Sagala Perkara Aya Waktuna

Sagala aya mangsana, lahir jeung maot, perang jeung karapihan, sarta taya jalma anu bisa nangkep sakabeh anu geus dilampahkeun ku Allah, sanajan Mantenna nempatkeun kalanggengan dina hate manusa. Kabejatan aya di tempat anu sakuduna aya kaadilan. Manusa jeung sato ngambekan napas anu sarua sarta babagi kubur anu sarua.

Pasal 3.

Sagala perkara aya usumna, jeung aya waktuna pikeun unggal perkara di handapeun langit: aya waktu lahir, jeung aya waktu maot; aya waktu melak, jeung aya waktu ngarabut nu geus dipelak; aya waktu maehan, jeung aya waktu nyageurkeun; aya waktu ngaruag, jeung aya waktu ngadegkeun; aya waktu ceurik, jeung aya waktu seuri; aya waktu midangdam, jeung aya waktu igel-igelan; aya waktu miceun batu, jeung aya waktu ngumpulkeun batu; aya waktu silih rangkul, jeung aya waktu nahan diri tina rangkulan; aya waktu neangan, jeung aya waktu leungit; aya waktu nyimpen, jeung aya waktu miceun; aya waktu nyoeh, jeung aya waktu ngaput; aya waktu repeh, jeung aya waktu ngomong; aya waktu nyaah, jeung aya waktu ngewa; aya waktu perang, jeung aya waktu rukun.

Naon untungna nu digawe tina sagala jerih payahna? Kuring geus nenjo pagawean anu dipaparinkeun ku Allah ka manusa, sina maranehna salawasna repot. Mantenna ngadamel sagala rupa endah dina waktuna, sarta nyelapkeun rasa langgeng kana hate manusa—tapi teu aya saurang ge anu bisa nyangkem sagala damelan Allah ti awal nepi ka ahir. Kuring nyaho taya nu leuwih hade pikeun maranehna ti batan ngarasakeun kabungah hirup jeung milampah nu hade satungtung hirupna. Kitu deui, yen saban jalma bisa dahar, nginum, jeung ngarasa sugema dina sagala pagaweanana—ieu teh kurnia ti Allah. Kuring nyaho sagala damelan Allah teh langgeng salalanggengna; moal bisa ditambahan, moal bisa dikurangan. Mantenna ngadamel kitu supaya manusa sarieuneun ka payuneun Mantenna. Naon anu ayeuna geus kungsi aya, jeung naon anu bakal datang ge geus kungsi aya; sarta Allah neangan deui naon anu geus kaliwat.

Kajahatan di Tempat Kaadilan

Kuring oge nenjo di handapeun panonpoe: kajahatan aya di tempat pangadilan, jeung kajahatan aya di tempat kaadilan. Kuring ngomong dina jero hate, “Allah bakal ngahukuman nu bener jeung nu jahat, sabab aya waktuna pikeun unggal perkara jeung unggal pagawean, di dinya.” Kuring ngomong dina jero hate, “Allah nguji manusa, supaya maranehna nyaho yen maranehna teh teu beda ti sato.” Manusa jeung sato pada-pada ngalaman hiji nasib: nu hiji maot saperti nu lianna maot; duanana boga napas nu sarua. Manusa teu leuwih punjul ti batan sato—kabeh ngan ukur lir pepedut. Kabeh maranti ka hiji tempat; kabeh asalna tina lebu, sarta kabeh bakal balik deui jadi lebu. Saha nu nyaho naha roh manusa naek ka luhur, jeung naha roh sato turun ka handap kana bumi? Nu matak kuring nenjo taya nu leuwih hade ti batan jalma anu ngarasa bungah dina pagaweanana, sabab eta teh bagianana. Da saha nu bisa nuduhkeun ka manusa naon anu bakal kajadian sanggeus manehna?