ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିଷୟ ନିମନ୍ତେ ଏକ ଋତୁ
ସବୁକିଛିର ନିଜ ସମୟ ଅଛି, ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ, ଯୁଦ୍ଧ ଓ ଶାନ୍ତି, ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱର ଯାହା କରିଛନ୍ତି ତାହାର ସମଗ୍ରତା କେହି ବୁଝିପାରେ ନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେ ମନୁଷ୍ୟ ହୃଦୟରେ ଅନନ୍ତତା ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି। ଯେଉଁଠାରେ ନ୍ୟାୟ ରହିବା କଥା ସେଠାରେ ଦୁର୍ନୀତି ବସିଛି। ମନୁଷ୍ୟ ଓ ପଶୁ ସମାନ ନିଶ୍ୱାସ ନିଅନ୍ତି ଓ ଗୋଟିଏ କବର ଭାଗ କରନ୍ତି।
3 1ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିଷୟ ନିମନ୍ତେ ଏକ ଋତୁ ଅଛି, ପୁଣି ଆକାଶ ତଳେ ପ୍ରତ୍ୟେକ କାର୍ଯ୍ୟ ନିମନ୍ତେ ଏକ ସମୟ ଅଛି: 2ଜନ୍ମ ହେବାର ଏକ ସମୟ, ଓ ମରିବାର ଏକ ସମୟ; ରୋପଣ କରିବାର ଏକ ସମୟ, ଓ ରୋପିତ ବସ୍ତୁ ଉତ୍ପାଟନ କରିବାର ଏକ ସମୟ; 3ବଧ କରିବାର ଏକ ସମୟ, ଓ ସୁସ୍ଥ କରିବାର ଏକ ସମୟ; ଭାଙ୍ଗିବାର ଏକ ସମୟ, ଓ ଗଢ଼ିବାର ଏକ ସମୟ; 4ରୋଦନ କରିବାର ଏକ ସମୟ, ଓ ହସିବାର ଏକ ସମୟ; ବିଳାପ କରିବାର ଏକ ସମୟ, ଓ ନୃତ୍ୟ କରିବାର ଏକ ସମୟ; 5ପ୍ରସ୍ତର ଦୂରେ ପକାଇବାର ଏକ ସମୟ, ଓ ପ୍ରସ୍ତର ଏକତ୍ର କରିବାର ଏକ ସମୟ; ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବାର ଏକ ସମୟ, ଓ ଆଲିଙ୍ଗନରୁ ନିବୃତ୍ତ ହେବାର ଏକ ସମୟ; 6ଅନ୍ଵେଷଣ କରିବାର ଏକ ସମୟ, ଓ ହରାଇବାର ଏକ ସମୟ; ରଖିବାର ଏକ ସମୟ, ଓ ଦୂରେ ପକାଇବାର ଏକ ସମୟ; 7ଚିରିବାର ଏକ ସମୟ, ଓ ସିଲାଇବାର ଏକ ସମୟ; ନୀରବ ରହିବାର ଏକ ସମୟ, ଓ କହିବାର ଏକ ସମୟ; 8ପ୍ରେମ କରିବାର ଏକ ସମୟ, ଓ ଘୃଣା କରିବାର ଏକ ସମୟ; ଯୁଦ୍ଧର ଏକ ସମୟ, ଓ ଶାନ୍ତିର ଏକ ସମୟ।
9ପରିଶ୍ରମକାରୀ ଆପଣା ପରିଶ୍ରମରୁ କି ଲାଭ ପାଏ? 10ଲୋକମାନଙ୍କୁ ବ୍ୟସ୍ତ ରଖିବା ନିମନ୍ତେ ଈଶ୍ଵର ଯେଉଁ କର୍ମ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଇଅଛନ୍ତି, ତାହା ମୁଁ ଦେଖିଅଛି। 11ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବସ୍ତୁକୁ ଆପଣା ସମୟରେ ସୁନ୍ଦର କଲେ, ପୁଣି ମନୁଷ୍ୟର ହୃଦୟରେ ଅନନ୍ତତା ସ୍ଥାପନ କଲେ—ତଥାପି ଈଶ୍ଵର ଆଦ୍ୟରୁ ଅନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାହା କରିଅଛନ୍ତି, ତାହା କେହି ବୁଝି ପାରେ ନାହିଁ। 