Eclesiastes 3

3 ¹Sa lahat ng bagay ay may kapanahunan, at may takdang panahon ang bawat layunin sa silong ng langit: ²may panahon ng kapanganakan, at may panahon ng kamatayan; may panahon ng pagtatanim, at may panahon ng pagbunot sa itinanim; ³may panahon ng pagpatay, at may panahon ng pagpapagaling; may panahon ng pagsira, at may panahon ng pagtatayo; ⁴may panahon ng pag-iyak, at may panahon ng pagtawa; may panahon ng pagdadalamhati, at may panahon ng pagsayaw; ⁵may panahon ng pagtatapon ng mga bato, at may panahon ng pag-iipon ng mga bato; may panahon ng pagyakap, at may panahon ng pag-iwas sa pagyakap; ⁶may panahon ng paghahanap, at may panahon ng pagkawala; may panahon ng pag-iingat, at may panahon ng pagtatapon; ⁷may panahon ng pagpunit, at may panahon ng pananahi; may panahon ng pananahimik, at may panahon ng pagsasalita; ⁸may panahon ng pag-ibig, at may panahon ng pagkapoot; may panahon ng digmaan, at may panahon ng kapayapaan.

⁹Anong pakinabang ang tinatamo ng manggagawa sa kanyang pagpapagal? ¹⁰Nakita ko ang gawaing ibinigay ng Diyos sa mga tao upang sila'y maging abala. ¹¹Ginawa niyang maganda ang lahat ng bagay sa takdang panahon nito, at inilagay niya ang walang hanggan sa puso ng tao—ngunit walang sinumang makatatarok sa ginawa ng Diyos mula sa simula hanggang sa wakas. ¹²Alam kong walang mas mabuti pa sa kanila kaysa magalak sa buhay at gumawa ng mabuti habang sila'y nabubuhay. ¹³Gayundin, na ang bawat isa'y kumain, uminom, at makasumpong ng kasiyahan sa lahat ng kanilang gawain—ito'y kaloob ng Diyos. ¹⁴Alam kong ang lahat ng ginagawa ng Diyos ay mananatili magpakailanman; walang maidaragdag, walang maaalis. Ginawa niya ito upang ang mga tao'y matakot sa harapan niya. ¹⁵Ang kasalukuyan ay naganap na noon, at ang mangyayari pa ay naganap na rin; at hinahanap ng Diyos ang naitaboy na.

Kasamaan sa Lugar ng Katarungan

¹⁶Nakita ko rin sa silong ng araw: kasamaan sa lugar ng paghatol, at kasamaan sa lugar ng katuwiran. ¹⁷Sinabi ko sa aking puso: “Hahatulan ng Diyos ang matuwid at ang masama, sapagkat may takdang panahon ang bawat layunin at bawat gawa, doon.” ¹⁸Sinabi ko sa aking puso: “Sinusubok ng Diyos ang mga tao, upang makita nila na sila'y mga hayop lamang.” ¹⁹Iisa ang kahihinatnan ng tao at ng hayop: kung paanong namamatay ang isa, gayundin namamatay ang isa pa; iisa ang hininga nilang lahat. Walang kalamangan ang tao sa hayop—ang lahat ay singaw. ²⁰Ang lahat ay patungo sa iisang dako; ang lahat ay mula sa alabok, at ang lahat ay babalik sa alabok. ²¹Sino ang nakaaalam kung ang espiritu ng tao ay umaakyat, at kung ang espiritu ng hayop ay bumababa sa lupa? ²²Kaya't nakita kong walang mas mabuti pa kaysa sa taong nagagalak sa kanyang gawain, yamang iyon ang kanyang bahagi. Sapagkat sino ang makapagpapakita sa kanya ng darating pagkatapos niya?