Ana Wektune kanggo Samubarang

Samubarang ana mangsane, lair lan mati, perang lan tentrem, lan ora ana wong kang bisa mangerteni sakabehe apa kang wis katindakake Allah, sanadyan Panjenengane wis nuwuhake kalanggengan ing atine manungsa. Kebobrokan manggon ing papan kang samesthine kanggo kaadilan. Manungsa lan kewan ambegan ambegan kang padha lan nunggal kuburan siji.

Pasal 3.

Samubarang kabeh ana mangsane, lan ana wektune kanggo saben prakara ing sangisoring langit: ana wektune lair, lan ana wektune mati; ana wektune nandur, lan ana wektune mbedhol kang wis ditandur; ana wektune mateni, lan ana wektune marasake; ana wektune ngrubuhake, lan ana wektune mbangun; ana wektune nangis, lan ana wektune ngguyu; ana wektune sungkawa, lan ana wektune jejogedan; ana wektune mbuwang watu, lan ana wektune nglumpukake watu; ana wektune ngrangkul, lan ana wektune nyingkiri rangkulan; ana wektune nggoleki, lan ana wektune ngilangake; ana wektune nyimpen, lan ana wektune mbuwang; ana wektune nyuwek, lan ana wektune ndondomi; ana wektune meneng, lan ana wektune guneman; ana wektune nresnani, lan ana wektune sengit; ana wektune perang, lan ana wektune tentrem.

Apa paedahe wong kang nyambut gawe saka kangelane? Aku wis ndeleng ayahan kang diparingake dening Gusti Allah marang manungsa, supaya padha sibuk. Gusti Allah wis nitahake samubarang kabeh endah ing wektune, sarta paring raos langgeng ing atine manungsa—nanging ora ana wong siji bae kang bisa nyandhak apa kang wis ditindakake dening Gusti Allah, wiwit purwa nganti wekasan. Aku ngerti ora ana kang luwih becik tumrap wong-wong iku kajaba ngrasakake bungahing urip lan nindakake kabecikan sajrone padha urip. Uga, yen saben wong mangan, ngombe, lan ngrasakake marem ing sakabehing pagaweane—iki peparinge Gusti Allah. Aku ngerti yen samubarang kang ditindakake dening Gusti Allah iku langgeng ing salawase; ora bisa diwuwuhi, ora bisa dikurangi. Gusti Allah wis nindakake mangkono supaya manungsa padha wedi-asih ana ing ngarsane. Apa kang ana saiki iku wis tau ana, lan apa kang bakal ana iku uga wis tau ana; sarta Gusti Allah nggoleki apa kang wis kabuncang.

Piala ing Papaning Kaadilan

Aku uga ndeleng ing sangisoring srengenge: piala ana ing papaning pangadilan, lan piala ana ing papaning kabeneran. Aku ngunandika ing sajroning ati: “Gusti Allah bakal ngadili wong kang bener lan wong kang duraka, awit ana wektune kanggo saben prakara lan saben panggawe, ana ing kono.” Aku ngunandika ing sajroning ati: “Gusti Allah nyoba manungsa, supaya padha ngerti yen dheweke iku mung kaya kewan.” Manungsa lan kewan iku padha nasibe: kang siji mati kaya sijine mati; loro-lorone padha ngambekake napas kang padha. Manungsa ora luwih unggul tinimbang kewan—kabeh iku tanpa teges. Kabeh padha menyang panggonan siji; kabeh asale saka lebu, lan kabeh bakal bali dadi lebu. Sapa kang ngerti apa rohe manungsa iku munggah, lan apa rohe kewan iku mudhun menyang ngisoring bumi? Mulane aku ndeleng ora ana kang luwih becik katimbang wong kang bungah ing pagaweane, awit iku dadi pandumane. Awit sapa kang bisa nuduhake marang dheweke apa kang bakal kelakon sawise dheweke?