ڇپيل
ڪتاب

ڳوڙها، جن کي تسلي ڏيندڙ ڪو ناهي

واعظ ظلم ڏسي ٿو جنهن جو ڪو تسلي ڏيندڙ ناهي ۽ مئلن کي جيئرن کان بهتر سڏي ٿو. گهڻي محنت جي پٺيان حسد آهي. پر تڏهن به ٻه هڪ کان بهتر آهن: ڪو جيڪو توهان کي ڪرڻ تي اٿاري، توهان کي گرم رکي، توهان سان گڏ ثابت قدم بيهي. مشهور بادشاهه به جلد ئي اڻ گهربل ٿي وڃي ٿو.

باب 4.

وري مون سج جي هيٺان ٿيندڙ سڀ ظلم ڏٺا: مظلوم ڳوڙها ڳاڙي رهيا هئا ۽ کين تسلي ڏيندڙ ڪو نہ هو؛ سندن ظلم ڪندڙن وٽ طاقت هئي، تڏهن بہ ڪو تسلي ڏيندڙ ڪو نہ هو. تنهنڪري مون اعلان ڪيو تہ جيڪي مئل اڳ ئي مري چڪا آهن، سي انهن جيئرن کان وڌيڪ سکيا آهن جيڪي اڃا جيئرا آهن. انهن ٻنهي کان بهتر اهو آهي جيڪو اڃا پيدا ئي نہ ٿيو آهي، جنهن سج جي هيٺان ٿيندڙ برائي نہ ڏٺي آهي. مون ڏٺو تہ سموري محنت ۽ هر هنر هڪ پاڙيسريءَ جي ٻئي پاڙيسريءَ سان حسد مان پيدا ٿئي ٿو. هي بہ ناپائيدار آهي، هوا جي پٺيان ڊوڙڻ جهڙو. بيوقوف پنهنجا هٿ ٻڌي ويهي رهي ٿو ۽ پنهنجو پاڻ کي برباد ڪري ٿو. آرام سان هڪ مُٺ ڀرڻ، محنت ۽ هوا جي پٺيان ڊوڙڻ سان ٻن مُٺين ڀرڻ کان بهتر آهي.

وري مون سج جي هيٺان هڪ ناپائيدار شيءِ ڏٺي:

هڪڙو ماڻهو اڪيلو آهي، نڪو ساٿي، نڪو پٽ يا ڀاءُ؛ سندس محنت جي ڪا حد ناهي، تڏهن بہ سندس اکيون دولت سان ڪڏهن نہ ڀرجن ٿيون. هو پڇي ٿو تہ ”آءٌ ڪنهن لاءِ محنت ڪريان ٿو ۽ پاڻ کي ڀلائيءَ کان محروم ڪريان ٿو؟“ هي بہ هڪ ڦوڪ آهي، هڪ بڇڙو ڪم.

ٻه هڪ کان بهتر آهن، ڇاڪاڻ تہ کين پنهنجي محنت جو سٺو اجر ملي ٿو: جيڪڏهن هڪ ڪري پوي تہ ٻيو کيس اٿاري ٿو. پر افسوس انهيءَ تي جيڪو اڪيلو ڪري ٿو ۽ کيس اٿارڻ وارو ڪو ناهي. ساڳيءَ طرح جيڪڏهن ٻه گڏجي سمهن تہ گرم رهندا. پر اڪيلو ڪيئن گرم رهي؟ اڪيلي تي غالب اچي سگهجي ٿو، پر ٻه مقابلو ڪري سگهن ٿا. ٽن تندن جي ڏور جلدي نہ ٽٽندي آهي.

عقلمند نوجوان ۽ بيوقوف بادشاهه

غريب ۽ عقلمند نوجوان، انهيءَ پوڙهي بيوقوف بادشاهه کان بهتر آهي جنهن کي هاڻي نصيحت وٺڻ جي سمجهہ ناهي. ٿي سگهي ٿو تہ نوجوان قيد خاني مان نڪري بادشاهي ڪرڻ آيو هجي، يا انهيءَ ئي بادشاهيءَ ۾ غريب ڄائو هجي. مون سڀ جيئرا، جيڪي سج جي هيٺان هلن ڦرن ٿا، انهيءَ نوجوان جي پٺيان هلندي ڏٺا، جيڪو بادشاهه جو جانشين هو. جيڪي ماڻهو هن کان اڳ هئا، تن جو ڳاڻيٽو ئي ڪونہ هو. تڏهن بہ پوءِ ايندڙ هن کان خوش نہ ٿيا. هي بہ ناپائيدار آهي، هوا جي پٺيان ڊوڙڻ جهڙو.