Ecclesiastes 3

3 ¹Alang sa tanang butang adunay panahon, ug adunay takna sa matag tuyo ilalom sa langit: ²panahon sa pagkatawo, ug panahon sa pagkamatay; panahon sa pagtanom, ug panahon sa pag-ibot sa gitanom; ³panahon sa pagpatay, ug panahon sa pag-ayo; panahon sa pagguba, ug panahon sa pagtukod; ⁴panahon sa paghilak, ug panahon sa pagkatawa; panahon sa pagbangotan, ug panahon sa pagsayaw; ⁵panahon sa paglabay sa mga bato, ug panahon sa pagtapok sa mga bato; panahon sa paggakos, ug panahon sa paglikay sa paggakos; ⁶panahon sa pagpangita, ug panahon sa pagkawala; panahon sa pagtipig, ug panahon sa paglabay; ⁷panahon sa paggisi, ug panahon sa pagtahi; panahon sa paghilom, ug panahon sa pagsulti; ⁸panahon sa paghigugma, ug panahon sa pagdumot; panahon sa gubat, ug panahon sa kalinaw.

⁹Unsa may makuha sa magbubuhat gikan sa iyang paghago? ¹⁰Nakita ko ang buluhaton nga gihatag sa Dios sa mga tawo aron magkapuliki sila. ¹¹Gihimo niyang maanyag ang tanang butang sa hustong panahon niini, ug gibutang niya ang pagkawalay-kataposan diha sa kasingkasing sa tawo—apan walay bisan kinsa nga makatugkad sa gibuhat sa Dios gikan sa sinugdanan hangtod sa kataposan. ¹²Nahibalo ako nga walay mas maayo alang kanila kay sa paglipay sa kinabuhi ug sa pagbuhat ug maayo samtang buhi pa sila. ¹³Ug usab, nga ang matag usa mokaon, moinom, ug makakaplag ug katagbawan sa tanan nilang buhat—kini gasa sa Dios. ¹⁴Nahibalo ako nga ang tanang gibuhat sa Dios molungtad sa kahangtoran; walay madugang, walay makuha. Gibuhat niya kini aron ang mga tawo motahod sa iyang atubangan. ¹⁵Ang anaa karon nahitabo na kaniadto, ug ang moabot nahitabo na usab; ug ang Dios nagapangita sa butang nga milabay na.

Ang Pagkadaotan diha sa Dapit sa Hustisya

¹⁶Nakita ko usab ilalom sa adlaw: ang pagkadaotan diha sa dapit sa paghukom, ug ang pagkadaotan diha sa dapit sa pagkamatarong. ¹⁷Miingon ako sa akong kasingkasing, “Ang Dios maghukom sa matarong ug sa daotan, kay adunay panahon alang sa matag tuyo ug sa matag buhat, didto.” ¹⁸Miingon ako sa akong kasingkasing, “Ginasulayan sa Dios ang mga tawo, aron makita nila nga sila mga mananap lamang.” ¹⁹Ang mga tawo ug ang mga mananap managsama ug dangatan: ang usa mamatay sama sa pagkamatay sa usa; silang duha adunay managsamang gininhawa. Ang tawo walay bintaha labaw sa mananap—ang tanan aso lamang. ²⁰Ang tanan paingon sa usa ka dapit; ang tanan gikan sa abog, ug ang tanan mobalik sa abog. ²¹Kinsa may nahibalo kon ang espiritu sa tawo mosaka, ug kon ang espiritu sa mananap mokanaog ngadto sa yuta? ²²Busa nakita ko nga walay mas maayo kay sa paglipay sa tawo diha sa iyang buhat, kay mao kana ang iyang bahin. Kay kinsa may makapakita kaniya kon unsay moabot human kaniya?