جامعه 4

4 ¹بار دیگر نگریستم و تمامِ ستمی را که زیرِ آفتاب روا می‌شود دیدم: ستمدیدگان در اشک بودند و کسی نبود که ایشان را تسلی دهد؛ قدرت در دستِ ستمگرانشان بود و باز هم تسلی‌دهنده‌ای نبود. ²پس مردگان را که پیشتر مرده بودند، خوشحال‌تر از زندگانی خواندم که هنوز زنده‌اند. ³و بهتر از هر دو، آن کسی است که هنوز زاده نشده و شرارتی را که زیرِ آفتاب کرده می‌شود ندیده است. ⁴و دیدم که تمامِ زحمت و مهارت، از حسدِ آدمی نسبت به همسایه‌اش برمی‌خیزد. این نیز زودگذر است و در پیِ باد دویدن. ⁵نادان دست‌های خود را بر هم می‌نهد و خویشتن را تباه می‌سازد. ⁶یک مشتِ پُر با آرامش، بهتر است از دو مشتِ پُر با مشقت و در پیِ باد دویدن.

⁷بار دیگر چیزی زودگذر را زیرِ آفتاب دیدم:

⁸مردی تنها، بی‌همدم، بی‌پسر و بی‌برادر؛ زحمتش را پایانی نیست، اما چشمانش هرگز از ثروت سیر نمی‌شود. می‌پرسد: «برای که زحمت می‌کشم و خود را از خوشی محروم می‌سازم؟» این نیز دمی بیش نیست—کاری ناگوار.

⁹دو نفر از یک نفر بهترند، زیرا از زحمتِ خود پاداشِ نیکو می‌یابند: ¹⁰اگر یکی بیفتد، دیگری او را برمی‌خیزاند. اما وای بر آن که تنها بیفتد و کسی نباشد که او را برخیزاند. ¹¹و نیز اگر دو تن با هم بخوابند، گرم می‌شوند. اما یک تن چگونه به‌تنهایی گرم تواند شد؟ ¹²یک تن به‌تنهایی مغلوب می‌شود، اما دو تن می‌توانند مقاومت کنند. و ریسمانِ سه‌لا به‌آسانی گسیخته نمی‌شود.

جوانِ حکیم و پادشاهِ نادان

¹³جوانِ فقیر و حکیم بهتر است از پادشاهِ پیر و نادان که دیگر نمی‌داند چگونه پند پذیرد. ¹⁴آن جوان شاید از زندان به پادشاهی رسیده باشد، یا شاید در همان مملکت فقیر زاده شده باشد. ¹⁵تمامِ زندگانی را که زیرِ آفتاب رفت‌وآمد می‌کنند دیدم که از آن جوان، جانشینِ پادشاه، پیروی می‌کنند. ¹⁶بی‌شمار بودند همهٔ مردمانی که پیش از او بودند. با این حال، آنان که بعد آمدند از او خشنود نبودند. این نیز زودگذر است و در پیِ باد دویدن.