Har bir narsaning oʻz fasli bor
Har narsaning oʻz fasli bor: tugʻilish va oʻlim, urush va tinchlik; Xudo inson qalbiga abadiyatni joylagan boʻlsa-da, Uning qilgan ishlarini hech kim toʻliq anglay olmaydi. Adolat boʻlishi kerak boʻlgan joyda buzuqlik oʻtiribdi. Odamlar va hayvonlar bir xil nafas oladi va bitta qabrga tushadi.
3 1Har bir narsaning oʻz fasli bor, osmon ostidagi har bir ishning oʻz vaqti bor: 2tugʻilish vaqti bor, oʻlish vaqti bor; ekish vaqti bor, ekilganni yulib tashlash vaqti bor; 3oʻldirish vaqti bor, davolash vaqti bor; buzish vaqti bor, qurish vaqti bor; 4yigʻlash vaqti bor, kulish vaqti bor; motam tutish vaqti bor, raqsga tushish vaqti bor; 5toshlarni uloqtirish vaqti bor, toshlarni yigʻish vaqti bor; quchoqlash vaqti bor, quchoqlashdan tiyilish vaqti bor; 6izlash vaqti bor, yoʻqotish vaqti bor; saqlash vaqti bor, uloqtirish vaqti bor; 7yirtish vaqti bor, tikish vaqti bor; jim turish vaqti bor, soʻzlash vaqti bor; 8sevish vaqti bor, nafratlanish vaqti bor; urush vaqti bor, tinchlik vaqti bor.
9Mehnatkash oʻz mehnatidan nima foyda koʻradi? 10Xudo odam bolalariga band boʻlib turishlari uchun bergan yumushni men koʻrdim. 11U hamma narsani oʻz vaqtida goʻzal qildi, abadiyatni inson qalbiga joyladi — lekin Xudo boshidan oxirigacha qilgan ishini hech kim anglay olmaydi. 12Bilaman, ular uchun hayotdan bahra olish va tirikliklarida yaxshilik qilishdan koʻra yaxshiroq narsa yoʻq. 13Shuningdek, har bir inson yeb-ichib, oʻzining barcha mehnatidan mamnunlik topishi — bu Xudoning inʼomidir. 14Bilaman, Xudo qiladigan hamma ish abadiy qoladi; unga hech narsa qoʻshib boʻlmaydi, undan hech narsa olib boʻlmaydi. Odamlar Undan qoʻrqsinlar deb, U shunday qildi. 15Hozir bor narsa allaqachon boʻlgan, boʻladigan narsa ham allaqachon boʻlgan; Xudo esa quvib yuborilganni qidirib topadi.
Adolat oʻrnida yovuzlik
16Quyosh ostida yana shuni koʻrdim: hukm oʻrnida yovuzlik, solihlik oʻrnida yovuzlik bor edi. 17Koʻnglimda dedim: “Xudo solihni ham, yovuzni ham hukm qiladi, chunki har bir ish va har bir amal uchun oʻsha yerda bir vaqt bor.” 18Koʻnglimda dedim: “Xudo odamlarni sinaydi, toki ular oʻzlarining shunchaki hayvon ekanini koʻrsinlar.” 19Inson bilan hayvonning qismati bir xil: biri qanday oʻlsa, boshqasi ham shunday oʻladi; ikkalasida ham bir xil nafas bor. Insonning hayvondan ustunligi yoʻq — hammasi bir bugʻdir. 20Hammasi bir joyga boradi; hammasi tuproqdan paydo boʻlgan, hammasi tuproqqa qaytadi. 21Insonning ruhi yuqoriga koʻtariladimi, hayvonning ruhi pastga, yerga tushadimi — buni kim biladi? 22Shunday qilib, men shuni koʻrdim: inson oʻz mehnatidan quvonishidan yaxshiroq narsa yoʻq, chunki uning nasibasi shu. Zero, oʻzidan keyin ne boʻlishini kim unga koʻrsata oladi?