ਹਰੇਕ ਗੱਲ ਲਈ ਇੱਕ ਰੁੱਤ
ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਜੰਮਣਾ ਅਤੇ ਮਰਨਾ, ਲੜਾਈ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਸਭ ਕਾਸੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸਦੀਪਕਤਾ ਰੱਖੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਨਿਆਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਉੱਥੇ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਇੱਕੋ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਕੋ ਕਬਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
3 1ਹਰੇਕ ਗੱਲ ਲਈ ਇੱਕ ਰੁੱਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਹੇਠਲੇ ਹਰੇਕ ਕੰਮ ਲਈ ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਹੈ: 2ਜੰਮਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਂ, ਅਤੇ ਮਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਂ; ਬੀਜਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਂ, ਅਤੇ ਬੀਜੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਪੁੱਟਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਂ; 3ਮਾਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਂ, ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਂ; ਢਾਹੁਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਂ, ਅਤੇ ਉਸਾਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਂ; 4ਰੋਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਂ, ਅਤੇ ਹੱਸਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਂ; ਸੋਗ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਂ, ਅਤੇ ਨੱਚਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਂ; 5ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਂ, ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਂ; ਗਲੇ ਲਾਉਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਂ, ਅਤੇ ਗਲੇ ਲਾਉਣ ਤੋਂ ਰੁਕਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਂ; 6ਭਾਲਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਂ, ਅਤੇ ਗੁਆਉਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਂ; ਸਾਂਭਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਂ, ਅਤੇ ਸੁੱਟ ਦੇਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਂ; 7ਪਾੜਨ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਂ, ਅਤੇ ਸਿਊਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਂ; ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਂ, ਅਤੇ ਬੋਲਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਂ; 8ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਂ, ਅਤੇ ਵੈਰ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਂ; ਲੜਾਈ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਂ।
9ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਤੋਂ ਕੀ ਲਾਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? 10ਮੈਂ ਉਹ ਕੰਮ ਵੇਖਿਆ ਹੈ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਰੁੱਝੇ ਰਹਿਣ। 11ਉਸ ਨੇ ਹਰੇਕ ਗੱਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸਦੀਪਕਤਾ ਪਾਈ—ਫਿਰ ਵੀ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। 12ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਨੰਦ ਮਾਣਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਜੀਉਂਦੇ-ਜੀਅ ਭਲਾ ਕਰਨ। 13ਨਾਲੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਹਰ ਕੋਈ ਖਾਵੇ, ਪੀਵੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਪਾਵੇ—ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ। 14ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵਧਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕੁਝ ਘਟਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਕੀਤਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਭੈ ਮੰਨਣ। 15ਜੋ ਹੈ ਸੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਹੋਵੇਗਾ ਸੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ ਜੋ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਿਆਂ ਦੇ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਟਤਾ
16ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਹੇਠ ਇਹ ਵੀ ਵੇਖਿਆ: ਨਿਆਂ ਦੇ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁਰਿਆਈ, ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਦੇ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁਰਿਆਈ। 17ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ: “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਧਰਮੀ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਦਾ ਨਿਆਂ ਕਰੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੇਕ ਕੰਮ ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਕਰਤੂਤ ਲਈ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਹੈ।” 18ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ: “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਵੇਖ ਸਕਣ ਕਿ ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹਨ।” 19ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਇੱਕੋ ਹੀ ਹੋਣੀ ਹੈ: ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਮਰਦਾ ਹੈ ਤਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਵੀ ਮਰਦਾ ਹੈ; ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕੋ ਹੀ ਸੁਆਸ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ—ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। 20ਸਭ ਇੱਕੋ ਥਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਭ ਮਿੱਟੀ ਤੋਂ ਆਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਭ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। 21ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਆਤਮਾ ਉਤਾਂਹ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੇਠਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? 22ਸੋ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਅਨੰਦ ਮਾਣੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੋ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਮਗਰੋਂ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?