सान्त्वना दिने कोही नभएका आँसु
उपदेशकले सान्त्वना दिने कोही नभएको अत्याचार देख्छन् र जीवितहरूभन्दा मरेकाहरूलाई नै असल ठान्छन्। धेरैजसो काम ईर्ष्याले चलाउँछ। तैपनि एकभन्दा दुई असल: लड्दा उठाउने, न्यानो राख्ने, मोर्चा थाम्ने कोही हुन्छ। लोकप्रिय राजा पनि छिट्टै अनिच्छित हुन्छ।
4 1फेरि मैले हेरेँ, र सूर्यमूनि भइरहेको सबै अत्याचार देखेँ: अत्याचारमा परेकाहरू आँसुमा थिए, तिनीहरूलाई सान्त्वना दिने कोही थिएन; तिनीहरूमाथि अत्याचार गर्नेहरूका हातमा शक्ति थियो, तैपनि सान्त्वना दिने कोही थिएन। 2यसैले मैले अझै जीवित रहेकाहरूभन्दा पहिल्यै मरिसकेका मृतकहरूलाई बढी सुखी ठहराएँ। 3यी दुवैभन्दा त अझै नजन्मेको त्यो व्यक्ति उत्तम छ, जसले सूर्यमूनि भइरहेको दुष्ट काम देखेको छैन। 4मैले देखेँ, सबै परिश्रम र सीप एउटा छिमेकीले अर्कोप्रति गर्ने इर्ष्याबाट आउँछ। यो पनि क्षणिक छ, बतासको पछि दौडनुजस्तै हो। 5मूर्खले आफ्ना हात बाँधेर बस्छ, र आफैलाई नष्ट पार्छ। 6कठोर परिश्रम र बतासको पछि दौडनुसहितका दुई मुट्ठीभन्दा शान्तिसहितको एक मुट्ठी उत्तम छ।
7फेरि मैले सूर्यमूनि अर्को क्षणिक कुरा देखेँ:
8एउटा एक्लो मानिस, न कुनै साथी, न छोरा न भाइ; उसको परिश्रमको अन्त्य छैन, तैपनि उसका आँखा धन-सम्पत्तिले कहिल्यै सन्तुष्ट हुँदैनन्। “म कसका निम्ति परिश्रम गरिरहेको छु,” ऊ सोध्छ, “र आफैलाई सुखभोगबाट किन वञ्चित गरिरहेको छु?” यो पनि एक सास हो—दुःखद काम हो।
9एक्लोभन्दा दुई जना उत्तम हुन्छन्, किनभने तिनीहरूले आफ्नो परिश्रमको असल प्रतिफल पाउँछन्: 10एक जना लडे, अर्कोले त्यसलाई उठाउँछ। तर जो एक्लै लड्छ, र उसलाई उठाउने कोही हुँदैन, त्यो दयनीय छ। 11साथै, दुई जना सँगै सुते भने, तिनीहरू न्यानो हुन्छन्। तर एक्लैले कसरी न्यानो हुन सक्छ र? 12एक्लो जनालाई कसैले परास्त गर्न सक्छ, तर दुई जनाले प्रतिरोध गर्न सक्छन्। तीन धागाले बाटिएको डोरी चाँडै चुँडिँदैन।
बुद्धिमान् युवक र मूर्ख राजा
13अब चेतावनी लिन नजान्ने बूढो, मूर्ख राजाभन्दा गरिब, बुद्धिमान् युवक उत्तम हुन्छ। 14त्यो युवक शासन गर्न कैदखानाबाट आएको हुन सक्छ, वा त्यही राज्यमा गरिब भएर जन्मेको पनि हुन सक्छ। 15मैले सूर्यमूनि हिँडडुल गर्ने सबै जीवितलाई राजाका उत्तराधिकारी, त्यो युवकको पछि लागेको देखेँ। 16उसको अगाडि आएका सबै मानिस असंख्य थिए। तैपनि पछि आउनेहरू उससँग प्रसन्न थिएनन्। यो पनि क्षणिक छ, बतासको पछि दौडनुजस्तै हो।