اوښکې خو تسلى ورکوونکے نشته
ښوونکی ظلم ويني چې هېڅ تسلي ورکوونکی نه لري او مړي له ژوندو ښه بولي. حسد ډېری کار پر مخ وړي. خو دوه له يوه ښه دي: څوک چې د لوېدو پر مهال دې پورته کړي، ګرم دې وساتي، ستا تر څنګ ټينګ ودرېږي. حتی يو مشهور پاچا هم ژر ناغوښتی شي.
4 1بيا ما وکتل او د لمر لاندې هر ظلم مې وليدو: په مظلومانو باندې اوښکې بهېدلې، خو هيڅوک نۀ وو چې هغوئ ته تسلى ورکړى؛ د هغوئ ظالمانو قدرت درلودو، خو تسلى ورکوونکے بيا هم نشته. 2نو ما ووئيل چې مړۀ چې مخکښې مړۀ شوى وُو، د هغه ژوندو نه چې لا تر اوسه ژوندى دى، زيات خوشحاله دى. 3خو د دواړو نه بهتر هغه څوک دے چې لا پېدا شوے نۀ دے، چا چې هغه بدى نۀ ده ليدلې چې د لمر لاندې کيږى. 4ما وليدل چې هر زحمت او هر هنر د يو ګاونډى په حسد باندې د بل سره پېدا کيږى. دا هم بېفائده دے، د هوا پسې منډه. 5احمق خپل لاسونه ټول کوى او ځان برباد کوى. 6د سکون سره يوه موټ ښه ده، د زحمت او د هوا پسې منډې سره د دوو موټو نه.
7بيا ما د لمر لاندې يو بېفائده شے وليدو:
8يو سړے يوازې دے، نۀ ملګرے لرى، نۀ زوئ او نۀ ورور؛ د هغۀ زحمت ته انتها نشته، خو سترګې يې هيڅکله په مال نۀ ماتيږى. ”زۀ د چا دپاره محنت کوم،“ هغه پوښتنه کوى، ”چې ځان د خوشحالۍ نه بېبرخې ساتم؟“ دا هم يو سا ده — يو بد کار.
9د يو نه دوه بهتر دى، ځکه چې د خپل زحمت دپاره ښۀ بدله مومى: 10کۀ يو ولوېږى، نو بل يې پورته کوى. خو په هغه چا افسوس دے چې يوازې لوېږى، او هيڅوک نشته چې هغه پورته کړى. 11بله دا چې کۀ دوه کسان يو ځائ پرېوزى، نو ګرم پاتې کيږى. خو يو کس يوازې څنګه ګرم پاتې شى؟ 12يو کس يوازې مغلوبولے شى، خو دوه مقابله کولے شى. د درو تارونو مزے ژر نۀ ماتيږى.
عقلمند ځوان او احمق بادشاه
13يو غريب او عقلمند ځوان د هغه زوړ او احمق بادشاه نه بهتر دے چې نور نصيحت منل نۀ پوهيږى. 14کېدے شى هغه ځوان د قيد خانې نه راوتلے وى چې بادشاهى وکړى، يا کېدے شى په هم هغه بادشاهۍ کښې غريب پېدا شوے وى. 15ما هغه ټول ژوندى وليدل چې د لمر لاندې ګرځى راګرځى، چې د هغه ځوان مريدان شول، د بادشاه جانشين. 16هغه ټول خلق چې د هغۀ نه مخکښې راغلل، بېشماره وُو. خو هغه کسان چې وروسته راغلل، په هغۀ باندې خوش نۀ شول. دا هم بېفائده دے، د هوا پسې منډه.