12ମୁଁ ଜାଣେ, ସେମାନେ ବଞ୍ଚିଥିବା ସମୟରେ ଆନନ୍ଦ କରିବା ଓ ସତ୍କର୍ମ କରିବା ଅପେକ୍ଷା ସେମାନଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ଅଧିକ ଭଲ କିଛି ନାହିଁ। 13ଆହୁରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣ ଭୋଜନ, ପାନ କରି ଆପଣା ସମସ୍ତ ପରିଶ୍ରମରେ ତୃପ୍ତି ପାଏ—ଏହା ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ଦାନ। 14ମୁଁ ଜାଣେ, ଈଶ୍ଵର ଯାହା କରନ୍ତି, ତାହା ଅନନ୍ତକାଳ ସ୍ଥାୟୀ ହୁଏ; କିଛି ଯୋଗ କରାଯାଇ ପାରେ ନାହିଁ, କି କିଛି ଊଣା କରାଯାଇ ପାରେ ନାହିଁ। ଲୋକମାନେ ତାହାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଭୟ କରିବେ ବୋଲି ସେ ଏହା କରିଅଛନ୍ତି। 15ଯାହା ଅଛି, ତାହା ପୂର୍ବରୁ ହୋଇଅଛି, ପୁଣି ଯାହା ହେବ, ତାହା ପୂର୍ବରୁ ହୋଇଅଛି; ଆଉ ଈଶ୍ଵର ଯାହା ଦୂରୀକୃତ ହୋଇଥିଲା, ତାହା ଅନୁସନ୍ଧାନ କରନ୍ତି।
ନ୍ୟାୟର ସ୍ଥାନରେ ଦୁଷ୍ଟତା
16ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତଳେ ଆହୁରି ଦେଖିଲି: ବିଚାରର ସ୍ଥାନରେ ଦୁଷ୍ଟତା, ଓ ଧାର୍ମିକତାର ସ୍ଥାନରେ ଦୁଷ୍ଟତା। 17ମୁଁ ଆପଣା ମନରେ କହିଲି: “ଈଶ୍ଵର ଧାର୍ମିକ ଓ ଦୁଷ୍ଟର ବିଚାର କରିବେ, କାରଣ ପ୍ରତ୍ୟେକ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ପ୍ରତ୍ୟେକ କର୍ମ ନିମନ୍ତେ ସେଠାରେ ଏକ ସମୟ ଅଛି।” 18ମୁଁ ଆପଣା ମନରେ କହିଲି: “ଈଶ୍ଵର ଲୋକମାନଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଯେପରି ସେମାନେ ଜାଣି ପାରିବେ ଯେ ସେମାନେ କେବଳ ପଶୁମାତ୍ର।” 19ମନୁଷ୍ୟ ଓ ପଶୁ ଏକ ଦଶାର ଅଧିକାରୀ: ଜଣେ ଯେପରି ମରେ, ଅନ୍ୟଟି ସେପରି ମରେ; ଉଭୟର ଏକ ପ୍ରକାର ପ୍ରାଣବାୟୁ। ପଶୁ ଅପେକ୍ଷା ମନୁଷ୍ୟର କୌଣସି ଅଧିକତା ନାହିଁ—ସମସ୍ତ ବାଷ୍ପ। 20ସମସ୍ତେ ଏକ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଆନ୍ତି; ସମସ୍ତେ ଧୂଳିରୁ ଆସିଲେ, ଓ ସମସ୍ତେ ଧୂଳିକୁ ଫେରିଯାଆନ୍ତି। 21ମନୁଷ୍ୟର ଆତ୍ମା ଊର୍ଦ୍ଧ୍ଵକୁ ଯାଏ କି ନାହିଁ, ଆଉ ପଶୁର ଆତ୍ମା ଅଧଃଭୂମିକୁ ଯାଏ କି ନାହିଁ, ତାହା କିଏ ଜାଣେ? 22ଏଣୁ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ମନୁଷ୍ୟ ଆପଣା କର୍ମରେ ଆନନ୍ଦ କରିବା ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ଭଲ କିଛି ନାହିଁ, କାରଣ ତାହା ତାହାର ଅଂଶ। ଯେଣୁ ତାହା ଉତ୍ତାରେ କʼଣ ହେବ, ତାହା ତାହାକୁ କିଏ ଦେଖାଇ ପାରେ?