பிரசங்கி 3

3 ¹ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு காலமுண்டு, வானத்தின் கீழுள்ள ஒவ்வொரு காரியத்திற்கும் ஒரு சமயமுண்டு: ²பிறக்க ஒரு காலம், இறக்க ஒரு காலம்; நடவு நடுவதற்கு ஒரு காலம், நடப்பட்டதைப் பிடுங்குவதற்கு ஒரு காலம்; ³கொல்ல ஒரு காலம், குணமாக்க ஒரு காலம்; இடித்துப்போட ஒரு காலம், கட்டியெழுப்ப ஒரு காலம்; ⁴அழ ஒரு காலம், சிரிக்க ஒரு காலம்; துக்கங்கொண்டாட ஒரு காலம், நடனமாட ஒரு காலம்; ⁵கல்லெறிந்து விடுவதற்கு ஒரு காலம், கல்களைச் சேர்த்துக்கொள்வதற்கு ஒரு காலம்; அணைத்துக்கொள்ள ஒரு காலம், அணைப்பதைவிட்டு விலகுவதற்கு ஒரு காலம்; ⁶தேட ஒரு காலம், இழக்க ஒரு காலம்; காத்துவைக்க ஒரு காலம், எறிந்துவிட ஒரு காலம்; ⁷கிழிக்க ஒரு காலம், தைக்க ஒரு காலம்; மௌனமாயிருக்க ஒரு காலம், பேச ஒரு காலம்; ⁸நேசிக்க ஒரு காலம், பகைக்க ஒரு காலம்; யுத்தத்திற்கு ஒரு காலம், சமாதானத்திற்கு ஒரு காலம்.

⁹வேலைசெய்கிறவனுக்கு அவனுடைய பிரயாசத்தினால் என்ன லாபம்? ¹⁰மனுஷரை வருத்தப்படுத்தும்படி தேவன் அவர்களுக்குக் கொடுத்திருக்கிற தொழிலை நான் கண்டேன். ¹¹அவர் ஒவ்வொன்றையும் அதினதின் காலத்தில் அழகாக்கினார்; நித்தியகாலத்தை மனுஷனுடைய இருதயத்திலும் வைத்தார்; ஆயினும் தேவன் ஆதிமுதல் அந்தமட்டும் செய்கிற செயலை ஒருவனாலும் அறிந்துகொள்ள முடியாது. ¹²அவர்கள் உயிரோடிருக்குமட்டும் சந்தோஷமாயிருந்து நன்மைசெய்கிறதைப்பார்க்கிலும் அவர்களுக்கு நலமானது வேறொன்றுமில்லையென்று அறிந்தேன். ¹³மேலும், ஒவ்வொரு மனுஷனும் புசித்துக் குடித்து, தன் வேலையிலெல்லாம் திருப்தியடைவதும் தேவனுடைய வரமே. ¹⁴தேவன் செய்கிறதெல்லாம் என்றென்றைக்கும் நிலைத்திருக்கும்; அதனோடே ஒன்றும் கூட்டவும் கூடாது, அதிலிருந்து ஒன்றும் குறைக்கவும் கூடாது என்று அறிந்தேன்; மனுஷர் தமக்கு முன்பாகப் பயந்திருக்கும்படியே அவர் இப்படிச் செய்தார். ¹⁵இருக்கிறது முன்னமே இருந்தது; இனி வருவதும் முன்னமே இருந்தது; கடந்து போனதைத் தேவன் தேடிக் கேட்கிறார்.

நியாயத்தின் இடத்தில் அநீதி

¹⁶மேலும், நியாயத்தீர்ப்பின் இடத்தில் அநீதியும், நீதியின் இடத்தில் அக்கிரமமும் இருப்பதைச் சூரியனுக்குக் கீழே நான் கண்டேன். ¹⁷“நீதிமானையும் துன்மார்க்கனையும் தேவன் நியாயந்தீர்ப்பார்; ஏனெனில் ஒவ்வொரு காரியத்திற்கும் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் அங்கே ஒரு காலமுண்டு” என்று என் இருதயத்தில் சொல்லிக்கொண்டேன். ¹⁸“மனுஷர் தாங்கள் மிருகங்களைப்போலவே இருக்கிறார்களென்று காணும்படி தேவன் அவர்களைச் சோதிக்கிறார்” என்று என் இருதயத்தில் சொல்லிக்கொண்டேன். ¹⁹மனுஷருக்கும் மிருகங்களுக்கும் ஒரே கதிதான்: ஒன்று சாகிறதுபோல மற்றதும் சாகிறது; இரண்டுக்கும் சுவாசம் ஒன்றே. மிருகத்தைப்பார்க்கிலும் மனுஷனுக்கு மேன்மையொன்றுமில்லை—எல்லாம் மாயையே. ²⁰எல்லாம் ஒரே இடத்திற்குப் போகிறது; எல்லாம் மண்ணிலிருந்து உண்டானது, எல்லாம் திரும்ப மண்ணுக்கே போகிறது. ²¹மனுஷனுடைய ஆவி மேலே ஏறுகிறதோ, மிருகத்தின் ஆவி பூமிக்குள்ளே இறங்குகிறதோ என்பதை அறிகிறவன் யார்? ²²ஆகையால் மனுஷன் தன் கிரியைகளில் சந்தோஷப்படுகிறதைப்பார்க்கிலும் நலமானது வேறொன்றுமில்லையென்று கண்டேன்; அதுவே அவனுடைய பங்கு. தனக்குப்பின் வரப்போகிறதை அவனுக்குக் காண்பிக்கத்தக்கவன் யார்?