واعظ 3 FHB Father's Heart Bible™

3 ¹هر شيءِ لاءِ هڪ موسم آهي، ۽ آسمان هيٺ هر ڪم لاءِ هڪ وقت آهي: ²پيدا ٿيڻ جو وقت، ۽ مرڻ جو وقت؛ پوکڻ جو وقت، ۽ پوکيل کي پٽي ڪڍڻ جو وقت؛ ³ماري وجهڻ جو وقت، ۽ شفا ڏيڻ جو وقت؛ ڊاهڻ جو وقت، ۽ اڏڻ جو وقت؛ ⁴روئڻ جو وقت، ۽ کلڻ جو وقت؛ ماتم ڪرڻ جو وقت، ۽ نچڻ جو وقت؛ ⁵پٿر اڇلائڻ جو وقت، ۽ پٿر گڏ ڪرڻ جو وقت؛ ڀاڪر پائڻ جو وقت، ۽ ڀاڪر پائڻ کان پاسو ڪرڻ جو وقت؛ ⁶ڳولڻ جو وقت، ۽ وڃائڻ جو وقت؛ سنڀالي رکڻ جو وقت، ۽ اڇلائڻ جو وقت؛ ⁷ڦاڙڻ جو وقت، ۽ سبڻ جو وقت؛ چپ رهڻ جو وقت، ۽ ڳالهائڻ جو وقت؛ ⁸پيار ڪرڻ جو وقت، ۽ نفرت ڪرڻ جو وقت؛ جنگ جو وقت، ۽ سلامتيءَ جو وقت.

⁹ڪم ڪندڙ کي پنهنجي محنت مان ڇا فائدو؟ ¹⁰جيڪو ڪم خدا ماڻهن کي مصروف رکڻ لاءِ ڏنو آهي، سو مون ڏٺو آهي. ¹¹هن هر شيءِ پنهنجي وقت تي سهڻي بڻائي، ۽ انسان جي دل ۾ ابديت رکيائين—تڏهن بہ جيڪو ڪجهه خدا شروع کان آخر تائين ڪيو آهي، سو ڪوبہ سمجهي نٿو سگهي. ¹²مون کي خبر آهي تہ انهن لاءِ جيستائين جيئرا آهن، خوش رهڻ ۽ چڱائي ڪرڻ کان بهتر ڪجهه ڪونهي. ¹³اهو بہ خدا جي ڏات آهي تہ هر ماڻهو کائي، پيئي ۽ پنهنجي سموري محنت ۾ اطمينان ماڻي. ¹⁴مون کي خبر آهي تہ جيڪو ڪجهه خدا ڪري ٿو سو سدائين رهي ٿو؛ ان ۾ نہ ڪجهه وڌائي سگهجي ٿو، نہ ڪجهه گهٽائي سگهجي ٿو. هن اهو ان لاءِ ڪيو آهي تہ ماڻهو سندس اڳيان ڊڄن. ¹⁵جيڪو آهي سو اڳ ۾ ئي ٿي چڪو آهي، ۽ جيڪو ٿيڻو آهي سو بہ اڳ ۾ ئي ٿي چڪو آهي؛ ۽ جيڪو ڪڍيو ويو هو، تنهن کي خدا ڳولي ٿو.

انصاف جي جاءِ تي بڇڙائي

¹⁶مون سج هيٺان اهو بہ ڏٺو تہ انصاف جي جاءِ تي بڇڙائي آهي، ۽ سچائيءَ جي جاءِ تي بہ بڇڙائي آهي. ¹⁷مون پنهنجي دل ۾ چيو تہ ”خدا سچارن ۽ بدڪارن ٻنهي جو انصاف ڪندو، ڇاڪاڻ تہ اتي هر ڪم ۽ هر عمل لاءِ هڪ وقت مقرر آهي.“ ¹⁸مون پنهنجي دل ۾ چيو تہ ”خدا ماڻهن کي پرکي ٿو، تہ جيئن اهي ڏسن تہ اهي رڳو جانور آهن.“ ¹⁹ماڻهن ۽ جانورن جو هڪڙو ئي انجام آهي: جيئن هڪڙو مري ٿو تيئن ٻيو مري ٿو؛ ٻنهي ۾ هڪڙو ئي ساهه آهي. ماڻهوءَ کي جانور تي ڪا برتري ڪانهي—سڀ ڪجهه ڦوڪ آهي. ²⁰سڀ هڪڙي ئي جاءِ ڏانهن وڃن ٿا؛ سڀ مٽيءَ مان آيا هئا، ۽ سڀ مٽيءَ ڏانهن موٽن ٿا. ²¹ڪير ڄاڻي ٿو تہ ماڻهوءَ جو روح مٿي چڙهي ٿو، ۽ جانور جو روح هيٺ زمين ڏانهن وڃي ٿو؟ ²²سو مون ڏٺو تہ ماڻهوءَ لاءِ پنهنجي ڪم ۾ خوش رهڻ کان بهتر ڪجهه ڪونهي، ڇاڪاڻ تہ اهوئي سندس حصو آهي. ڇالاءِ جو ڪير کيس ڏيکاري سگهندو تہ سندس پوءِ ڇا ٿيندو؟