewe. Luwih becik sacithak kanthi katentreman tinimbang rong cithak kanthi rekasa lan mburu angin.

Aku banjur weruh maneh sawijining bab kang tanpa guna ing sangisoring srengenge:

Ana wong ijen, tanpa kanca, tanpa anak utawa sadulur; rekasane ora ana entek-entekane, nanging mripate ora tau marem marang kasugihan. Pitakone, “Kanggo sapa anggonku nyambut gawe, lan nyingkiri kabecikan kanggo awakku dhewe?” Iki uga tanpa guna, pagawean kang ala.

Wong loro luwih becik tinimbang wong siji, amarga oleh opah kang becik saka rekasane: Yen kang siji tiba, kang sijine ngangkat. Nanging cilaka wong kang tiba ijen, kang ora ana kang nulungi ngadeg. Uga, yen wong loro turu bebarengan, bakal padha anget. Nanging kepriye bisane anget yen ijen? Wong ijen bisa dikalahake, nanging wong loro bisa nanggulangi. Tali kang dipilin telung ler ora gampang pedhot.

Nom-noman kang Wicaksana lan Raja kang Gemblung

Luwih becik nom-noman kang mlarat lan wicaksana tinimbang raja kang tuwa lan gemblung, kang wis ora gelem nampa pepeling. Nom-noman mau bisa uga metu saka pakunjaran banjur jumeneng ratu, utawa lair minangka wong mlarat ing sajroning karajan iku. Aku weruh sakehing wong urip kang lumaku ing sangisoring srengenge ngetutake nom-noman mau, kang nggenteni raja. Cacahe wong kabeh kang ana ing ngarsane ora kena kaetung. Nanging wong kang teka ing wuri ora rena marang dheweke. Iki uga tanpa guna, mburu angin.